ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ นิยาย บท 117

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ มีสีหน้าวิตกกังวลขณะที่กล่าวว่า “ข้าจะส่งคนไปหาเดี๋ยวนี้!”

ขอเพียงสามารถช่วยหลานชายของนางได้ ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรล้ำค่า หรือต้องจ่ายเงินมากเพียงใด นางก็ไม่สนใจทั้งนั้น

อวิ๋นฝูหลิงส่ายศีรษะ “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ จะไม่ทันเวลาแล้วด้วย โชคดีที่ข้านำติดตัวมา ใช้ของที่ข้านำมาไปก่อนเถอะ”

อวิ๋นฝูหลิงแกล้งทำเป็นควานหาในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะฉวยโอกาสหยิบโสมซานชีบางส่วนที่เตรียมไว้ทำยาแล้วจากในมิติออกมา

หลังจากนั้นก็ยื่นโสมซานชีให้นายท่านหาง เพื่อให้เขานำไปต้มยา

อวิ๋นฝูหลิงถามหมอเจิ้งและหมอหาง เพื่อขอให้พวกเขามาช่วยเป็นลูกมือนาง

หมอเจิ้งกับหมอหางมิได้ใส่ใจว่าต้องเป็นลูกมืออวิ๋นฝูหลิงซึ่งเป็นหมอหญิงไร้ชื่อผู้หนึ่ง จึงตอบรับด้วยความยินดี

เห็นพวกหมอซุนมีท่าทีแปลกใจระคนไม่เข้าใจ ทั้งยังมีสายตาดูแคลน ทั้งสองคนก็ลอบเม้มปาก

เจ้าพวกโง่!

เรื่องหายากอย่างการผ่าตัดเปิดท้อง เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ยากจะได้เห็นสักครา

แน่นอนว่าควรใช้โอกาสนี้ในการสังเกตให้ดี ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเรียนได้กี่มากน้อย แค่ได้เพิ่มพูนประสบการณ์ก็นับว่าดีมากแล้ว!

ทางด้านอวิ๋นฝูหลิงหยิบเครื่องมือผ่าตัดออกมาจัดวาง และนำไปวางในน้ำต้มเดือดเพื่อฆ่าเชื้อโรค

เพราะมีหมอจำนวนมากอยู่ที่นี่ ดังนั้นอวิ๋นฝูหลิงจึงไม่ได้ใช้ยาชาในมิติ และเขียนเทียบยาหมาเฟ่ยซ่านให้นายท่านหาง

หลังจากต้มยาชาหมาเฟ่ยซ่าน ก็ให้คุณชายน้อยลู่ดื่มลงไป

อวิ๋นฝูหลิงคาดการณ์ว่ายากำลังออกฤทธิ์แล้ว จึงถอดเสื้อของคุณชายน้อยลู่ออก หลังจากนั้นก็สวมแว่นขยายผ่าตัดซึ่งดูเหมือนแว่นตา

นางสัมผัสหน้าท้องของคุณชายน้อยลู่ ก่อนจะใช้มีดผ่าตัดผ่าเปิดผิวหนังของเขาโดยตรง

หมอเจิ้งกับหมอหางยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ ก็เห็นท้องของคุณชายน้อยลู่ถูกผ่าเปิดออก และในสายตาก็เต็มไปด้วยเลือด

อวิ๋นฝูหลิงวางมีดผ่าตัดลง ก่อนจะยื่นมือไปในท้องที่เปิดอยู่ เพื่อเริ่มหาจุดที่เลือดออก

หมอเจิ้งเป็นหมออายุรกรรม ซึ่งมุ่งเน้นการปรับสมดุลภายในเป็นหลัก แต่ไหนแต่ไรจึงไม่เคยเผชิญกับอวัยวะภายในของร่างกายมนุษย์