ตาบอดแต่รักเจ็บปวด นิยาย บท 5

โรสลีสังเกตเห็นพฤติกรรมผิดปกติของชีวนัยและไอออกมาเล็กน้อย “เชื่อเถอะ ความผิดของฉันทั้งหมด ฉันไม่ควรตกหลุมรักคุณ และฉันไม่ควรบอกคุณทุกอย่างที่ดลธีทำลับหลังคุณ ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน โปรดอย่าบังคับเธออีกเลย เธอห่วงใยคุณมาก นั่นเป็นเหตุผลที่เธอต้องการใช้เด็กเพื่อเอาชนะใจคุณ... ดลธีฉันขอโทษจริงๆ..." ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคลุมเครือขณะที่เธอพูด

เธอสูดจมูกและพูดไม่จบขณะที่เธอสำลัก

“โรสลี  เลิกแสดงซะ! เธอเป็นผู้หญิงที่ไร้ยางอายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาตลอดชีวิต!”

ดลธีเย้ยหยันและลุกขึ้นยืน เธอเดินไปหาโรสลีและพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า “ในใจของเธอ ฉันเป็นแค่เด็กที่พ่อกับแม่รับเลี้ยงมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ชีวิตทั้งชีวิตของฉันอยู่ได้เพราะพวกเขา ฉันจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อตอบแทน ความเมตตาของพวกเขาใช่มั้ย จริงสิ ฉันเป็นหนี้บุญคุณพวกเขาตลอดไป

“อย่าคิดที่จะเป็นเจ้าของผู้ชายที่ฉันรัก เขาไม่มีวันเป็นของเธอตลอดไป! ยอมแพ้ซะ!”

“พี่...ฉัน...ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น...”

โรสลีแสดงท่าทีหวาดกลัว เธอร้องไห้อย่างน่าสงสารด้วยน้ำตาทั่วใบหน้าของเธอ

การแสดงออกของ ชีวนัย มืดลง เขาก้าวไปข้างหน้าและยืนอยู่ตรงหน้าดลธี "คุณไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเก็บเด็กไว้หรือหย่า"

หลังจากนั้นเขาก็หยิบมือถือออกมาสั่ง ชายชุดดำสูงและแข็งแรงสองสามคนรีบวิ่งเข้ามาและลากดลธีไปที่ห้องผ่าตัดโดยไม่ลังเล

"ไม่!"

ดลธีพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากพวกเขา น้ำตากำลังไหลอาบแก้มของเธอ อย่างไรก็ตาม เธอไม่เหมาะกับผู้ชายที่แข็งแกร่งเหล่านั้น เช่นนั้น เธอถูกลากเข้าไปในโรงละครที่ว่างเปล่า

ร่างกายของดลธีสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่เคยคาดหวังว่าการมาของลูกไม่เพียงแต่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ ชีวนัย คลี่คลายลงเท่านั้น แต่ยังทำให้ความขัดแย้งระหว่างพวกเขารุนแรงขึ้นอีกด้วย

ขณะที่ดลธีเข้าใกล้โต๊ะผ่าตัดมากขึ้นเรื่อยๆ เธอมีความคิดเดียวในใจ นั่นคือการหลบหนี!

เธอต้องวิ่งหนีเพื่อปกป้องลูกที่มีค่าของเธอ

ดลธีรวบรวมกำลังทั้งหมดของเธอด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่พวกการ์ดลดความระมัดระวังลง ทันใดนั้น เธอก็หลุดจากพันธนาการและเดินโซเซไปที่ประตู

เธอไม่สนใจสิ่งอื่นใด เธอรู้เพียงว่าถ้า ชีวนัย จับเธอได้ เธอจะสูญเสียลูกไปอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เธอได้รับการต้อนรับด้วยสายตาของโรสลีที่เดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าของเธอ เธออยากจะหยุด แต่มันก็สายเกินไป

ในไม่ช้าเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนเธอก้มลงและทรุดตัวลงกับพื้น เธอค่อยๆหมดสติไป...

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน