ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 138

ฉู่เชียนหลีตะลึงงันก่อน จากนั้นรีบลุกขึ้น

“เร็ว!”

เยว่เอ๋อร์ปลื้มปีติ รีบเปิดประตู ต้อนรับท่านอ๋องเข้ามา

ฉู่เชียนหลี “รีบไปเอากลอนประตูมา ขัดประตูให้เรียบร้อย!”

เยว่เอ๋อร์ “?”

ฉู่เชียนหลีวิ่งไปปิดประตูด้วยความเร็วราวกับจะไปเกิดใหม่ แต่ช้าไปหนึ่งก้าว ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งได้ยื่นเข้ามาแล้ว และผลักประตูเปิดอย่างแรง

สีหน้าของเฟิงเย่เสวียนบูดบึ้งเป็นพิเศษ

นางไม่อยากเจอเขาถึงขนาดนี้เลยหรือ…

มองไปทางฉู่เชียนหลีที่ยังหอบกลอนประตูไว้ในอ้อมแขนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง รู้สึกเพียงขมับเต้นตุบๆ “เปลี่ยนเป็นผู้ชายอารมณ์ร้ายคนอื่น ภรรยานิสัยเช่นนี้ ถูกลากไปปรนนิบัติด้วยกระบองนานแล้ว”

ฉู่เชียนหลีเชิดคาง

“เช่นนั้นเจ้าก็มอบหนังสือหย่าให้ข้าสิ แค่พูดจะมีประโยชน์อะไร”

เยว่เอ๋อร์ถลนตา “?!”

โตจนป่านนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นใครใจกล้ายั่วยุท่านอ๋องเช่นนี้…

เฟิงเย่เสวียนยิ้มอย่างเย็นชา “ข้าก็อยากหย่าเจ้าเช่นกัน มีพระชายาที่โง่เขลาเช่นนี้ ดึงระดับของข้าให้ต่ำลงจริงๆ”

ฉู่เชียนหลีชะงักกะทันหัน “...”

นางรู้ว่าเขากำลังหมายถึงอะไร…

เชี่ย!

เรื่องของภูเขากว่างหนิง นางไม่รู้เสียหน่อย

เรื่องที่ผู้ชายคนเมื่อคืนเป็นสายลับของรัชทายาท นางก็ไม่รู้เช่นกัน

นางไม่รู้อะไรเลย จะเรียกว่าโง่เขลาได้อย่างไร!

กำหมัด กล่าวอย่างโกรธเคือง “เช่นนั้นทำให้ท่านอ๋องต้องขุ่นเคืองแล้วจริงๆ ท่านอ๋องรีบไปเถอะ อย่าอยู่ที่นี่เลย เดี๋ยวข้าจะทำให้ดวงตาอันล้ำค่าของท่านเปื้อนมลทินเอา!”

นางหอบกลอนประตูไว้ จะปิดประตูทันที

เฟิงเย่เสวียนยกเท้าก้าวเข้ามา

“ข้ามาเพื่ออบรมพระชายา ต่อไปอย่าหวังดีกับคนอื่นส่งเดช ถูกคนอื่นเขาขายแล้วยังจะช่วยนับเงินอีก”

“...”

เชี่ย!

เวลาเดียวกันก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง

เกิดความเข้าใจผิดก็เก็บเอาไปอัดอั้นไว้ในใจคนเดียว ชักสีหน้าใส่เขาหรือ?

มีเรื่องอะไรไม่พอใจก็ควรพูดออกมาแก้ไขด้วยกัน

ข้อนี้ของนางแย่มาก ต้องวิจารณ์

เพื่อให้นางหลาบจำ เขากล่าวต่อ

“เจ้าคิดว่าข้ากำลังปั่นหัวเจ้า? สิ่งที่ข้าทำไปทั้งหมด ล้วนเพื่อราษฎร เด็กหนุ่มที่ถูกไฟคลอกตาย เขาตายอย่างน่าอนาถจริงๆ แต่หากข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรภูเขาจะเหิมเกริมยิ่งขึ้น จะมีราษฎรที่ตกทุกข์ยากลำบากยิ่งขึ้น”

นางกลับคิดว่าเขาเป็นคนประเภทเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ต่ำช้าไร้ยางอาย

น่าโมโห!

“เจ้าคิดเรื่องทุกอย่างง่ายเกินไปแล้ว! หากเป็นแค่การปราบโจรทั่วไป ต้องให้ข้าออกโรงด้วยหรือ?”

“หากขุนนางในราชสำนักไม่มีแม้แต่ความสามารถในการปราบโจร เช่นนั้นแคว้นนี้ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องดำรงต่อแล้ว”

เขาอบรมฉู่เชียนหลีทีละประโยค

สีหน้าของฉู่เชียนหลีก็ค่อยๆ บึ้งตึงมากขึ้นทุกทีเช่นกัน นางกัดฟันแน่นจนแทบหัก…