ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 61

“ฉู่เชียนหลี!”

พลันเฟิงเย่เสวียนแน่นหน้าอก มือที่จับไหล่ของนางเปลี่ยนเป็นช้อนอุ้มขึ้นมา เขาถีบประตูห้องหนังสือ ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไป

“ใครก็ได้ ไปเอายามา!”

วางคนลงบนเก้าอี้นวมเล็ก จับเท้าข้างที่ได้รับบาดเจ็บของนางไว้ ถอดรองเท้าปักลายดอกไม้ ดึงถุงเท้าออก นิ้วเท้าที่เรียบเนียนได้บวมฉึ่งเหมือนกับตุ๊กตาหัวอ้วนสีแดงห้าตัว

สาวใช้เดินเข้ามา เห็นภาพนี้แล้วตกใจจนสะดุ้ง

ท่านอ๋องปฏิบัติต่อพระชายา…

นางไม่กล้าพูดมาก รีบก้มหน้าลง ระงับความตกใจในใจ ส่งยาเสร็จก็ออกไปแล้ว

เฟิงเย่เสวียนรีบควักยามาทาที่นิ้วเท้าของนาง

ฉู่เชียนหลีตกใจจนถีบเท้า “เจ้าทำอะไร…”

“อย่าขยับ!”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ ฝ่ามือใหญ่และมีกำลังจับข้อเท้าของนางไว้แน่น ทายาที่อยู่บนปลายนิ้วลงไป และเริ่มลูบเบาๆ ให้กระจายออก

ซี้ด…

เย็นจัง

ร่างกายของฉู่เชียนหลีหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว มองผู้ชายที่คุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเท้า และทายาให้นางอย่างคาดคิดไม่ถึงเล็กน้อย ในศีรษะเต็มไปด้วยความตะลึงงัน

เขาบ้าไปแล้ว?

เมื่อก่อนเขาตบตีดุด่าว่านาง จอมเผด็จการผู้หล่อเหลาที่ใช้สายตาฆ่านางคนนั้นไปไหนแล้ว?

เฟิงเย่เสวียนพลางทายาให้นาง พลางกล่าวตำหนิอย่างเย็นชา

“ยังทุบโดนขาของตัวเองได้ ยังมีหน้ามาหลบมุมกำแพงหรือ? โง่เช่นนี้ ตกลงเจ้าสามารถมีชีวิตรอดมาถึงอายุสิบห้าได้อย่างไร?”

“...”

เฮ้ย!

ยังด่านางอีกแน่ะ

ฉู่เชียนหลีโต้กลับ “ใครใช้ให้เจ้ามายืนข้างหลัง ทำข้าตกใจกะทันหัน?”

เขาเงยหน้าขึ้น “ดังนั้นเจ้ายอมรับแล้ว เจ้านำก้อนอิฐมาเพราะข้าโดยเฉพาะ?”

ฉู่เชียนหลีชะงักกะทันหัน “...”

ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้ยังย้อนคำพูดของนางอีก

เจ้าจิ้งจอกเฒ่าที่เจ้าเล่ห์!

“แน่นอน…ไม่ใช่! ข้ากำลังก่อกำแพงให้เจ้า!” นางยืดคอพูดโกหกโดยไม่กะพริบตา

สถานที่ตั้งค่ายแห่งนี้ มีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด และตำแหน่งลับตา ทุกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการระมัดระวัง คนแปลกหน้าห้ามเข้าใกล้ เวลานี้ ใกล้กับเวทีประลอง คนสองกลุ่มทะเลาะกันจนแยกไม่ออก

“มีที่ไหนประลองยุทธ์ไม่บาดเจ็บ…”

“พลาดได้รับบาดเจ็บก็เป็นเรื่องปกติ”

“รองแม่ทัพโหวลงมือหนักเกินไปแล้ว นิ้วของรองแม่ทัพเจียงถูกตัดขาดหมด ต่อไปจะให้เขาถือกระบี่อย่างไร…”

“รองแม่ทัพเจียงสู้รองแม่ทัพโหวไม่ได้ ผู้อ่อนแอก็สมควรแพ้ เหตุใดจึงยังมาโทษผู้อื่น…”

“อ๋องเฉินมาถึงแล้ว…”

ท่ามกลางการโต้เถียง เสียงรายงานดังขึ้น ทุกคนหุบปากหันไปมอง ก็เห็นผู้ชายสวมชุดผาวสีหมึกอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา

ปฏิกิริยาจิตใต้สำนึกของทุกคน “?”

เฟิงเย่เสวียนเดินมา กวาดมองทุกคนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง น้ำเสียงหนาวเหน็บ

“ทะเลาะอะไรกัน? อยากคัดวินัยในกองทัพหนึ่งพันรอบกันหมดหรือ?”

ทันใดนั้น ทุกคนเงียบกริบ

ชายหนุ่มอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งก้าวออกมา ประสานมือคำนับกล่าว

“เรียนท่านอ๋อง ตอนข้าน้อยประลองยุทธ์กับรองแม่ทัพเจียง ทำให้เขาบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ!”