ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 97

ฉู่เชียนหลีถูกสั่นสะเทือนจนรู้สึกแย่ จ้องมองนักฆ่าด้านหลังที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ กลุ่มนั้น แทบจะมองเห็นความโหดเหี้ยม เย็นชาและความอาฆาตแค้นบนใบหน้าของพวกเขา

เที่ยวนี้ซี้แหงแก๋แล้ว

ไม่ใช่การมีปากเสียงกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนในจวนอ๋องเฉิน แล้วก็ไม่ใช่การท้าประลองกันในค่ายทหาร แต่เป็นยุทธภพ เป็นการเลียเลือดจากคมมีด เป็นเรื่องที่หากสู้ไม่ชนะก็จะต้องตาย

ตายจริง ๆ นะ!

ฉู่เชียนหลีมือเท้าเย็น น้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อย

“พวกเจ้าไม่ได้เป็นองค์กรยุติธรรมหรือ? เหตุใดจึงถูกไล่ฆ่าเล่า?”

ภายใต้บ่า จิ่งอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่ง

“ก็เป็นเพราะยุติธรรมเกินไป เปิดโปงเรื่องราวมากมาย ทำลายผลประโยชน์ของคนจำนวนมาก ถึงได้ถูกตามไล่ฆ่า”

“แต่ว่า เจ้าสำนัก ท่านชินก็พอแล้ว หนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกเราต้องวิ่งหนีทั้งหมดสามร้อยวัน”

ฉู่เชียนหลีถลึงตา “!”

คุณพระช่วย!

เดิมทีคิดว่าสำนักอู๋จี๋จะเก่งกาจมาก สุดยอดมากเหมือนกับในโทรทัศน์ อู๋จี๋มีคำสั่ง ทั่วทั้งยุทธภพไล่ฆ่า สมาชิกทั้งหมดเคลื่อนไหว ต่อให้หนีไปสุดขอบโลกก็ไม่มีประโยชน์

ผลสุดท้ายก็คือสถานที่ใครเห็นก็ลงมือ...

ถูกบังคับให้รับช่วงต่อสำนักอู๋จี๋ อยู่ ๆ ก็มีความเข้าใจผิดว่าติดกับเข้าเสียแล้ว...

เมื่อปะทะเข้ากับการวิ่งอย่างสุดกำลังกับลมแรง ปากของฉู่เชียนหลีแทบจะถูกพัดปลิว “แล้วเหตุใดเจ้าไม่ตอบโต้?”

“พวกเราไม่ฆ่าตามอำเภอใจ”

“แต่ว่าคนอื่นไล่ทำร้ายมาถึงขนาดนี้แล้ว!”

“ความศรัทธาของพวกเราคือพระพุทธเจ้ามีความเมตตากรุณา”

“...”

สวรรค์เอ๋ย

นี่คงจะไม่ใช่ไอ้โง่กลุ่มหนึ่งใช่ไหม!

ดังนั้น คนทั้งสองกลุ่ม ที่หนีก็หนี ที่ไล่ตามก็ไล่ตาม ในที่สุดก็วิ่งเข้ามาถึงเมืองหลวง

ในเมืองคนเยอะ คนที่ไล่ตามฆ่าจำต้องทำตัวเงียบ ๆ ลงหน่อย เก็บกระบี่แล้วไล่ตามต่อ

“ที่นี่ข้าคุ้นเคย วางข้าลง!”

ฉู่เชียนหลีกวาดสายตามองทุกคนที่ไล่ตามหลังมา คว้ามือของจิ่งอี้ วิ่งไปบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว

“เจ้าสำนัก!”

ฉู่เชียนหลีเพิ่งจะประสบกับการหนีภัยครั้งใหญ่ สีหน้ากลัดกลุ้ม ยังต้องมารับผิดชอบคนมากมายขนาดนี้ ราวกับความรับผิดชอบบนบ่าหนักขึ้นพันชั่ง แรงกดดันหนักหน่วงดังขุนเขาฉับพลัน

ประคองทุกคนให้ลุกขึ้นทีละคน

เมื่อผ่อนคลายลง ก็จ้องมองใบหน้าที่แปลกหน้าของแต่ละคน ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมสำนักอู๋จี๋ถึงได้ถูกทำร้าย ไม่สามารถตอบโต้ได้

เป็นเพราะ...

เป็นเพราะ...

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านซ้ายมือ ผอมอย่างกับลิง สูงเหมือนเสาไม้ไผ่ แค่หมัดเดียวก็ต่อยจนร้องไห้ได้

คนที่อยู่ทางด้านขวามือ ทั้งเตี้ยทั้งตัวเล็ก เหมือนกับฟักเขียว แล้วยังไว้หนวดยาวเฟิ้มอีก

คนที่อยู่ด้านหน้า โกนหัวโป้งเหน่ง บนใบหน้ามีรอยแผลเป็น หน้าตาโหดเหี้ยมมาก แต่กลับถือไม้เท้า ก็ไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาใช้ขาข้างเดียววิ่งได้ยังไง

ยังมีคนนั้นที่อยู่ด้านหลัง ผู้ชายตัวใหญ่ แต่งหน้าจัด ข้างหูยังทัดดอกไม้ดอกหนึ่งเอาไว้อีกด้วย

แล้วก็...

ในจำนวนยี่สิบกว่าคน นอกจากจิ่งอี้คนนั้นแล้ว ก็ไม่มีคนปกติเลยสักคน!