ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1314

ตอนที่ 1314 รุก!

………………..

คนที่เป็นสายข่าวหรือนักสืบข้อมูลนั้นไม่ใช่คนโง่และต้องมีไหวพริบเพราะนี่คือพื้นฐานสำหรับการอยู่รอดของพวกเขา ถ้าไม่ใช่เพราะความฉลาดของเขาล่ะก็เขาคงจะถูกกำจัดไปนานแล้วแต่ทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่? อาจเป็นเพราะหลายคนพึ่งพาเขาในด้านข้อมูลแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีทางรอดของเขาเองด้วย

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ชัดเจนมากเพราะเย่เชียนเล็งเป้าไปที่หยุนเจียเซิงและถ้าหากหว่านจื่อตงมองไม่เห็นสิ่งนี้นั่นก็แสดงว่าเขาเป็นคนโง่ หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เชียนแล้วหว่านจื่อตงก็พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดว่า “ผมรู้ครับ..ผมพอจะเดาได้คร่าวๆ”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ผมชอบคุยกับคนฉลาดอย่างคุณมากที่สุดเพราะคุยได้ง่าย..ความต้องการของผมก็คือผมอยากดูความขัดแย้งภายในระหว่างตระกูลจินและตระกูลหยุนผมคิดว่าคุณน่าจะรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?”

หว่านจื่อตงก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและพูดว่า “คุณเย่..นี่คุณล้อเล่นหรือเปล่าครับ..ความจริงก็คือจินเจิ้งผิงกับหยุนเซินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันและพวกเขาก็ร่วมมือกันมาโดยตลอดแต่มีคนไม่มากนักที่รู้เพราะงั้นแผนการของคุณคงไม่ได้ผลหรอกครับ”

“หืม..ดูเหมือนว่าคุณจะรู้เยอะจริงๆ” เย่เชียนพูด “งั้นผมขอถามคุณหน่อยในเมื่อคุณรู้อยู่แล้วคุณคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขานั้นดีจริงๆงั้นเหรอ?”

หว่านจื่อตงตกตะลึงเล็กน้อยและตอบว่า “ไม่แน่นอนเพราะจุดประสงค์ของการเป็นพันธมิตรของพวกเขาคือเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น..แต่เมื่อไหร่ที่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์นั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะต้องระมัดระวังกันและหวาดระแวงต่อกันมากกว่าเดิม”

“ถูกต้อง” เย่เชียนพูด “คุณรู้เยอะจริงๆถ้าผมพบคุณเร็วกว่านี้ผมก็คงจะไม่ตกหลุมพลางกลอุบายของพวกเขาแล้ว” แน่นอนถ้าไม่ใช่เพราะชายวัยกลางคนลึกลับคนนั้นมาบอกกับเย่เชียนล่ะก็เย่เชียนคงจะถูกขังอยู่ในความมืดและข่าวนี้ก็เป็นความลับมากอย่างแน่นอนแต่หว่านจื่อตงกลับรู้ได้อย่างชัดเจนต้องบอกเลยว่าหว่านจื่อตงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

หว่านจื่อตงก็ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “คุณเย่ล้อผมเล่นอีกแล้วเพราะเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของคุณเย่มีอยู่ทั่วโลกเพราะงั้นมันไม่มีข่าวไหนซ่อนจากคุณเย่ได้หรอก..แต่การที่คุณเย่ขอให้ผมทำแบบนี้ก็เหมือนกับการส่งให้ผมไปตายเพราะถ้าคนจากตระกูลจินหรือตระกูลหยุนรู้เข้าผมจะตายโดยไม่ได้ฝังศพเลยนะครับ”

