ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 412
บทที่ 412 กองทัพผู้ปลุกพลังสี่แสนคนออกเดินทาง!
มีภาพเช่นนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งฐานแทบทุกหนแห่ง
กลุ่มผู้ปลุกพลังเข้ามารวมตัวกันที่จุดรวมพลและเดินทางมายังจัตุรัสขนาดใหญ่ที่หอคอยราชันย์เทพยุทธ์
หลังจากนั้นไม่นาน
ผู้คนมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างเนืองแน่น ผู้ปลุกพลังมากมายที่ไม่มีใครรู้จักรวมตัวกันเป็นกลุ่ม ไม่ว่าจะมาจากตระกูลขนาดใหญ่หรือเป็นแค่ผู้ปลุกพลังธรรมดาทั่วไป กลุ่มผู้ปลุกพลังในตอนนี้ก็กลายเป็นมิตรสหายร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันแล้ว
มีเรือบินและยานบินขนาดใหญ่มากมายที่เต็มไปด้วยทรัพยากรลอยอยู่กลางอากาศ มากเสียจนแทบปกคลุมท้องฟ้าและผืนโลกจนมิด
บนท้องฟ้า
ฉู่โม่วก้มลงไปมองด้านล่างและเห็นกองทัพผู้ปลุกพลังที่รีบเข้ามารวมตัวกันอย่างน้อยสองแสนถึงสามแสนคน แล้วเขาก็อดรู้สึกกังวลใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้
ในการโต้กลับฝ่ายสัตว์อสูรครั้งนี้ แม้ว่าจิตใจของทุกคนจะรวมกันเป็นหนึ่ง แต่แนวป้องกันชายฝั่งก็ยังอันตรายเกินไป!
แม้จะมีผู้ปลุกพลังมาร่วมรบกว่าหลายแสนคน แต่พละกำลังโดยรวมก็ไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น เมื่อพวกเขาไปถึงแนวป้องกันชายฝั่ง หากไม่ระวังตัวให้ดี พวกเขาก็อาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงตายได้
อย่างไรแล้วแนวป้องกันชายฝั่งนั้นอันตรายอย่างถึงที่สุด!
ฉู่โม่วเคยไปที่นั่นด้วยตัวเองและเห็นสัตว์อสูรทะเลนับไม่ถ้วนคืบคลานขึ้นมาจากท้องทะเลเพื่อบุกโจมตีอย่างไร้ที่สิ้นสุดมาแล้ว
ในตอนนั้น แนวป้องกันชายฝั่งยังคงอยู่ในสภาพดีและไม่ได้ลำบากที่จะต้านทานการโจมตี
แต่ตอนนี้
แนวป้องกันชายฝั่งถูกทำลายและยังไม่ได้รับการซ่อมแซม มีสัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวโจมตีอยู่นับไม่ถ้วนและแม้แต่ราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดอย่าราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยก็ต้องตายในการต่อสู้ เป็นไปได้ว่าในตอนนี้แนวป้องกันชายฝั่งอาจจะอันตรายยิ่งกว่าเก่าร้อยเท่าหรือพันเท่าเลยก็ได้
เมื่อสงครามจบลง ถึงจะเหลือผู้ปลุกพลังกลับมาแค่ครึ่งเดียวก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว!
