ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 98

เนื่องจากการหนีเอาชีวิตรอดมาเป็นเวลานาน ร่างกายของพวกเขาต่างก็มีบาดแผลไม่มากก็น้อย แต่ละคนสีหน้าเหนื่อยล้า เต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย

ฉู่เชียนหลีถอนหายใจ

ช่างเถอะ

ในเมื่อเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้แล้ว จะทิ้งขว้างก็ไม่ได้ ในเมื่อมาแล้ว ก็ให้มาเถอะ

“อดีตเจ้าสำนักได้ล่วงลับไปแล้ว ต่อไปพวกเจ้าก็เชื่อฟังคำสั่งของจิ่งอี้” นางมองชายหนุ่มที่ชื่อจิ่งอี้ออกว่ามีความเป็นผู้นำในกลุ่มนี้ คิดว่าเขาต้องเป็นลูกศิษย์คนโตของอดีตเจ้าสำนักแน่นอน เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของทุกคน

จิ่งอี้ประหลาดใจเล็กน้อย

ฉู่เชียนหลีหยิบป้ายเจ้าสำนักที่เปื้อนเลือดอันนั้นวางไว้ในมือของเขา

“ต่อไปเจ้าเป็นคนดูแลสำนักอู๋จี๋”

“เจ้าสำนัก?!”

ทุกคนต่างตกตะลึง

ตอนที่ทราบว่าหญิงสาวที่อัปลักษณ์คนนี้จะต้องกลายเป็นเจ้าสำนักคนใหม่ของพวกเขา พวกเขากังวลว่าหญิงสาวคนนี้จะอยากได้สำนักอู๋จี๋ จึงพากันเป็นปรปักษ์

แต่หญิงสาวกลับแสดงความใจกว้างสุขุมออกมา ทำให้พวกเขารู้สึกละอายเป็นอย่างยิ่ง

เป็นพวกเขาใช้ความคิดที่ต่ำช้ามาคาดเดาจิตใจของวิญญูชน...

จิ่งอี้ไม่รับ นำป้ายเจ้าสำนักคืนใส่ในมือของฉู่เชียนหลี “ข้าเชื่อในการเลือกของอดีตเจ้าสำนัก คนที่เขาเลือกด้วยตนเอง ไม่มีทางผิด”

“หวังว่าเจ้าสำนักจะนำพาพวกเราขจัดความชั่วร้าย ผดุงความยุติธรรม!”

คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

ทุกคนก็คุกเข่าลงบนพื้น กล่าวพร้อมเพรียงกัน

“ขจัดความชั่วร้าย ผดุงความยุติธรรม!”

ตะโกนคำขวัญออกมาเสียงดังมา แต่ฉู่เชียนหลีกลับยิ้มอย่างจำใจ

คนพวกนี้แม้แต่นักฆ่าไม่กี่คนยังเอาชนะไม่ได้ ยังอยากจะขจัดความชั่วร้าย? แต่ละคนหน้าตาท่าทางไม่สมประกอบ ยังอยากจะผดุงความยุติธรรม?

เฮ้อ...

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

นางประคองแต่ละคนลุกขึ้น “ลุกขึ้น ลุกขึ้นกันก่อนเถอะ ต่อไปไม่ต้องเอะอะอะไรก็คุกเข่า ข้าว่าร่างกายของพวกเจ้าจะต้องมีบาดแผลกันทุกคนไม่มากก็น้อย ด้านนอกยังมีคนไล่ตามฆ่า มิสู้อาศัยอยู่ที่โรงหมอแห่งนี้ไปก่อน”

ตาทั้งสี่ประสานกัน

จิ่งอี้วางมือลง พยักหน้าเล็กน้อย “ข้าจะไปต้มยา”

“จิ่งอี้”

“หืม?” เขาหันหลังกลับ

“โรงหมอแห่งนี้พวกเจ้าอยู่อย่างสบายใจเถอะ อยู่ที่นี่ คนที่ตามฆ่าไม่กล้าอวดดี วันปกติข้าอาจจะยุ่งมาก อาจจะมาที่นี่ไม่บ่อยนัก เจ้าต้องดูแลทุกคนให้ดี”

ถึงอย่างไรผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนปกติเพียงคนเดียว ในหมู่คนพวกนี้

ฉู่เชียนหลีไม่คาดหวังว่าคนพวกนี้จะมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ เก่งกาจมาก ๆ สุดยอดมาก ๆ ขอเพียงแค่พวกเขามีหัวใจที่ยุติธรรม แสวงหาความเจริญก้าวหน้า ฉู่เชียนหลีก็จะต้องปกป้องพวกเขาให้ดี

บนใบหน้าที่เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งของจิ่งอี้มีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยากจะเผยออกมาให้เห็นขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

ทุกคนได้สถานที่พัก ยังได้รับการรักษา ประสาทที่ตึงเครียดมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายลงครู่หนึ่ง

หารู้ไม่ว่า ภาพจำที่ฉู่เชียนหลีมีต่อพวกเขาก็คือ

คนชรา อ่อนแอ ป่วย และพิการกลุ่มหนึ่ง...