เย่เชียนยักไหล่เล็กน้อยแล้วพูดว่า “แต่ถ้าคุณไม่ทำสิ่งที่ผมพูดตอนนี้คุณก็ตาย..ลองคิดดูดีๆสิว่าอันไหนเป็นข้อตกลงที่ดีที่สุดสำหรับคุณ” หลังจากหยุดไปสักพักเย่เชียนก็พูดต่อ “แน่นอนว่าถ้าคุณทำตามที่ผมขอผมจะไม่ปฏิบัติกับคุณไม่ดีอย่างแน่นอนและรับรองเลยว่าหลังจากงานนี้จบผมจะจัดให้คุณไปอยู่ที่ไหนก็ได้ในโลกนี้และใช้ชีวิตอย่างสบายไปตลอดชีวิต”

หว่านจื่อตงก็ถอนหายใจเล็กน้อยเพราะตอนนี้สิ่งต่างๆได้เกิดขึ้นแล้วดังนั้นเขาจะมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ? จากนั้นหว่านจื่อตงก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “ผมหวังว่าคุณเย่จะทำตามที่พูดเอาไว้นะครับ”

เย่เชียนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “คนที่รู้ทันเหตุการณ์ในปัจจุบันนั้นมักจะเอาตัวรอดได้ง่ายไม่งั้นผมจะพูดทำว่าผมชอบคุยกับคนฉลาดที่พูดง่ายและชัดเจน..แต่ก็นะแค่เชื้อเพลิงแค่นี้มันยังไม่พอและผมต้องการให้คุณเติมเชื้อเพลงลงไปอีกคุณน่าจะรู้ใช่ไหมว่าผมต้องการอะไร?”

“เติมเชื้อเพลิง?” หว่านจื่อตงตกตะลึงเล็กน้อยและพูดว่า “เชื้อเพลิงอะไรครับ”

“คุณรู้เกี่ยวกับความลับของภูเขาหินใช่มั้ย?” เย่เชียนถาม

หว่านจื่อตงพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ผมพอรู้อยู่บ้าง..เดิมทีภูเขาหินแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ราชวงศ์ชิงและเหล่าบรรพบุรุษของตระกูลจินมาประจำการกองทหารและฝังทองคำทรัพย์สมบัติและอัญมณีมากมายเอาไว้ที่นั่นและต่อมาความลับนี้ก็ถูกค้นพบโดยสมาชิกของตระกูลจินและตระกูลหยุนดังนั้นจินเจิ้งผิงกับหยุนเซินจึงปรึกษากันและพวกเขาก็แบ่งอัญมณีกัน..ซึ่งคนที่รับผิดชอบในการขุดอัญมณีก็ถูกพวกเขาฆ่าตายจนหมดและครั้งนี้พวกเขาจงใจต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ในการขุดเจาะภูเขาหินก็เพื่อล่อคุณเย่เข้าสู่เกม..ส่วนตัวผมเองคิดว่ามันอาจมีระเบิดจำนวนมากซ่อนอยู่ในภูเขาหินและรอให้คุณเย่เดินเข้าไปติดกับดักนั้นอยู่ครับ”

“คิดไม่ผิดจริงๆว่าคุณน่าจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว..ถ้าผมไปขอความช่วยเหลือจากคุณเร็วกว่านี้ผมคงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย” เย่เชียนพูด “ถ้างั้นในเมื่อคุณรู้เรื่องภูเขาหินดีเพราะงั้นผมจะให้คุณช่วยเผยแพร่ข่าวปลอมและลากหยุนเซินกับจินเจิ้งผิงเข้าสู่เกมนี้แทน” จากนั้นเย่เชียนก็โน้มตัวเข้าไปข้างๆหูของหว่านจื่อตงและกระซิบสองสามคำ เมื่อได้ยินแบบนั้นหว่านจื่อตงก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปครู่หนึ่งและยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “คุณเย่ผมเกรงว่าพวกเขาคงจะไม่เชื่อ..พวกเขาไม่ใช่คนที่หลอกได้ง่ายๆเลยนะครับ..พวกนั้นไม่ต่างอะไรกับผีเพราะงั้นมันไม่ง่ายเลยที่จะหลอกพวกเขาได้”

