ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 137

ในเมื่อเรื่องของผู้ชายคนนั้นกับโจรภูเขามีเลศนัย เหตุใดเฟิงเย่เสวียนจึงไม่บอกนาง?

ปล่อยให้นางเข้าใจผิด?

เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนางทั้งหมด เขาก็มีส่วนผิดเช่นกัน ใครใช้ให้เขามีปากแต่ไม่พูด?

“อืม!”

รอหานเฟิงพูดจบ นางตอบรับอย่างเฉยเมย ก็จะไปทันที

หานเฟิง “?”

ความเข้าใจผิดได้คลี่คลายแล้ว ควรจะดีกันเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ?

“พระชายา…”

“มีอะไรอีก? ขยันเรียกเช่นนี้ จะให้ข้าป้อนข้าวเจ้าหรือ?” ฉู่เชียนหลีตำหนิเขา

“ข้าน้อยไม่กล้าขอรับ!” หานเฟิงตระหนกตกใจ

“ฮึ!”

นายกับบ่าวคู่นี้เหมือนกันไม่มีผิด ทำหน้าเย็นชา ให้ตายก็ไม่ยอมอธิบายแม้แต่ครึ่งคำ เหมือนกับว่าพูดให้ชัดเจน ก็จะเป็นการเอาชีวิตของพวกเขา

ต้องมีสะดุดสักวัน!

ฉู่เชียนหลีสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

หานเฟิงมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของนาง จิกผมอย่างทุกข์ระทมเล็กน้อย

ทั้งๆ ที่ไม่เป็นอะไรแล้ว เหตุใดจึงยังโกรธ?

ทั้งๆ ที่ตอนอยู่ภูเขากว่างหนิงยังดีกันอยู่เลย

หัวใจของผู้หญิง เข็มใต้มหาสมุทร เข้าใจยากยิ่งนัก…

สวรรค์โปรดคุ้มครอง ต่อไปเขาจะไม่ทุกข์เพราะความรักเด็ดขาด

หานเฟิงเก็บตำลึงเงิน เตรียมไปรายงานข่าวที่ห้องหนังสือ เด็กรับใช้ที่เฝ้าประตูเรือนอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ใต้เท้าหานเฟิง พระชายากับท่านอ๋องเป็นอะไรไปหรือ?”

วันที่กลับจวน ท่านอ๋องอุ้มพระชายาเข้าประตูด้วยตัวเอง สนิทสนมราวกับเป็นคู่รักที่หวานชื่น และเป็นแบบอย่างของคู่สามีภรรยา

เหตุใดไม่ถึงสองวัน จึงทะเลาะกันราวกับไม่สามารถอยู่ร่วมโลก?

หานเฟิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

“...”

เด็กรับใช้หดคออย่างไร้เดียงสา เขาก็แค่ถามด้วยความเป็นห่วง

“บ่าวไม่ได้มีเจตนาอื่น คือตอนเที่ยงของวันก่อน พระชายาเคยแวะมาที่ห้องหนังสือ แต่ว่าไม่ถึงเวลาจิบชาครึ่งถ้วยก็ออกมาแล้ว ตอนออกมาหัวเราะไปด้วยเดินไปด้วย และร้องไห้ไปด้วย ท่าทางดูแปลกมาก…”

“เจ้าว่าอะไรนะ!” หานเฟิงคว้ามือของเขาฉับพลัน

เซียวจือฮว่ายิ้มจนหุบปากไม่ลง ราวกับบาดแผลบนมือก็ไม่เจ็บแล้ว

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานห้าสิบปีของใต้เท้าหวังกับฮูหยิน ฉู่เชียนหลีไม่ไปแน่นอน โอกาสที่นางจะแสดงสถานะและตำแหน่งของนางมาถึงแล้ว

“เป่าอวี้ เร็ว” นางรีบกล่าว “รีบไปที่ตู้เสื้อผ้า นำกระโปรงผ้าแพรเก้าเมฆาที่ข้าอุตส่าห์เก็บไว้สามปีเสียดายไม่ยอมใส่ออกมา!”

เรือนข้าง

ฉู่เชียนหลีวิ่งกลับมา เข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเย็นชา ใช้ข้อศอกพาดบนโต๊ะ สีหน้าบูดบึ้ง

เยว่เอ๋อร์เห็นแล้ว อดไม่ได้ที่จะกลัวเล็กน้อย

“พระ พระชายา ท่าน…ท่านเป็นอะไรเจ้าคะ…”

“ไม่เป็นไร” นางกล่าวอย่างเย็นชา

แต่ดูแล้วท่านไม่เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรนะ…

หรือว่าทะเลาะกับท่านอ๋องอีกแล้ว…

คำพูดเยว่เอ๋อร์มาถึงปลายลิ้น แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่ก้มศีรษะ ออกไปน้ำเก๊กฮวยลดไฟโทสะอย่างเงียบๆ

เพิ่งออกจากประตู นางก็วิ่งกลับเข้ามาใหม่

“พระชายา ท่านอ๋องมาเจ้าค่ะ!”