ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 79

เขายิ่งพูดยิ่งรีบร้อน ยิ่งกำมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้แน่น ไม่ว่าอย่างไรก็ตามฉู่เชียนหลีจะออกแรงขนาดไหนก็สะบัดเขาไม่หลุด

“ปล่อยข้า!”

“เสียวฉู่ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโมโหเรื่องที่ข้ากับคุณหนูรองฉู่คบหากัน แต่เจ้าวางใจ ในใจของข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น แม้ว่าบนใบหน้าของเจ้าจะมีปาน ข้าก็ไม่เคยใส่ใจมาก่อน หัวใจของข้าที่มีต่อเจ้า หรือว่าเจ้ายังไม่เข้าใจ?”

“ปล่อยมือ!”

“เสียวฉู่ อย่าเก็บความรู้สึกภายในใจของตนเองเลย ให้ข้ากอดเจ้าหน่อยเถิด!”

ออกแรงกอดแน่น

ฉู่เชียนหลีมุดหัวเข้าไปในอ้อมอกของชายหนุ่ม ทั่วทั้งหน้ามุดเข้าไปในทรวงอกของเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมแรงของชายหนุ่มถึงได้มากมายขนาดนี้ รัดนางเอาไว้แน่น อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

นางพยายามต่อสู้ ดิ้นรน

ยิ่งพยายาม ชายหนุ่มยิ่งกอดแน่น

อารมณ์ที่ลึกซึ้งระหว่างทั้งสองคนกำลังหลั่งไหล ไม่มีใครเห็นเงาร่างสีดำที่ยืนอยู่บริเวณไม่ไกลจากตรอก ฉากนี้สะท้อนอยู่นัยน์ตาดำขลับที่ยากจะหยั่งถึงตั้งนานแล้ว...

หันหลังกลับ แล้วเดินจากไป

ในที่สุด!

ฉู่เชียนหลีกระทืบเท้าของเขาทีหนึ่งถึงได้ดิ้นหลุดออกจากอ้อมกอดของเขาได้ ถอยหลังออกไปไกล เอ่ยเสียงเย็นชา

“คุณชายหาน‘ฉู่เชียนหลี’สมัยก่อนมีมิตรภาพกับเจ้าอยู่จริง เป็นคู่รักตั้งแต่เด็กข้อนี้เป็นเรื่องจริง แต่คนสามารถเปลี่ยนไปได้”

“ตอนที่เจ้าเลือกที่จะคบหากับฉู่ซวง อดีตของท่านกับ‘ฉู่เชียนหลี’มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว ไม่สามารถเป็นไปได้อีกแล้ว”

มือข้างหนึ่งอยากได้ฉู่ซวง อยากได้ยศถาบรรดาศักดิ์ มือหนึ่งก็อยากจะคว้านางเอาไว้แน่น ใต้หล้านี้มีเรื่องดีแบบนี้ที่ไหนกัน?

จะโลภมากเกินไปหน่อยไหม?

“ทุกคนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ในเมื่อตัดสินใจเลือกแล้ว ก็ควรจะรับผิดชอบต่อทางเลือกของตน”

นางขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจนกับเขาด้วยความเย็นชา

“เจ้าเลือกฉู่ซวง และข้าเลือกอ๋องเฉินแล้ว พวกเราได้อยู่กันคนละโลกแล้ว นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปถ้าหากเจอหน้ากันอีก ขอให้คุณชายหานโปรดเรียกข้าว่า‘พระชายาอ๋องเฉิน’”

หานมู่ซีสายตาปวดร้าว ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้ายากที่จะเชื่อ

จวนอ๋องเฉิน

หลังจากฉู่เชียนหลีพูดคำพูดเหล่านั้นจบ ก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับได้ยกภูเขาที่หนักอึ้งออกจากอก คิดว่าต่อจากนี้หานมู่ซีผู้นั้นคงไม่มาตอแยนางอีกแน่

ห่างออกไปไม่ไกล คนใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา “พระชายา ท่านอ๋องให้ท่านไปที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ”

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นทันที “มีเรื่องอะไร?”

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย อยู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากไป ทั้งกลัวว่าที่อ๋องเฉินเรียกนางจะมีเรื่องด่วน เมื่อลองครุ่นคิด ยังไงก็ไปดีกว่า

เมื่อเดินเข้าไปที่เรือนหานเฟิง

เดินไปทางห้องหนังสือ

ตอนที่เดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นประตูห้องหนังสือเปิดอยู่ ชายชุดดำผู้สูงศักดิ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ขาทั้งสองข้างแยกออกจากกัน มือทั้งสองข้างของเขากุมหัวเข่าเอาไว้แน่น ร่างกายที่สง่างามส่วนบนโน้มตัวลงเล็กน้อย ในมือถือของเล่นที่เป็นโซ่เหล็กสีเงินเส้นนั้นเอาไว้

ปลายนิ้วมืออันเรียวยาวลูบไล้ไปรอบๆโซ่เหล็กอย่างสบายๆ เกิดเสียงดังก๊องแก๊ง ท่าทางที่สบายๆ แต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยความยากจะคาดเดา อึมครึมเสียจนทำให้คนยำเกรง...