ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 480

บทที่ 480 การเก็บเกี่ยวที่ดี… ได้เวลากลับแล้ว!

อาคารหลังที่สอง

ข้างในห้องโถงด้านข้าง

หลังจากที่ฉู่โม่วตามนกล่าสมบัติมาถึงที่นี่ เขาก็พบว่ามันดูคล้ายกับห้องสมุดทีเดียว มีสิ่งประดิษฐ์เฝ้ายามอยู่ที่ประตูสองตัว ซึ่งพละกำลังของพวกมันก็ไม่ได้อ่อนแอเลย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังของฉู่โม่ว ภายในนาทีเดียวพวกมันก็ถูกฟันจนเรียบ

ขณะที่มรดกแห่งอารยธรรมซึมซับเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่ม เขาก็เดินเข้าไปข้างในห้องสมุด

เมื่อค้นหาทั่วทุกหนแห่ง…

ฉู่โม่วก็ค้นพบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เอาไว้เก็บตำรากระบวนท่าต่าง ๆ แต่เป็นหนังสือเบ็ดเตล็ดซึ่งเป็นบันทึกการเดินทางเสียส่วนมาก มันเต็มไปด้วยเรื่องเล่าและบันทึกการเดินทางผ่านภูเขาและแม่น้ำซึ่งไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก

แต่ภายใต้การชี้นำของนกล่าสมบัติ ฉู่โม่วก็ค้นพบห้องลับขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในชั้นหนังสือและเก็บสะสมหยกมากมายไว้ข้างใน

มีทั้งหมดเจ็ดสิบห้าก้อน!

เรียกได้ว่าเป็นทรัพยากรมหาศาล!

…

หลังจากที่ออกไปจากห้องสมุดแห่งนั้น ฉู่โม่วก็มาถึงลานกว้างในอีกชุมชนหนึ่งในไม่ช้า

มันดูเหมือนจะเป็นสวนสมุนไพรขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยพืชจิตวิญญาณและสมุนไพรเติบโตอยู่มากมาย หลังจากที่ใช้เวลาเติบโตมานับปีไม่ถ้วน แต่ละต้นก็มีรัศมีลึกลับที่น่าอัศจรรย์อย่างถึงที่สุด แม้ว่าจะได้กลิ่นจากไกล ๆ ฉู่โม่วก็ยังสัมผัสได้ถึงอณูแห่งชีวิตที่เพิ่มขึ้นในเลือดและร่างกาย

ยิ่งไปกว่านั้น

ฉู่โม่วยังค้นพบว่าพืชจิตวิญญาณและสมุนไพรเหล่านี้มีพลังศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้วย

นี่ยังหมายความว่า แม้ว่าจะแค่กินเข้าไปโดยตรง มันก็ยังสามารถนำพาประโยชน์มากมายมาให้ผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์ได้

“อย่างน้อยก็เป็นยาล้ำค่าที่มีอายุมากกว่าแสนปี!”

ฉู่โม่วคาดการณ์อยู่ในใจ

พืชจิตวิญญาณและสมุนไพร ตามที่อยู่ในบันทึกแห่งทางช้างเผือก ยาที่มีอายุต่ำกว่าหมื่นปีนั้นเรียกว่าโอสถสารพัดนึก ในขณะที่ยาอายุมากกว่าหมื่นปีจะถูกเรียกว่ายอดโอสถ หลังจากที่ผ่านมามากกว่าหมื่นปี พวกมันจะถูกเรียกว่าโอสถล้ำค่าแทนเพราะประสิทธิผลที่น่าอัศจรรย์และเหนือจินตนาการมากมาย ทำให้พวกมันเป็นสมบัติที่หายากเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นยาล้ำค่าใด ๆ แม้แต่พืชจิตวิญญาณที่ธรรมดาที่สุดก็ยังมีค่าอย่างน้อยหลายสิบล้านเหรียญเงินครามบนดาวเคราะห์สีเงิน หากบำรุงมันสักหน่อยก็จะมีมูลค่าอีกหลายสิบล้านหรือกระทั่งหลายร้อยล้าน

และตรงหน้าเขาก็มีพืชอยู่หลายสิบต้น ซึ่งหมายความว่าในสวนสมุนไพรขนาดเล็กแห่งนี้มีมูลค่าอย่างน้อยกว่าพันล้านเหรียญเงินคราม!

ในขณะที่ฉู่โม่วกำลังตรวจสอบอยู่นั้น

ข้างในสวนสมุนไพร สิ่งมีชีวิตคล้ายจิ้งจอกหกตัวพลันส่งเสียงคำรามลั่น!

สิ่งมีชีวิตจิ้งจอกหกตัวนี้เป็นผู้พิทักษ์สวนสมุนไพรเหล่านี้ หลังจากที่เหล่าเจ้าของตายไป พวกมันก็ได้รับผลกระทบจากมรดกแห่งอารยธรรมและกลายเป็นสัตว์อสูรประดิษฐ์ แต่พวกมันก็ยังคงทำหน้าที่คุ้มกันสวนสมุนไพรแห่งนี้ เมื่อเห็นฉู่โม่วเดินเข้ามา พวกมันจึงได้รับคำสั่งให้โจมตีทันที

“กระบี่ทลายนภา!”

