ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ นิยาย บท 121

อวิ๋นซานหูน้ำตาไหลพราก ชั่วประเดี๋ยวก็โถมตัวเข้าสู่อ้อมแขนของฮูหยินรองอวิ๋น น้ำเสียงของนางมีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ท่านแม่...”

หัวใจฮูหยินรองอวิ๋นเต้นโครมคราม “หน้า หน้าเจ้าไปโดนอันใดมา?”

ขนมธรรมเนียมในราชวงศ์ต้าฉีนั้นผ่อนคลายกว่าราชวงศ์ก่อนอยู่บ้าง แม้จะยังมีข้อห้ามระหว่างชายหญิง ทว่ากลับไม่ได้เข้มงวดกวดขันอย่างราชวงศ์ก่อน

ฉะนั้นยามสตรีออกไปข้างนอก จึงมีน้อยคนนักที่จะสวมใส่หมวกม่านมี่หลีปิดบังโฉมหน้า

อวิ๋นซานหูมีนิสัยร่าเริง แต่ไหนแต่ไรก็รำคาญใจที่จะใส่ของอย่างหมวกม่านมี่หลีพวกนี้ ด้วยรังเกียจว่ามันยุ่งยาก

ทว่าในสภาพอากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ อวิ๋นซานหูถึงกับใส่ผ้าคลุมปิดบังใบหน้าเสียมิดชิด

นางจึงรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติกับใบหน้าของบุตรสาว

อวิ๋นซานหูไม่ตอบอันใด เพียงแค่ร้องไห้พลางกล่าว “ท่านพ่อเล่า? ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ?”

ฮูหยินรองอวิ๋นรีบเรียกคนทันที “เร็วเข้า รีบไปตามนายท่านกลับมาจากสำนักหมอหลวงเร็วเข้า!”

ฮูหยินรองอวิ๋นมัวแต่เป็นห่วงบุตรสาวคนเล็ก จนหลงลืมหลานชายที่อยู่ข้างหลังไปชั่วขณะ

ครั้นติงหมิงรุ่ยนึกถึงสภาพบาดแผลบนดวงหน้าของอวิ๋นซานหู เขาจึงนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ

แม้อวิ๋นซานหูจะเป็นฝ่ายหาเหาใส่หัวเอง แต่หากเขาละเอียดรอบคอบมากกว่านี้ สังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันเวลา ไม่แน่ว่าบางทีเรื่องทั้งหมดนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

เขามีฐานะเป็นญาติผู้พี่ ทว่าตลอดการเดินทางนี้กลับไม่อาจดูแลญาติผู้น้องให้ดีได้ นับว่ามีความผิดไม่น้อย

ดังนั้นเขาจึงได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ รอคอยให้ท่านน้าซักไซ้เอาความ

ครั้นอวิ๋นหลิงจือบุตรสาวคนโตของฮูหยินรองอวิ๋นรู้เข้าว่าน้องสาวร้องห่มร้องไห้กลับมา ทั้งยังคลุมผ้าคลุมหนา ๆ บดบังหน้าตา นางประหลาดใจนัก จึงรีบสาวเท้าไปยังโถงหลัก

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามายังลานในโถงหลัก ก็เห็นเข้ากับบุรุษหนุ่มผู้สง่างามราวต้นกล้วยไม้และต้นหยกยืนอยู่กลางลาน

ท่ามกลางใบหน้าไม่คุ้นตาของบุรุษผู้นั้น กลับมีช่วงตาที่คุ้นเคยอยู่หลายส่วน

ตอนเด็ก อวิ๋นหลิงจือเคยได้พบญาติผู้พี่คนโตของบ้านท่านป้าอยู่หลายครั้ง จึงคาดเดาฐานะของเขาได้ในทันที