ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 45
“?”
พ่อตา?
เขายอมรับว่าตนเองเป็นลูกเขยของจวนอัครมหาเสนาบดีฉู่ และยอมรับสถานะชายาอ๋องเฉินของนางแล้ว?
สวรรค์!
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นไข้ใช่ไหม?
ฉู่เชียนหลีเบิกตากว้างอย่างตะลึงงัน มองเฟิงเย่เสวียนด้วยความประหลาดใจ ปากกลายเป็นรูปตัว ‘O’ แทบสามารถกลืนไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
“เก็บสายตาที่เลื่อมใสของเจ้าเสีย”
“...”
นี่เป็นสายตาของคนเจอผีย่ะ ขอบใจ
“แค่มางานเลี้ยงกับเจ้าก็ดีใจจนกลายเป็นเช่นนี้แล้ว?” เขาล้อเลียนเสียงเบา “คล้องแขนข้าไว้”
“?”
ดีใจ?
ฉู่เชียนหลี อึ้ง
เฟิงเย่เสวียนจับมือของนางสอดเข้าไปในหว่างแขนของตนเอง แล้วพานางไปยังห้องโถงหน้า
เมื่อบรรดาแขกเหรื่อที่กำลังสนทนาอย่างยิ้มแย้มเห็นอ๋องเฉินกับพระชายาอ๋องเฉินควงแขนกันเข้ามา ทันใดนั้น คำพูดที่อยู่ปลายลิ้นหยุดชะงัก แต่ละคนเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ รู้สึกเหลือเชื่อมาก
นี่…
นี่เป็นเรื่องจริง?
ไหนว่าหลังจากอ๋องเฉินแต่งงานกับฉู่เชียนหลี สามเดือนกว่าไม่เคยสนใจนาง กระทั่งเข้าห้องหอก็ยังไม่สมบูรณ์ไม่ใช่หรือ?
ไหนว่าข้างกายอ๋องเฉินมีพระชายารองเซียวที่รู้จักกันตั้งแต่เด็กและติดตามเขามาสิบกว่าปี และโปรดปรานพระชายารองเซียวเพียงผู้เดียวไม่ใช่หรือ?
ไหนว่าอ๋องเฉิน…
ทุกคนตะลึงงันยืนอยู่ตรงที่เดิม และลืมตอบสนอง
สายตาของอัครมหาเสนาบดีฉู่ลึกล้ำเล็กน้อย พลันก้าวเท้าเดินออกมา ประสานมือคำนับด้วยรอยยิ้ม “ผู้น้อยคำนับอ๋องเฉิน แค่วันเกิดเล็กๆ ให้ท่านต้องมาด้วยตนเอง ผู้น้อยปลื้มปีติยิ่งนัก”
เฟิงเย่เสวียนมองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง
“ในเมื่อเป็นพ่อของพระชายา ก็เป็นพ่อของข้า วันเกิดของผู้ใหญ่จะไม่มาได้อย่างไร?”
“!”
ซ่า…
อ๋องเฉินผู้สูงส่งลดตัวลงมาเพื่อฉู่เชียนหลี!
“ข้าน้อยไม่ได้พูดเจ้าค่ะ”
“เมื่อครู่ข้าก็ไม่ได้พูด…”
“ไม่ใช่ข้า…”
คนที่ยอมรับผิดก็ยอมรับผิด คนที่ขอโทษก็ขอโทษ คนที่ปัดความรับผิดชอบก็ปัดความรับผิดชอบทีละคนสองคน เพราะกลัวล่วงเกินอ๋องเฉินโดยไม่ได้ตั้งใจ ประสบหายนะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ฉู่เชียนหลีมองดูภาพนี้ แอบยิ้มอย่างเย็นชา
เจ้าพวกคนรังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง!
หลังจากอ๋องเฉินมาถึง ก็ไม่มีใครกล้าปากเสียแม้แต่คำเดียว แม้แต่ท่าทีที่มีต่อฉู่เชียนหลีก็เริ่มนอบน้อม
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามครึ่ง งานเลี้ยงเลิกรา
ฉู่เชียนหลีปล่อยมือ เพิ่งเดินออกมา เตรียมตัวกลับจวนอ๋องเฉิน ก็เห็นนางอันยืนอยู่ข้างนอก
เมื่อนางอันเห็นนาง ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “เสียวฉู่…”
รอยยิ้มเมตตา น้ำเสียงรักใคร่ เหมือนผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรมสูงส่งอย่างยิ่ง
ฉู่เชียนหลีมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อมารดาผู้นี้มากนัก แต่เห็นแก่ที่นางตั้งครรภ์สิบเดือน คลอดนางออกมาอย่างยากลำบาก จึงเรียกขานด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“ท่านแม่”
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