ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 51

มองดูชายสองคนที่อ้อนแอ้นอรชร เวลานี้ฉู่เชียนหลีแค่อยากกัดผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ และแอบหลั่งน้ำตา

สวรรค์!

เหตุใดสวรรค์จึงต้องแย่งชิงความงามของนางไป?

อยากปลดปล่อยความเป็นตัวเอง แต่ก็กังวลว่าเมื่อถอดผ้าคลุมหน้า จะทำให้คนตกใจหนีกระเจิง ทั้งๆ ที่ควรจะไปแล้ว แต่ก็อาลัยอาวรณ์ผู้ชายสองคนที่เหมือนดอกไม้คล้ายหยก สองจิตสองใจจนเกิดสงครามชักเย่อครั้งใหญ่ในใจ

ฮือๆ…

ไม่สนใจแล้ว!

มนุษย์ยืนอยู่บนโลกใบนี้ ก็ควรจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน แสวงหาความสุขให้เต็มที่ อ๋องเฉินนั่นไม่ชอบนาง นางก็ไม่ได้รักอ๋องเฉิน จะมาแขวนคอตายบนต้นไม้ใหญ่ไร้ค่าที่ชื่ออ๋องเฉินไม่ได้เด็ดขาด

อ่า…

ภายใต้ความหุนหันพลันแล่น นางรับแก้วเหล้า ยกแขนเสื้อปิดปังใบหน้า หันกายไปด้านข้าง ดื่มหมดแก้วในคราวเดียว

“ฮ่าๆๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าชอบ” หลิงเชียนอี้ตบโต๊ะหัวเราะเสียงดัง “แม่นาง ขอแค่เจ้าเอ่ยปาก ไม่ว่าเจ้าต้องการผู้ชายกี่คน ก็ล้วนไม่ใช่ปัญหา”

บางคนก็อ้วนบางคนก็ผอม ทุกคนมีเอกลักษณ์ของตนเอง

“ข้าอยากได้สามสิบคน!”

หลิงเชียนอี้ “เอ่อ? เจ้าก็โลภเกินไปแล้วกระมัง…”

ตู้หนิงตบโต๊ะ “โอ้โฮ แม่นางเป็นคนใจถึง ข้าชอบ มา พวกเราชนหนึ่งแก้ว”

ซูมู่ : โตจนอายุป่านนี้แล้ว ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่เปิดกว้างและไม่ยึดติดเช่นนี้มาก่อน แต่ว่าเที่ยวเล่นกับผู้หญิง รู้สึกว่าไม่เลวเหมือนกันนะ?

เริ่นอันหรานยิ้มแล้วยิ้มอีก : ในเมื่อยังไม่แต่งงาน กินดื่มเที่ยวสนุกเป็นเรื่องที่สมควร

“มา ดื่ม”

“ชน!”

“แม่นาง เจ้าเล่นทายนิ้วเป็นหรือไม่?”

“เป็น”

ด้วยเหตุนี้ คนทั้งกลุ่มจึงเล่นทายนิ้วดื่มเหล้าอย่างมีความสุข ตอนแรกก็ยังนั่งกันอยู่ แต่เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป มือเริ่มรำ ขาเริ่มเต้น สุดท้ายต่างก็ลุกขึ้นยืนทีละคน เท้าเหยียบโต๊ะ กระชากปกคอเสื้อออก โยกหัวส่ายศีรษะอย่างเมามัน

“สองพี่น้องรักกัน สามดวงดาวส่องแสง สี่ฤดูมั่งมีศรีสุข ห้ายอดกวีนิพนธ์ หกราบรื่นสมดังใจ เจ็ดเทศกาลขอความเฉลียวฉลาด…”

ยามราตรีมาเยือนโดยไม่รู้ตัว

“ยัง ยังไม่กลับเจ้าค่ะ…”

สีหน้าเฟิงเย่เสวียนเย็นชาเล็กน้อย กลิ่นอายรอบตัวก็มืดครึ้มลง

ผ่านไปทั้งวันแล้ว เรื่องอะไรจึงจำเป็นต้องออกไปนานเช่นนั้น? และยังไม่แจ้งเขาอีก เห็นจวนอ๋องเฉินของเขาเป็นที่สาธารณะ อยากมาก็มา อยากไปก็ไปหรือ?

สะบัดแขนเสื้ออย่างเย็น ก้าวเท้ายาวเดินจากไป

“ใครก็ได้!”

วันนี้ จำต้องให้บทเรียนผู้หญิงใจกล้าบุ่มบ่ามคนนี้สักหน่อย!

เขาออกคำสั่งอย่างเย็นชา เริ่มตามหาคนทันที

เวลาเพิ่งผ่านไปครึ่งเค่อ หานเฟิงก็มารายงานแล้ว

เมื่อเฟิงเย่เสวียนได้รับข่าว ก็เดินออกจากจวน เขาเห็นอีกด้านหนึ่งของปลายถนนที่ถูกปูด้วยกระเบื้องหินสีเขียว หลิงเชียนอี้ประคองฉู่เชียนหลีที่โอนเอนไม่มั่นคง ทั้งสองเดินโซเซหนึ่งก้าว ถอยหลังสามก้าว เอนขวาเอียงซ้าย

กลิ่นเหล้าคลุ้งตัว ประคองกันและกัน

หลิงเชียนอี้เมาเจ็ดส่วน คอแดง สะอึกเหล้า “คิด คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทายนิ้วเก่งเพียงนี้…”