ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 83

เซียว เป็นแซ่ของเซียวกุ้ยเฟยมารดาของอ๋องเฉิน

นางเป็นหลานสาวของเซียวกุ้ยเฟย!

ฉู่เชียนหลีถูกเซียวจือฮว่าผลักอย่างรุนแรง ถอยหลังไปสามสี่ก้าว ความโกรธครอบงำจิตใจ จึงเข้าไปชนผลักนางคืน

“อ๊า!”

เซียวจือฮว่าถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว กระแทกเข้ากับมุมโต๊ะ ศีรษะกระแทกลงบนพื้น หน้าผากแตกเลือดไหลอาบ

“นายหญิง!”

เป่าอวี้ตกใจจนส่งเสียงกรีดร้องออกมา “เลือด...อ๊า! เลือดไหล...!”

ฉู่เชียนหลีแสยะมุมปากอย่างเย็นชา เหลือบตามองลงไปยังคนที่อยู่แทบเท้า เอ่ยเยาะหยัน

“กล้าผลักข้า? เจ้าคิดว่าข้ารังแกได้ง่าย ๆ สินะ! ข้าจัดการเฟิงเย่เสวียนไม่ได้ หรือว่าจะจัดการดอกบัวขาวที่กระโดดโลดเต้นมั่วไปทั่วเช่นเจ้าไม่ได้?”

เป็นถึงหมอเทวดาแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด จะยอมถูกนังแพศยาคนนี้รังแกได้อย่างนั้นเหรอ?

ถ้าหากมีครั้งหน้า ก็คงไม่ใช่แค่การผลักทีเดียวง่าย ๆ แบบนี้อีกแล้ว!

เฮอะ!

นางนวดหัวไหล่ที่เจ็บปวด สะบัดแขนเสื้ออย่างเย็นชาแล้วเดินจากไป

เซียวจือฮว่าล้มอยู่บนพื้นด้วยท่าทางอ่อนแอ เจ็บปวดจนหายใจหอบเป็นระยะ รู้สึกว่าเลือดนั้นไหลเข้าตา ย้อมสายตาที่มองเห็นเป็นสีแดง แต่นางกลับค่อย ๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มแปลกประหลาด

“เป่าอวี้ รีบไปบอกท่านอ๋อง...”

ณ เรือนข้าง

ฉู่เชียนหลีสาวเท้ายาวเดินเข้ามา พร้อมความหนาวเย็นที่ปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย “เยว่เอ๋อร์ เตรียมน้ำร้อน ข้าจะอาบน้ำ!”

วันนี้ซวยจริง ๆ!

อยู่มาสองชาติ ไม่เคยอึดอัดใจขนาดนี้มาก่อน!

ทางเรือนหมิงเยว่ สถานการณ์กลับตึงเครียด คนรับใช้เดินเข้าออก คนเดินผ่านไปผ่านมา ยังตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทา

ในที่สุดหมอก็ชักมือกลับ

“เป็นอย่างไรบ้าง?” ชายหนุ่มเอ่ยปากกล่าว น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

หมออ้าปาก อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

“ท่านอ๋องเฉิน บาดแผลที่หน้าผากของพระชายารองเซียวไม่เป็นอะไรมากขอรับ รักษาสักระยะก็หายดี แต่ว่าปอดของนาง...”

“เฮ้อ...ปอดของนางเสียหายหนักตั้งแต่เด็ก อ่อนแอจนเพียงแค่แตะก็จะเสียหาย หลายปีมานี้ได้ยาคอยบำรุงรักษา ในที่สุดก็เห็นผล แต่เมื่อได้รับความตกใจเช่นนี้ กลีบปอดเสียหายหนัก เกรงว่า...อายุขัยจะลดลงไปสามสิบปีเต็มขอรับ!”

ทันทีที่ประโยคนี้พูดออกไป สีหน้าของชายหนุ่มก็เคร่งขรึมลงฉับพลัน

ทันใดนั้น ก็อึมครึมราวกับลมหนาวในคืนเหมันต์ฤดู แม้แต่อากาศก็หนาวเสียดแทงกระดูก...

เป่าอวี้ร้องไห้คลานมาข้างหน้า จับชายเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ท่านอ๋อง ท่านจะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้แก่นายหญิงของพวกเรานะเจ้าคะ นายหญิงไม่ได้ทำอะไรก็ถูกพระชายารังแกอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ นายหญิงไม่ได้รับความเป็นธรรมเหลือเกินเจ้าค่ะ!”