สยบรัก บทที่ 53

sprite

"มึงจะไปไหนวะ..ช่วยสนใจกูหน่อยได้ไหม" เสกสรรพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนไม่สนใจแถมยังจะเดินหนีไปอีก

"มึงนั่งร้องไห้อยู่นี่ไปก่อนเดี๋ยวกูมา"

"อ้าวไอ้นี่แทนที่จะปลอบใจเพื่อน"

เขาเห็นท่าทางของเธอแปลกๆ ก็เลยรีบเดินตรงมาบ้านที่เธออาศัยอยู่

"เป็นอะไรครับ" ชายหนุ่มถามแม่แต่สายตาจ้องมองลูกสาวของท่านแบบเป็นห่วง

"เห็นบอกว่าคลื่นไส้เวียนหัว แม่กลัวว่าอาหารจะเป็นพิษ"

"อาหารเป็นพิษเหรอครับ ไปโรงพยาบาลดีกว่า"

"ไม่ต้องหรอกแค่พักคงจะหาย" หญิงสาวพยายามกล้ำกลืนไว้ถึงแม้ว่าจะยังอยากอาเจียนอยู่ก็ตาม

"..ไปโรงพยาบาลกัน" เขาเดินเข้ามาใกล้และก็พูดไม่แรงเท่าไร ..แต่ถ้าตรงนี้ไม่มีแม่ของเธออยู่ถึงแม้ว่าเธอจะปฏิเสธป่านนี้เขาคงจะพาไปได้แล้ว

"ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรไง ฉันต้องเตรียมอาหารไปส่งให้พ่ออีก" ตอนนี้พ่อของเธอลงไปที่สวนผักกับลุงพงษ์แล้ว

หญิงสาวเดินเข้าไปหาไฟที่ก่อไว้เพื่อที่จะจัดการต่อ แต่พอเข้ามาใกล้ก็เริ่มเหม็นขึ้นอีกครั้ง

"เดี๋ยวผมทำให้" เขาก็เลยเข้าไปเอาไม้ ขยับเข้าเพื่อก่อไฟต่อ

"แม่ก็ทำไม่เป็น ก็เลยต้องได้ลำบากหำอีกแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับผมทำได้" ในขณะที่กำลังก่อไฟอยู่ก็เห็นเธอมีอาการคลื่นไส้อีก "เหม็นควันไฟเหรอ..ขยับออกไปไกลๆ ก่อน"

หุงข้าวเสร็จเขาก็ทำกับข้าวต่อ และยังอาสาเอาลงไปส่ง ให้กับพ่อของเธอด้วย

พอส่งข้าวเสร็จเหนือตะวันก็เข้าไปในหมู่บ้านเพื่อจะซื้อยาแก้คลื่นไส้และพวกยาดม ยาลม ยาหม่อง เขาจัดมาให้หมด

"ยาอะไรของนายเยอะแยะเลย" หญิงสาวมองถุงยาที่เขายื่นมาให้

"ถ้าใช้ของพวกนี้แล้วไม่ดีขึ้น เย็นนี้ไปโรงพยาบาลกัน"

"จะไปยังไงไกลก็ไกล"

"ถ้างั้นก็ย้ายบ้านไปอยู่แถวโรงพยาบาลจะได้ใกล้"

"นายจะบ้าเหรอ" ใบหน้างามมองหาแม่กลัวท่านจะได้ยิน "ไปได้แล้ว"

"จะให้ไปไหน"

"ก็ไปจากที่นี่ไงเดี๋ยวแม่เห็น"

เย็นวันเดียวกัน..

ตอนเย็นเธอก็ต้องได้ก่อไฟเพื่อหุงข้าวไว้รอพ่อกลับมา และทำกับข้าว ..แต่พอจุดไฟอาการเหม็นและคลื่นไส้ก็เกิดขึ้นอีก

"สงสัยหนูจะแพ้ควันไฟหรือเปล่าลูก" วันนี้แม่ไม่ได้ลงไปแปลงผัก เพราะเป็นห่วงลูกสาวที่มีอาการแปลกๆ

"แพ้ควันไฟเหรอคะ?" เธอไม่ใช่เพิ่งจะเคยอยู่กับมันสักหน่อย "สงสัยจะใช่ค่ะ" แต่ถ้าไม่ใช่..ทำไมเวลาได้กลิ่นควันไฟทีไรถึงมีอาการแบบนี้

"มึงก็เดินเร็วๆ หน่อยสิวะ"

"มึงยังไม่ปลอบกูเลยนะก็มาใช้กูอีกแล้ว"

"เอ่อ..เดี๋ยวเอาของไปส่งที่บ้านหลังนั้นเสร็จแล้วเดี๋ยวกูจะปลอบมึง" ทั้งสองที่หิ้วของพะรุงพะรังลงมา ต่างก็พูดคุยกัน

"อ้าวนั่นหนุ่มๆ พวกนั้นได้อะไรมาอีกล่ะ" ดุจดาวมองไปเห็นทั้งสองที่กำลังเดินมาพอดี

"เตาแก๊สครับ ถึงแม้ที่นี่ไม่มีไฟฟ้าใช้แต่ก็ใช้เตาแก๊สได้นี่ครับ" ชายหนุ่มเข้าไปในตัวเมืองเพื่อที่จะซื้อเตาแก๊สและของใช้ที่ไม่ต้องใช้แรงคนมาก

