ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 46

บทที่ 46 ฆาตกรซ่อนแอบ

ภายในค่ายพักแรม

ฉู่โม่วกำลังสนทนากับหมัวซานซาน

“คุณฉู่โม่วคะ จากข้อตกลงก่อนหน้าของเรา หลังจากที่เข้ามาในเขตแดนลับแล้ว คุณจะช่วยฉันเอาผลึกซวนหยวนออกมา จำได้ไหมคะ?” หมัวซานซานกล่าว

ชายหนุ่มพยักหน้า

“ถ้างั้นคุณสนใจเรื่องผลึกซวนหยวนบ้างไหมคะ” เธอกล่าวผ่านรอยยิ้มจาง ๆ

“นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย ถ้ารู้แล้วมันจะเป็นยังไงเหรอครับ ยังไงมันก็ต้องเป็นของคุณหนูหมัวอยู่แล้ว ”

“ก็ถ้า…” หมัวซานซานเว้นช่วงเพื่อสูดหายใจ

“มันเป็นของล้ำค่ามาก ๆ เหรอ ไม่รู้สิ มันก็คงเป็นของดี แต่ผมไม่ได้นึกอยากได้หรอกนะ”

หมัวซานซานได้ฟังดังนั้นก็อดชื่นชมในตัวชายผู้นี้ไม่ได้

หญิงสาวแสดงสีหน้าจริงจังระหว่างตอบคำถาม “ตามจริงแล้ว ผลึกซวนหยวนเป็นสมบัติหายากอย่างหนึ่ง ซึ่งทำให้ผู้ปลุกพลังสามารถก้าวข้ามระดับพลังปัจจุบันและแข็งแกร่งขึ้น!”

“อย่างเช่นผู้ปลุกพลังที่มีพลังกายจำกัดอยู่ที่ 100 ตัน แต่ถ้าใช้ผลึกซวนหยวนล่ะก็ คนผู้นั้นจะสามารถข้ามขีดจำกัด พลังกายอาจพุ่งทะยานไปได้ถึง 150 ตัน หรือ 200 ตันก็ยังเป็นไปได้!”

“สิ่งนี้ทำให้ผู้ปลุกพลังทั้งหลายไม่ว่าขั้นไหน ก็สามารถทำลายขีดจำกัดของตัวเองได้แน่นอน!” เมื่อพูดจบ แววตาของหมัวซานซานก็เปล่งประกาย

ทำลายขีดจำกัดของตัวเอง?

ครั้นฉู่โม่วได้ฟังแล้วก็อดหรี่ตาไม่ได้

ผลึกซวนหยวนทำให้ผู้ครอบครองข้ามขีดจำกัดพลังของตัวเอง นั่นหมายความว่าหากเขามีมันอยู่ในมือ ก็จะทำให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าคนอื่น ๆ ในระดับเดียวกัน อีกทั้งขีดจำกัดยังถูกถ่างกว้างให้สูงยิ่งขึ้นไปอีก!

นั่นจะทำให้พัฒนาการของเขาก้าวกระโดดมาก!!

ยิ่งพลังพื้นฐานกล้าแกร่งมากเท่าใด ก็ยิ่งส่งผลต่อพลังโดยรวมมากเท่านั้น!

เพียงแค่คิดก็…

ถ้าหากเขามีพลังมากถึง 200 ตัน เมื่อรวมกับผลึกซวนหนวน พลังหมัดของเขาจะพุ่งสูงถึง 400 ตัน!

อีกทั้งหากใช้ธาตุสายฟ้า เมื่อโจมตีเต็มกำลัง พลังหมัดอาจพุ่งไปถึง 3,200 ตันเลยทีเดียว! คิดดูแล้วน่ากลัวอยู่ไม่น้อย

ไม่ได้การ! ฉู่โม่วสลัดความโลภทิ้งไป

ไม่ว่าอย่างไร คนเราก็มีทั้งสิ่งที่ควรทำและที่ไม่สมควรทำ

ในเมื่อให้คำมั่นแล้วว่าจะไม่เอา เขาก็ต้องรักษาสัญญา! อีกอย่าง ตัวเขาเองมีระบบกลืนกิน กระทั่งว่าจะมีขีดจำกัดจริงหรือเปล่า ตัวชายหนุ่มเองก็ยังไม่รู้เลย! ดังนั้นจะให้ทรยศหมัวซานซานที่เป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งเพื่อผลประโยชน์ได้อย่างไรกัน!

