หานมู่ซีจับสองมือของฉู่เชียนหลีไว้ พยายามอธิบายเรื่องนี้อย่างสุดความสามารถ ราวกับกลัวฉู่เชียนหลีเข้าใจผิด
ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว
นางไม่ให้ค่าผู้ชายเช่นนี้มากที่สุด กินข้าวในชาม มองข้างในหม้อ โลภมากต้องการทุกอย่าง จับปลาสองมือ
นางสะบัดมือของเขาออกอย่างขยะแขยง “คุณชายหาน ข้าเป็นชายาอ๋องเฉินแล้ว ต้องให้ข้าพูดรอบที่สามหรือไม่?”
เสียงที่เฉยเมย ดึงระยะห่างของทั้งสองออกจากกัน
หานมู่ซีมองนางอย่างตะลึงงัน
รู้สึกไม่รู้จักนางกะทันหัน…
“เสียวฉู่ เจ้าลืมสัญญาของเราแล้วหรือ…”
หลายปีมานี้ ระหว่างทั้งสองมีความรักต่อกันจริง
หานมู่ซีในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลหาน แต่กลับไปหลงรักฉู่เชียนหลีที่อัปลักษณ์ไร้ความงาม ไม่ว่าผู้อื่นจะพูดหรือดูถูกเขาอย่างไร เขาก็เดินหน้าต่ออย่างไม่ลังเล
ปกป้องนาง ดูแลนาง เข้าข้างนาง…
ฉู่เชียนหลีก็จมอยู่ในความอ่อนโยนของเขาเช่นกัน
แต่พ่ายแพ้ให้กับความเป็นจริง
เขาทอดทิ้งนาง แต่งงานกับฉู่ซวง เขาเป็นคนทำลายสัญญาก่อน
“เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว ไม่ต้องสาวความอีก ข้าไม่อยากพูดถึงอีก ต่อไปต่างคนต่างอยู่ หวังว่าคุณชายหานจะให้เกียรติตัวเองด้วย” ฉู่เชียนหลีพูดจบอย่างเย็นชา ก็หมุนกายเดินจากไป
“เสียวฉู่!”
หานมู่ซีเจ็บแปลบที่หัวใจ จับข้อมือของนางไว้อย่างไม่ยอมแพ้ทั้งเช่นนี้
“ปล่อยมือ!”
“เสียวฉู่ ข้ารักเจ้า ฟ้าดินสามารถเป็นพยานแก่ใจที่ข้ามีต่อเจ้า ข้า…”
“คุณชายหานกำลังทำอะไรพระชายาของข้า?”
ทันใดนั้น ในอากาศ มีเสียงที่เคร่งขรึมและเย็นชาสายหนึ่งแทรกเข้ามา
หานมู่ซีพลันตกใจ ปล่อยมือฉู่เชียนหลีอย่างรวดเร็ว ถอยออกห่างสามก้าว
เมื่อฉู่เชียนหลีเห็น มีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก
นี่ก็คือรักที่เขาพูดถึง?
เฮอะ!
“โอ๊ย น่าอายจัง!”
ฉู่เชียนหลีโบกมือน้อยๆ รีบจับแขนของอ๋องเฉิน ดึงเขาออกไปข้างนอก
“ท่านอ๋อง ท่านมาได้อย่างไร”
——ไม่มีธุระไม่มีทางมาแน่นอน
“วันนี้ท่านไม่ยุ่งหรอกหรือ?”
——ไอ้ผู้ชายบ้าคิดวางแผนเล่นงานฉันแน่ ยังดีที่เมื่อกี้ฉันขัดขืนไอ้ผู้ชายกากเดนหานมู่ซีสุดฤทธิ์ ไม่งั้นชื่อเสียงได้ย่อยยับแล้ว
——หนังสือหย่าก็ส่วนหนังสือหย่า ชื่อเสียงก็ส่วนชื่อเสียง หม้ออะไรที่ฉันไม่ควรแบก ขี้เถ้าหม้อแม้แต่หนึ่งเม็ดก็ห้ามตกบนไหล่ของฉัน![footnoteRef:1] [1: แบกหม้อก้นดำ เป็นสำนวนจีนที่มีความหมายว่าแพะรับบาป]
เฟิงเย่เสวียนที่ได้ยินเสียงในใจนาง คิ้วของเขาคลายออกเล็กน้อยแล้ว
ในเมื่อเลิกรักหานมู่ซีแล้ว ก็ควรรักษาระยะห่าง
ช่วยมีสำนึกของการเป็นชายาอ๋องเฉินหน่อยได้หรือไม่?
เขาชำเลืองมองใครบางคนที่ ‘เกาะ’ แขนยิ้มหน้าบาน กล่าวถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อตา มีเหตุผลที่ข้าจะไม่มาด้วยหรือ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