ฉู่โม่วใช้กระบวนท่ากระบี่ทันทีโดยไม่ลังเล

คลื่นปราณกระบี่พลุ่งพล่านออกมาและโจมตีสิ่งมีชีวิตคล้ายจิ้งจอกเหล่านั้น พวกมันต้านทานไม่ได้แม้แต่น้อย และถูกสังหารไปตาม ๆ กัน

หลังจากที่ดูดซับมรดกแห่งอารยธรรมเข้าไป ฉู่โม่วก็มาถึงสวนสมุนไพรและเริ่มเก็บเกี่ยว

“ดอกบัวประทับวิญญาณ!”

“โสมมังกรวารี!”

“พฤกษาขนนกทองคำ!”

“กล้วยไม้ทะเลสาบ!”

“หญ้าเซียนสวรรค์!”

…

ฉู่โม่วหยิบสมุนไพรล้ำค่าแต่ละชนิดขึ้นมาและเก็บพวกมันเข้าไปในกล่องหยกอย่างระมัดระวัง

เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

สมุนไพรเหล่านี้ล้ำค่าอย่างถึงที่สุด แต่ละต้นมีมูลค่าหลายสิบล้านเหรียญเงินคราม

หลังจากที่ตรวจสอบจนทั่ว ในที่สุดฉู่โม่วก็เก็บพืชจิตวิญญาณมาจนหมดและเดินไปรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีก ก่อนจะออกไปจากที่นี่และไปยังอาคารหลังต่อไป

…

ต้องขอบคุณการนำทางของเจ้านกล่าสมบัติซื่อบื้อ การค้นหาสมบัติจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น

ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน เขาก็ตรวจสอบอาคารไปมากกว่าหลายสิบหลัง และมูลค่าของสมบัติที่ได้รับมาก็รวมกันได้หลายสิบล้านเหรียญเงินคราม

และเขาสังหารสัตว์อสูรประดิษฐ์ไปมากกว่าร้อยตัวและได้รับมรดกแห่งอารยธรรมมามากมายโดยทั้งหมดถูกดูดซับเข้าไปโดยพรสวรรค์ทั้งหลายของเขา

ฉู่โม่วสัมผัสได้อย่างชัดเจน

หลังจากที่ดูดซับมรดกแห่งอารยธรรมเข้าไปมากมาย พลังลึกลับที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายของเขาก็กำลังจะไปถึงจุดแห่งการเปลี่ยนแปลง

อีกไม่นานปริศนาอาจจะถูกเปิดเผยก็เป็นได้

จนถึงตอนนี้

พวกเขาได้รับทรัพยากรไปมากมายและอยากจะกลับไปพัฒนาพละกำลังของตัวเองให้เร็วที่สุด

ฉู่โม่วเองก็เช่นกัน

เหล่าผู้คนที่กำลังมีความสุขก็กลับหลังหันไปยังทิศทางที่เข้ามา

ไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางกลับ พวกเขาไปถึงยานบินได้อย่างปลอดภัย

“ไปกันเถอะ! กลับไปที่ดาวเคราะห์สีเงิน!”

เมื่อออกคำสั่ง

ยานบินก็ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น ในไม่ช้าก็เคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วแสง เมื่อเครื่องยนต์ทำงานแล้วยานบินก็เริ่มกระโดดเข้าไปในห้วงอวกาศอย่างรวดเร็ว

พื้นที่ที่เขตแดนลับตั้งอยู่นั้นห่างไปจากดาวเคราะห์สีเงินสามร้อยปีแสง หลังจากที่กระโดดผ่านห้วงอวกาศ มันก็เดินทางไปไกลกว่าครึ่งทางภายในเวลาเพียงแค่ครึ่งวัน

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังออกมาจากศูนย์ควบคุมยานบินอัจฉริยะ

“ห่างจากจุดหมายอีกแค่สองปีแสง ยานบินกำลังจะกระโดดออกจากห้วงอวกาศ โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!”

ตามมาด้วยคำเตือน

ในไม่ช้าก็เกิดการสั่นสะเทือนเล็กน้อยราวสิบวินาที แล้วจึงกลับมามั่นคงอีกครั้ง

ในตอนนี้

ทุกคนก็ค้นพบว่า

ข้างนอกหน้าต่างของยานบินมีดวงดาวสว่างไสวกระจัดกระจายอยู่ทั่วทั้งผืนฟ้าราวกับตัวหมากรุกที่ส่องประกายแวววาว

“ในที่สุด…”

“กลับมาที่จักรวาลด้านนอกแล้ว!”

หลังจากที่ได้เห็นดวงดาวเหล่านี้ ทุกคนก็อดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกไม่ได้

แม้ว่าจะได้รับสมบัติมากมายมาจากในจักรวาลทมิฬ

แต่ทุกหนแห่งก็เต็มไปด้วยพลังงานของอณูแห่งความมืด ไม่ว่าจะมองไปไกลขนาดไหนก็มีแต่สีดำสนิท ทำให้หัวใจรู้สึกหดหู่ขึ้นมา

เมื่อกลับมาถึงจักรวาลที่คุ้นเคย พวกเขาจึงผ่อนคลายมากขึ้นเป็นธรรมดา

สีหน้าของแต่ละคนดูสบายใจมากขึ้นและเริ่มมีเสียงพูดคุยเบา ๆ ว่าจะไปพักผ่อนกันที่ใดหลังจากที่ไปถึงดาวเคราะห์สีเงินแล้ว