ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 80

ครืด

เสียงโซ่เหล็กดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้ามองไป พริบตาเดียว ท่าโน้มตัวของเขานั้นราวกับกำลังรอเหยื่อ ดวงตามืดมนราวกับบ่อน้ำโบราณที่มองไม่เห็นก้นบ่อ อากาศเย็นที่ซ่อนอยู่ในนั้นยิ่งทำให้อากาศหนาวเป็นน้ำแข็ง

ริมฝีปากบางเผยอออก

“เข้ามา”

คำพูดที่เย็นชาสองคำ แทบจะแยกแยะอารมณ์ของเขาไม่ออก

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของฉู่เชียนหลีบีบรัดทันที แต่นางไม่ได้ทำเรื่องละอายใจอะไร จะละอายใจทำไม?

เมื่อสงบสติอารมณ์แล้วก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

ทันใดนั้น ชายหนุ่มยกแขนเสื้อขึ้น ปล่อยกำลังภายในกลุ่มหนึ่ง กระแทกเข้าไปที่ประตู

ปัง!

ฉู่เชียนหลีหันหน้าไปมองตามจิตสำนึก เมื่อเห็นว่าประตูปิดลงแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ได้กลิ่นอายที่อันตรายกลุ่มหนึ่งเข้ามาใกล้นาง

เมื่อหันหน้ากลับไป ก็เห็นชายหนุ่มลุกขึ้น เดินมาทางนาง ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำทอดเงาขนาดมหึมา เข้ามาใกล้ทีละก้าว ๆ แสงดำมืดแผ่คลุมนางทีละนิด ๆ ปลายนิ้วของเขากำลังเล่นกับโซ่เหล็กด้วยท่าทางสบาย ๆ

“ท่าน...”

แผ่นหลังของฉู่เชียนหลีเย็นขึ้นเล็กน้อย ร่างกายเกร็งขึ้นบางส่วนอย่างอดไม่ได้

“ท่าน...เป็นอะไรไป?”

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาแน่วแน่ น้ำเสียงยิ่งเย็นยะเยือก

“พระชายารู้ประโยชน์ใช้สอยที่แท้จริงของสิ่งเหล่านี้หรือไม่?”

โซ่เหล็กสีเงินพันอยู่ระหว่างกระดูกข้อนิ้วที่เรียวยาวหมดจด ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาจนทั้งคนและเทพยังชังหน้า ภายใต้ชุดสีดำขลับ กลิ่นอายเสน่ห์ที่เย็นยะเยือกระงับความใคร่กลุ่มนั้นแสดงออกมาจนถึงขีดสุด ความหนาวเย็นและเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตแผ่ซ่านตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“ข้าไม่อยากรู้!” สัมผัสที่หกของฉู่เชียนหลีบอกนางว่า : ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก ๆ

ห้ามเข้าใกล้

นางพลิกมือไปจับที่ประตู กำลังจะวิ่งหนีด้วยความรวดเร็ว

แต่การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มว่องไวกว่า

โอบเอวนางเอาไว้ แล้วก็โยนนางไปยังตั่งตัวเล็กที่อยู่ไกลออกไปห้าเมตร

“คนที่แตะต้องสิ่งของของท่านคือท่านโหวน้อย ไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้ มาเป็นบ้าใส่ข้าทำไม ปล่อยข้า เฟิงเย่เสวียน!”

นางแหงนหน้ามองเขาด้วยสายตาโกรธแค้น น้ำเสียงแทบจะเป็นการคำราม

ชายหนุ่มไม่ถอยแต่กลับขยับไปข้างหน้า ค่อย ๆ เข้าไปใกล้ ฝ่ามือใหญ่จับหัวไหล่ของนางเอาไว้ ลูบไล้ไหปลาร้าลึกที่งดงามนั้นอย่างเบามือ ดวงตามืดครึ้มขึ้นไม่น้อย

ร่างกายของหญิงสาวคนนี้ สามารถกระตุ้นความปรารถนาดั้งเดิมที่สุดของเขาได้เสมอ

เขาไม่ได้สะกดความปรารถนากลุ่มนี้เอาไว้ ฝ่ามือเลื่อนตรงลงไปด้านล่าง “แต่งงานมานานขนาดนี้แล้ว พระชายาก็ควรจะปฏิบัติหน้าที่ของภรรยาเสียหน่อยแล้ว”

“อ๊า!”

ฉู่เชียนหลีสั่นสะท้านไปทั้งตัว ราวกับถูกไฟช็อต วินาทีต่อมา ร่างกายเกร็ง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต

“ปล่อยข้า! ข้าไม่ต้องการ!”

นางไม่มีทางยอมถูกผู้ชายที่ตนเองไม่ชอบข่มขืน โดยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอย่างเด็ดขาด

“เฟิงเย่เสวียน ท่านปล่อยข้า ท่านเป็นบ้าอะไร ข้าไม่ชอบ ข้าไม่ต้องการ ข้าขอปฏิเสธ!”