เพียงแต่…

เมื่อฉู่โม่วกำลังใช้ความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หมัวซานซานกลับพูดต่อ “ที่ฉันไม่ได้อธิบายให้ฟังก่อนเข้ามาในเขตแดนลับ ก็เพราะไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ในนั้น แต่หลังจากที่เข้ามาแล้ว ฉันก็พบกับกุญแจสำคัญซึ่งนำไปสู่ข้อมูลมากมาย อีกอย่าง ฉันยังร่วงรู้ถึงการระบุตำแหน่งจากการใช้แผ่นหยก”

“ผลึกซวนหยวน อยู่ในบริเวณรอยต่อของเส้นชีพจรโลกและจุดที่อณูแห่งชีวิตมารวมตัวกันหนาแน่น ซึ่งที่แบบนั้นก็ควรต้องอยู่ในเขตแดนลับเป็นแน่!”

“และสถานที่ที่มีลักษณะดังกล่าวก็มักจะมีสัตว์อสูรชุกชุม อีกทั้งฉันรู้สึกได้เลยว่าที่นี่ไม่ธรรมดาเหมือนอย่างที่เห็นแน่นอน!” เธอพูดต่อ “ฉันกลัวว่าตัวเองจะอ่อนแอเกินไป เพราะงั้นเลยอยากยืมพลังของคุณ… ถ้าคุณสามารถนำผลึกซวนหยวนมาได้ ฉันยินดีจะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง แบบนี้ดีไหม”

ท่าทางของหญิงสาวจริงจัง ทำเอาฉู่โม่วต้องขมวดคิ้ว เขาถามอย่างอดไม่ได้ “ที่บอกว่าเขตแดนลับนี่ไม่ธรรมดา หมายความว่ายังไงกันแน่”

“ฉันเองก็ไม่แน่ใจ!” หมัวซานซานส่ายหัว “ข้อมูลที่ได้มาค่อนข้างคลุมเครือ แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของที่นี่อยู่บ้าง มันดูจะอันตรายกว่าที่คิดไว้”

สิ้นคำพูด ฉู่โม่วนิ่งไปเพราะกำลังใช้ความคิด

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเงยหน้ามองอีกฝ่าย “ผมให้สัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยคุณหนูหมัว ดังนั้นจะไม่กลับคำแน่นอน! แต่สิ่งนี้ก็มีประโยชน์ต่อผมเช่นกัน เพราะคุณบอกว่าจะให้ผมอีกครึ่งหนึ่ง ถ้างั้นก็ไม่ปฏิเสธครับ!”

“สำหรับเรื่องของความอันตราย ขอให้วางใจอย่ากังวล”

เหตุนี้ ไม่ว่าพวกมันจะเพียรฝึกวิชาสักกี่ร้อยกี่พันปีที่นี่ ก็ไม่อาจไปได้ถึงสัตว์อสูรระดับ 5 เช่นโลกภายนอก เขตแดนลับจึงไม่ต่างจากกรงขังที่ทำให้พวกมันไม่อาจเติบโต…

กระนั้น…

ความเพียรพยายามตลอดร้อยนับพันปีก็ไม่ได้สูญเปล่า

ด้วยการสั่งสมสติปัญญามาอย่างยาวนาน ทำให้พวกมันตระหนักรู้ว่านี่เป็นเพียงโลกใบเล็กใบหนึ่งเท่านั้น ซึ่งโลกนี้มีกุญแจสำคัญที่สามารถเปิดประตูออกไปได้!

ตราบใดที่หากุญแจเจอก็ย่อมมีทางออก

ถึงอย่างนั้น…

ทั้งที่พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินหาจนทั่วเขตแดนลับ มันกลับไร้วี่แววปรากฏตัว!

แต่ตอนนี้…

มันรับรู้ถึงกลิ่นอายของแผ่นหมื่นบุปผาแล้ว!

“แต่ว่า…”

สัตว์อสูรปีกทองขมวดคิ้ว “นอกจากแผ่นหมื่นบุปผา ฉันสัมผัสถึงลมหายใจของคนนอกที่ไม่คุ้นเคย!”

“ในนามแห่งสวรรค์ ขอสั่งให้พวกแกจงไปฆ่าไอ้คนนอกนั่นซะ แล้วนำแผ่นหมื่นบุปผากลับมา!”

“นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะได้เป็นอิสรภาพ จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!”

ฟังดังนั้น ครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์อสูรก็ขานรับด้วยความพร้อมเพรียงเสียงดัง “รับทราบ!”

ก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุม

พวกมันต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามที่ได้รับบัญชา