ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 143

143 /1270

“...”

รอยยิ้มของผู้หญิงชุดกระโปรงสีน้ำตาลชะงักบนใบหน้าทันที

“ผู้หญิงนี่นะ ก็เหมือนดอกไม้ที่บานในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อผ่านฤดูใบไม้ผลิไปแล้ว เมื่อผ่านช่วงอายุที่ดีที่สุดไปแล้ว ก็จะเหี่ยวเฉา”

ฉู่เชียนหลีหยิบเมล็ดแตงโมขึ้นมาจากบนโต๊ะหนึ่งกำมือ กล่าวอย่างแผ่วเบา

“ไม่มีผู้ชายคนไหนที่ชอบดอกไม้เหี่ยวหรอก เก็บน้ำค้างบำรุงผิวไว้ให้ตัวเองใช้เถิด”

“...”

สีหน้าของผู้หญิงชุดสีน้ำตาลประเดี๋ยวขาว ประเดี๋ยวดำ โมโหจนแทบคลั่ง

ไม่ว่าผู้หญิงจะอายุมากเพียงใด สิ่งต้องห้ามที่สุดคือถูกผู้อื่นหาว่าแก่!

ยุคปัจจุบันยุคโบราณล้วนเหมือนกัน

นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงก็เย็นจนถึงขีดสุดเช่นกัน “ถูกต้อง ทุกคนจะแก่ตัวลง สิ่งสำคัญคือระหว่างนั้น”

“สิบกว่าปีนี้ ข้าช่วยนายท่านให้กำเนิดลูกชายอบรมลูกสาว ดูแลกิจการภายในจวน ตอนนี้ลูกๆ โตกันแล้ว กตัญญูรู้ความ อย่างไร้ก็ดีกว่าอยู่อย่างไร้ประโยชน์ไปวันๆ ทั้งชีวิต…”

นางเน้นเสียงคำว่า ‘ไร้ค่า’ อย่างเหน็บแนม ต่อว่าฉู่เชียนหลีไม่ได้รับความโปรดปราน สิ้นเปลืองความสาวอย่างอ้อมๆ

ฉู่เชียนหลีแทะเมล็ดแตงโมอย่างสบายๆ พลันพยักหน้า

“อืม ไม่ควรมีชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ไปวันๆ จริงนั่นแหละ ทั่วหล้านี้จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่สามารถแต่งเข้าราชวงศ์? จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่สามารถเป็นพระชายาอ๋อง?”

“ข้าอายุยังน้อยก็กลายเป็นบุคคลที่อยู่เหนือคน มันก็ดีกว่าใครเกิดบางคนที่อยู่อย่างไร้ประโยชน์ไปวันๆ ทั้งชีวิตจริงนั่นแหละ”

ถากถางผู้หญิงบางคนโดยตรง : สถานะต่ำต้อย ยังคิดจะเยินยอตัวเอง

“เจ้า!”

ผู้หญิงชุดกระโปรงสีน้ำตาลโมโหจนลุกขึ้นยืน

ฉู่เชียนหลีเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “ข้าไม่ได้ว่าท่านเสียหน่อย ท่านลุกขึ้นมาทำอะไร?”

“...”

นางแพศยาน้อยคนนี้!

ฟันแหลมปากคมยิ่งนัก ฟันแหลมคมเหมือนสุนัขเลย!

ด้านข้าง ผู้หญิงชนชั้นสูงชุดสีม่วงเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำลายบรรยากาศอันกระอักกระอ่วน “พี่หญิงเว่ย พระชายาอ๋องเฉิน พวกท่านต่างคนต่างพูดให้น้อยลงคนละนิด ทุกคนล้วนอยู่เมืองหลวง เงยหน้าไม่เจอก้มหน้าก็ต้องเจอ ไม่จำเป็นต้องทำให้มันแย่ถึงขั้นนี้”