“แล้วเราจะเอาไงกันดี?..เริ่มกันเลยมั้ย?” หลินเฟิงพูด

“ให้ผมพักสักหน่อยสิผมเพิ่งจะมาถึงที่นี่และยังไม่ได้ดื่มสักแก้วเลย” เย่เชียนพูดขณะเอื้อมมือไปเรียกพนักงานเสิร์ฟและสั่งเบียร์สองสามขวดและขณะที่ดื่มสบายๆเย่เชียนก็ถามว่า “ว่าแต่เรื่องของพี่หลินกับพี่สาวอวี้ตอนนี้เป็นไงบ้าง?..มีความคืบหน้าบ้างหรือยัง?..พวกพี่จะคบหากันเมื่อไหร่และจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?”

หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาไปมาและพูดว่า “อย่าถามแบบนี้สิ..ฉันกับหลัวอวี้เราไม่ได้มีอะไรดัน..ฉันไม่ได้เจอเธอตั้งแต่ครั้งที่แล้วและเธอก็ไม่ได้โทรหาฉันด้วยซ้ำ..พอฉันโทรไปมันก็มีแต่ระบบฝากข้อความเสียงอย่างเดียว..เย่เชียนนายน่ะคิดผิดเพราะเธอไม่ได้มีใจให้ฉันเลยแม้แต่น้อย”

“ผมจะคิดผิดได้ยังไง..เธอเองก็บอกแล้วนี่ว่าเธอรู้สึกยังไงกับพี่” เย่เชียนพูด “พี่หลินก็น่าจะรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอก่อนหน้านี้เพราะงั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะปล่อยวางได้..ตอนนี้พี่แค่ปล่อยเธอไปก่อนเพราะมันก็ไม่ง่ายที่เธอจะยอมรับพี่..มันคงต้องใช้เวลาไปอีกสักพักแต่มันจะยากกว่านี้ถ้าพี่หลินไม่รู้วิธีพูดคำหวานเพื่อเกลี้ยกล่อมและเอาใจสาวๆน่ะ”

“เย่เชียนนายต้องช่วยหาทางให้ฉันนะ..ฉันกลัวว่ายิ่งนานไปมันจะยิ่งแย่ลง..จริงอยู่ที่ว่าเธออาจจะมีใจให้ฉันแต่ถ้าหากใช้เวลานานเกินไปความรู้สึกเหล่านั้นมันจะจางหายไป” หลินเฟิงพูด “นายเก่งในเรื่องนี้เพราะงั้นนายต้องแนะนำวิธีดีๆให้ฉันนะ”

“ผมไม่ได้เก่งในเรื่องนี้แต่ถ้าพี่หลินอยากปรึกษาคนที่เชี่ยวชาญด้านนี้ล่ะก็ติดต่อหลี่เหว่ยไปเลย..พี่ต้องไปเรียนรู้จากเขา” เย่เชียนพูด “การเปลี่ยนแฟนเปลี่ยนผู้หญิงได้ทุกวันมันเป็นเรื่องปกติมากสำหรับหลี่เหว่ยและยิ่งไปกว่านั้นสาวๆยังคงตามติดเขาไม่ห่าง..ส่วนผมน่ะแค่มีประสบการณ์มากกว่าพี่หลินเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเอง” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “ผมคิดว่าถ้าพี่ไม่รุกตอนนี้มันคงจะไม่มีอะไรคืบหน้าหรอก..พี่ต้องเผชิญหน้ากับหัวใจตัวเองบ้าง”

จู่ๆหลินเฟิงก็สนใจและพูดว่า “รุก?..หมายถึงจู่โจมเนี่ยนะ?..นายจะให้ฉันแกล้งเมาแล้วสารภาพรักกับเธองั้นเหรอ?..จริงๆแล้วฉันก็เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกันแต่กลัวว่ามันจะโบราณเกินไป..แต่ถ้ามันได้ผลก็ดีน่ะสิเพราะถ้ามันทำให้ฉันสมหวังได้ต่อให้มันจะดูโบราณและเชยขนาดนั้นฉันก็ยอม”

.