ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 85

เมื่อฉู่เชียนหลีได้ยินสองคำนี้ ก็อยากจะหัวเราะทันที

ให้นางก้มหัว?

นอกเสียจากจะตีนางให้ตาย

“นางผลักข้าก่อน ข้าก็แค่เอาคืนเท่านั้น เหตุใดต้องขอโทษ? ถ้าหากจะพูดขอโทษ ไม่ใช่ว่านางต้องเป็นฝ่ายมาขอโทษข้าหรอกหรือ?”

ชายหนุ่มสายตาเย็นชาลง

เซียวจือฮว่าผลักนาง?

แต่เรื่องจริงที่เขาได้ยินมาไม่ใช่แบบนี้

“จือฮว่าร่างกายอ่อนแอมาตลอด เหตุใดนางจึงต้องผลักเจ้าโดยไม่มีสาเหตุ? เจ้าจงใจไปถึงเรือนหมิงเยว่ ก็คือเป็นฝ่ายไปหาถึงที่ เพื่อให้จือฮว่าผลักเจ้า?”

ฉู่เชียนหลีสะอึกทันที

คิดไม่ถึงว่าคำพูดประโยคนี้นางจะไม่มีเหตุผลมาหักล้าง

“เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ในจวนมีคนรับใช้สิบกว่าคนเห็นเจ้า บุกเข้าไปที่เรือนหมิงเยว่ด้วยสีหน้าดุร้ายและโกรธเคือง เจ้ายังกล้าพูดว่าจือฮว่ารังแกเจ้า?”

เขาก้าวไปด้านหน้า คว้าข้อมือเรียวเล็กของนางเอาไว้ กระชากนางมาข้างหน้าด้วยท่าทางเย็นยะเยือก

“ฉู่เชียนหลี ในใจของเจ้ามีความโกรธก็มาระบายกับข้าซิ รังแกเซียวจือฮว่าที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงนับว่าเก่งอะไร?”

“ตามข้าไปขอโทษนาง!”

ฉู่เชียนหลีรีบหย่อนก้น ออกแรงถอยไปด้านหลังแล้วเกร็งตัว

“ข้าไม่ไป!”

นางไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดจึงต้องยอมก้มหัวให้ผู้หญิงคนนั้น?

“เฟิงเย่เสวียน เจ้าไม่รู้ถูกผิด ปรักปรำข้า ข้าไม่มีทางไปหรอก!”

“ข้าปรักปรำเจ้า?” นัยน์ตาของชายหนุ่มยิ่งเย็นชาขึ้น ฝ่ามือใหญ่ที่จับข้อมือของนางเอาไว้บีบรัดแน่นขึ้นสามส่วน บีบจนกระดูกนางดัง‘แกรก ๆ’

“ฉู่เชียนหลี เจ้าเห็นว่าข้าตาบอดหรืออย่างไร?”

“จือฮว่าเจ็บจนเป็นเช่นนั้น นอนอยู่บนเตียงลุกไม่ไหว กลีบปอดได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม อายุขัยสั้นลงสามสิบปี เรื่องทั้งหมดนี้จือฮว่าเสแสร้งอย่างนั้นหรือ?”

“นางเสแสร้งนั่นแหละ!”

ฉู่เชียนหลีออกแรงพยายามบิดข้อมือ มืออีกข้างกอดเสาเตียงเอาไว้ พูดอย่างไรก็ไม่ปล่อย

“ตอนนั้น นางไม่ได้ช่วยท่านสักหน่อย! แล้วปอดของนางก็ไม่ได้มีปัญหา! หลายปีมานี้นางเสแสร้งมาตลอด! ท่านไม่จำเป็นต้องให้ข้าขอโทษเหยียดหยามข้าเช่นนี้ ถ้าเห็นข้ารกหูรกตาก็ออกหนังสือหย่ามา ท่านกับข้าก็จะได้แยกย้ายกัน!”

“เจ้าลากข้าไป เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะใช้ยาพิษ วางยาให้เซียวจือฮว่าตายไปเสีย เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่านาง!”

“ข้าต้องการหย่ากับเจ้า!”

ชายหนุ่มสะท้านไปทั้งตัว

ฉู่เชียนหลีฉวยโอกาสชักแขนของตนเองออก ไม่สนความเจ็บปวดที่แขน ตะโกนใส่ชายหนุ่มด้วยความโมโห

“ข้าไม่เคยชอบเจ้า แล้วก็ไม่อยากแต่งเข้าจวนอ๋องเฉิน สามเดือนกว่ามานี้ที่แต่งงานกับเจ้ามา ข้าคิดจะหย่าทุกวัน คิดว่าจะไปอย่างไร ไม่ให้หนังสือหย่าก็ช่าง ออกจากจวนอ๋องเฉิน แผ่นดินกว้างใหญ่ จะไม่มีที่สำหรับข้าฉู่เชียนหลีเลยอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!”

ฉู่เชียนหลีตะโกนจบ ก็สับขาวิ่งออกไปด้านนอก สาวเท้ายาวออกไปอย่างไม่หันกลับมามอง

“พระชายา! พระชายา...” เยว่เอ๋อร์ร้องไห้อย่างร้อนใจ

ชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่วิ่งออกไปไกล มุมริมฝีปากมีความโค้งที่เย็นยะเยือก

ผู้หญิงอัปลักษณ์คนหนึ่ง ไร้ที่พึ่งพิง บิดาไม่โปรดปราน มารดาไม่รัก ออกจากจวนอ๋องเฉิน เจ้ายังจะไปที่ไหนได้?

ไม่เกินสามวัน จะช้าหรือเร็วจะต้องกลับมาเอง!