"นายไปซื้อมาทำไม" หญิงสาวเห็นก็เลยถามขึ้น ซื้อไม่เท่าไรหรอกแต่ไอ้ที่แบกลงมาตั้งไกลนี้สิแก๊สก็เต็มถัง แถมยังมีฐานของเตาแก๊สอีก ..เพราะเขาเลือกซื้อเตาแก๊สรุ่นใหญ่จะได้ใช้นานๆ

"ซื้อมาทำไมน่าจะรู้นะ ใช้เป็นใช่ไหม" คำพูดคำจาไม่มีความหวานเลยแม้แต่นิด แต่ความห่วงใยมีให้เต็มร้อย

"เป็น" บางทีเธอก็อยากจะให้เขาพูดอ่อนโยนกับเธอเหมือนพูดกับผู้หญิงคนอื่นบ้าง

พอต่อเตาแก๊สและก็เตรียมอุปกรณ์อะไรเรียบร้อย เหนือตะวันก็ไปจัดการกับเตาถ่านของเธอบ้าง เพราะจะไม่ให้เธอใช้ของพวกนี้อีกแล้ว

ในเวลาต่อมา..

"บ้านเรามีเตาแก๊สตั้งแต่เมื่อไรแม่" กลับมาจากสวนผักก็เห็นว่าที่บ้านมีเตาแก๊สแล้ว

"ไอ้หำมันซื้อมาให้"

"แล้วมันซื้อมาให้ทำไมบ้านมันยังไม่มีใช้เลย"

"ก็วันนี้ลูกเราแพ้ควันไฟ หำก็เลยออกไปซื้อมาให้"

"ซื้อมาแล้วก็ไม่เป็นไร แต่ลูกเอาเงินไปคืนเขาด้วยนะ" ภูธรหันไปบอกลูกสาว..ไม่ให้เอาของไปคืนก็ถือว่าดีเท่าไรแล้ว

"ค่ะพ่อ" แค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าพ่อคงไม่ชอบเขาเท่าไร

หลังจากที่ทานข้าวเย็นเสร็จ คนที่อาบน้ำแล้วก็ขึ้นบ้านไป เพราะตอนนี้ตะวันก็ลับขอบฟ้าไปได้สักพักแล้ว

"ทำไงดี" หญิงสาวมองเชือกที่เธอทำตกลงไปในบ่อ เพราะตอนดึงน้ำขึ้นมา รู้สึกจุกที่หน้าท้องก็เลยต้องได้ทิ้งเชือกก่อน

..ไปยืมถังของเขามาใช้ก่อนดีไหม หญิงสาวมองไปที่บ้านของเขาก็ยังไม่เห็นจุดไฟตะเกียง มีแต่บ้านของป้ากับลุง

สงสัยอยู่ในหมู่บ้านอีกน่ะสิ ..ภาพที่เขานั่งเคียงข้างกับตั๊กแตนก็ได้ผุดขึ้นมา นี่เราเป็นอะไรไป เขาจะอะไรกับใครก็ช่างเขาปะไร ตอนนี้รู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองแปรปรวนมากจนต้องรีบสลัดมันออกไป

คนตัวเล็กเดินมาที่บ้านหลังของเขาเพื่อที่จะยืมถังน้ำไปใช้ก่อน

"ทำอะไร"

"อุ๊ย..ตกใจหมดเลย" มิลานตกใจ อยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง แถมยังพูดตรงหน้าต่างชั้นบนอีก "นึกว่าไม่อยู่บ้านซะอีก"

"ไม่อยู่บ้านแล้วจะไปไหน" เขารีบลงมาก็ได้ยินเธอพูดเปรยๆ

"ไปอยู่บ้านสาวไง"

"สาวที่ไหนไม่มีหรอก" ที่จริงเขานอนหลับ เพราะตั้งแต่เอาเตาแก๊สไปส่งเธอก็กลับมาหลับเป็นตาย เหนื่อยตั้งแต่เมื่อคืนนี้ แถมยังต้องมาแบกแก๊สหนักๆ มาส่งเธออีก

"แล้วอันที่บ้านล่ะ" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอมาเอาอะไร

"อยู่ใต้บ่อ"

"ซุ่มซ่าม ดีนะไม่ตกลงไปด้วยนะ"

"ยืมหน่อยไม่ได้หรือไง"

"เอามานี่เดี๋ยวจะไปตักให้"

"ตักเองได้"

"ตักเองได้..แล้วเป็นยังไงล่ะ ตอนนี้อยู่ใต้บ่อโน่นไม่ใช่เหรอ"

หญิงสาวก็เลยเดินตามไปแบบเงียบๆ

สยบรัก บทที่ 53 โดย ชะนีติดมันส์

นวนิยาย สยบรัก ได้อัปเดตเป็น บทที่ 53

สยบรัก เป็นซีรีส์ที่ดีที่สุดและน่าสนใจที่สุดของผู้แต่ง ชะนีติดมันส์ ใน บทที่ 53 นักแสดงนำหญิงดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังและใจสลายมือเปล่า แต่ไม่คาดคิดเหตุการณ์ใหญ่ก็เกิดขึ้น โปรดอ่าน บทที่ 53 และอัปเดตบทต่อไปของซีรีส์นี้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง บทที่ 53:

สยบรัก บทที่ 53

บทที่ 53 สยบรัก