เมื่อคิดได้ดังนั้น
ฉู่โม่วก็อดถอนหายใจไม่ได้
เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า
กลุ่มผู้ปลุกพลังเบื้องล่างยังคงรวมตัวกัน และจำนวนผู้คนยังคงเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ผู้บัญชาการรักษาการณ์คนหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่นเพื่อออกคำสั่งให้กลุ่มผู้ปลุกพลังจัดระเบียบ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ในไม่ช้า
ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
ในที่สุดฝนโลหิตก็หยุดตกลงมา หมู่เมฆสีดำสลายหายไป แสงอาทิตย์อัสดงได้ฉายลงมาจากที่ไกลออกไปและปกคลุมทั่วทั้งโลกด้วยชั้นแสงสีทอง
หลังจากผ่านไปไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าและโลกก็เข้าสู่ความมืดมิด แต่ฐานก็ยังสว่างไสวและเต็มไปด้วยเสียงของผู้คน
ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนต่างมารวมตัวกัน ทรัพยากรมากมายยังคงถูกเคลื่อนย้าย
ทรัพยากรเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากวิหารราชันย์เทพยุทธ์ รวมไปถึงตระกูลและสำนักต่าง ๆ มากมาย แม้กระทั่งผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งบางส่วนก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกัน ทรัพยากรเหล่านี้มีปริมาณมหาศาลโดยมีมูลค่าอย่างน้อย 1 พันล้านหินปฐมกาลเลยทีเดียว
และนี่เป็นเพียงแค่ชุดแรกที่ตามกองทัพไปยังแนวป้องกันชายฝั่งเท่านั้น
หลังจากที่ออกเดินทางก็จะมีทรัพยากรอีกจำนวนมากถูกส่งตามหลังไปอย่างต่อเนื่อง
เรียกได้ว่า
การโต้กลับฝ่ายสัตว์อสูรในครั้งนี้ สุดยอดฐานจงไห่แทบจะกว้านทรัพยากรทั้งหมดมาและรวบรวมผู้ปลุกพลังมากกว่าครึ่งหนึ่ง หากสูญเสียสิ่งเหล่านี้ไปทั้งหมด สุดยอดฐานก็คงไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ภายในสามสิบหรือห้าสิบปี
แต่
ไม่มีใครลังเลและไม่มีใครเสียใจเลยสักนิด
ทุกคนมีเพียงแค่ความหวังเดียว คือไปที่แนวป้องกันชายฝั่งเพื่อต่อต้านสัตว์อสูรและแก้แค้น!
ท่ามกลางยามค่ำคืน กลุ่มผู้ปลุกพลังทั้งหมดก็รวมตัวกันในที่สุด
ราชันย์เทพยุทธ์ธารดาราเดินมาหาราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางและฉู่โม่วก่อนจะกล่าว “ท่านเจ้าวิหาร กลุ่มผู้ปลุกพลังที่ฐานรวมตัวกันแล้ว มีผู้ปลุกพลังทั้งหมดสี่แสนสองหมื่นคน โดยแบ่งออกเป็นขั้นผู้ฝึกยุทธ์สองหมื่นคน จอมยุทธ์แปดหมื่นคน ปรมาจารย์ยุทธ์สองแสนหกหมื่นคน ยอดยุทธ์สี่หมื่นคน นายพลเมืองหนึ่งแสนห้าหมื่นคน จ้าวยุทธ์สี่พันคน ราชันย์ยุทธ์สามร้อยหกสิบเจ็ดคน และราชันย์เทพยุทธ์สิบห้าคน!”
“แล้วยังมียานบินและเรือบินอณูแห่งชีวิตอีกทั้งหมดเจ็ดร้อยลำ นอกจากครึ่งหนึ่งที่มาจากวิหารราชันย์เทพยุทธ์แล้ว ที่เหลือได้รับการสนับสนุนจากสำนักและตระกูลมากมาย รวมไปถึงผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางก็พยักหน้าเบา ๆ และขมวดคิ้วอีกครั้ง “ทำไมถึงมีผู้ปลุกพลังขั้นผู้ฝึกยุทธ์กับจอมยุทธ์เยอะอย่างนี้ล่ะ? ฉันบอกว่ามีแค่ผู้ปลุกพลังในขั้นสูงกว่ายอดยุทธ์ที่เข้าร่วมศึกครั้งนี้ได้ไม่ใช่เหรอ?”
ราชันย์เทพยุทธ์ธารดารายิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “ผู้ปลุกพลังเหล่านี้ส่วนมากเป็นนักเรียนจากหลากหลายโรงเรียนฝึกวิทยายุทธ์ในฐาน หลังจากที่รู้ว่าพวกเราจะไปต่อสู้กับสัตว์อสูร พวกเขาก็โห่ร้องว่าจะไปด้วย ตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ ฉันเองก็พยายามโน้มน้าวพวกเขาแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลเลย!”
“ไร้สาระ!”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางแผดเสียงลั่น “นักเรียนพวกนี้ไม่รู้อะไรเลยรึไง? รู้ไหมว่าแนวป้องกันชายฝั่งเป็นสถานที่แบบไหน? พอนักเรียนพวกนี้ไปถึง พอได้เจอกับสัตว์อสูรที่ทรงพลัง ทุกคนจะต้องตายทันที!”
ราชันย์เทพยุทธ์ธารดาราไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
โชคยังดีที่ฉู่โม่วพูดปลอบใจขึ้นมา “นักเรียนพวกนี้ก็เป็นอาสาสมัครที่มีเจตนาดีเหมือนกัน ผมว่าไม่ต้องไปขัดขวางความกระตือรือร้นของพวกเขาหรอก!”
“ถ้าแบบนี้ล่ะ เรายอมให้ผู้ฝึกยุทธ์กับจอมยุทธ์พวกนี้ไปด้วย แต่จะให้ไปที่แนวหน้าไม่ได้ ให้พวกเขาประจำการอยู่ที่ปราการสงครามและดูแลงานประจำวันอื่น ๆ พวกเขาจะได้มีหน้าที่ และไม่ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่ยิ่งใหญ่นั่น!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว สีหน้าของราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้น “ที่ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์พูดก็มีเหตุผล ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ทำแบบนั้นแหละ! ราชันย์เทพยุทธ์ธารดารา คุณไปจัดการเรื่องนี้แล้วกัน!”
“รับทราบ”
ราชันย์เทพยุทธ์ธารดาราพยักหน้าและออกไปจากที่นี่ทันที
หลังจากที่เขาจากไป
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางหันไปทางฉู่โม่ว “ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ การเดินทางในครั้งนี้ ฉันชวนคุณมาเป็นรองผู้บัญชาการ!”
“แต่ผมไม่เคยนำทัพผู้ปลุกพลังในการต่อสู้เลย ผมกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีน่ะ”
ฉู่โม่วส่ายหน้า
ถ้าให้เขาต่อสู้ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่หากจะให้เป็นผู้บัญชาการก็คงไม่ใช่เรื่องที่ถนัดนัก
“คุณไม่ต้องดูแลเรื่องการต่อสู้ก็ได้ ตำแหน่งรองผู้บัญชาการของคุณมีไว้เพื่ออำนวยความสะดวกน่ะ ที่สำคัญกว่านั้น ในสุดยอดฐานจงไห่มีผู้ปลุกพลังเคารพนับถือคุณมหาศาล มันจะช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจให้พวกเขา!”
“แก้แค้น!”
สายตาของผู้ปลุกพลังกลายเป็นสีแดงขณะที่เขาคำรามออกมา
น้ำเสียงเหล่านั้นประสานกันเป็นหนึ่งและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งเหนือจินตนาการ มันก่อเกิดเป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและฉีกหมู่เมฆบนท้องฟ้านับไม่ถ้วน
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางข้างกายเขาก็โบกมือและแผดเสียงลั่นโดยไม่ลังเล “ตั้งแต่นี้ไป ทุกคนขึ้นเรือบินและเตรียมตัวออกเดินทาง!”
ตูม!
หลังจากที่เขาพูดจบ
ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนในจัตุรัสก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นไปยังเรือบินและยานบินตามคำสั่งทันที
เมื่อเห็นภาพนี้ คนธรรมดามากมายที่มองดูอยู่ใกล้ ๆ ก็อดน้ำตาไหลออกมาไม่ได้
ลูกหลาน ญาติพี่น้อง พ่อแม่ หรือสามีภรรยาของพวกเขาอยู่ในหมู่ผู้ปลุกพลังที่กำลังจะไปที่แนวป้องกันชายฝั่ง
แม้ว่าพวกเขาจะสนับสนุนครอบครัวของตน
แต่อย่างไรแล้วก็ยังรู้สึกกังวลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แนวป้องกันชายฝั่งนั้นอันตรายอย่างถึงที่สุด หากไปแล้วก็อาจจะไม่ได้กลับมาอีก!
“อาเฉิง”
ในตอนนี้
ระหว่างที่ผู้คนมากมายกำลังส่งสายตาอำลา เด็กสาวคนหนึ่งพลันตะโกนลั่น
ทุกคนหันไปตามเสียงนั้นและเห็นว่าเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น เธอยังสาวและสง่างามโดยมีอายุราวสิบแปดปี เธอมองตรงไปด้วยน้ำตานองหน้าและตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ “นายต้องรอดกลับมาให้ได้นะ ฉันจะรอนายกลับมาแต่งงานกับฉัน!”
ห่างไกลออกไป
ผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งที่รอขึ้นไปบนยานบินพลันหลั่งน้ำตาออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงนี้
แต่เขาก็ไม่หยุดเดินหรือแม้แต่กลับหลังหันไปมอง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ
แต่เขาไม่กล้าทำ!
เขากลัวว่าหากกลับหลังหันไปเห็นหญิงสาวผู้เป็นที่รักร่ำไห้แล้วจะไม่สามารถเดินทางไปที่แนวป้องกันชายฝั่งได้อีก
เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันขึ้นไปบนยานบินโดยไม่หันหลังกลับไปมอง
‘ไฉ่อี!’
‘รอฉันกลับมานะ!’
เขาคิดอยู่ในใจ
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์