ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 23

ตอนที่ 23 ไปครั้งแรกก็โดนหมายหัว

สวี่หยางเคาะประตู เสียงพูดคุยกันข้างในพลันเงียบลง

หลังจากคุยสบาย ๆ สักสองสามประโยคแล้ว สวี่หยางก็เข้าไปในห้อง หยิบตำรากามศิลป์ในห้องหอทั้งสามเล่มมาเริ่มอ่าน

พออ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยเนื้อหาลึกลับซับซ้อน ด้านหลังมีคำแนะนำท่าทางสำหรับชายและหญิง

แน่นอนว่านี่เป็นกามศิลป์ในห้องหอ ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรต่อเขาเลย

โชคดีที่ไม่ได้มีราคาแพงมาก สวี่หยางจึงโยนมันลงบนโต๊ะ

หลังจากนั้นเขาก็หยิบเคล็ดวิชามังกรขับขานออกมา นี่เป็นเคล็ดวิชาที่แปลงเสียงเป็นคลื่นกระแทกเพื่อโจมตี

คลื่นกระแทกทำให้จิตใจของศัตรูสับสน และทำให้คนหมดสติไป จึงฉวยโอกาสโจมตีศัตรูได้ในภายหลัง

ปกติเคล็ดมังกรขับขานจะเป็นเคล็ดวิชาที่เน้นการลอบโจมตี

“ใช้ได้เลย”

หลังจากอ่านคำแนะนำในหน้าแรกแล้ว สวี่หยางก็พอใจกับเนื้อหามาก

แต่น่าเสียดายที่ตอนท้ายมีเพียงสามหน้าเท่านั้น ซึ่งน่าจะเป็นกระบวนท่าที่หนึ่งและสอง

“แต่ถ้าข้าแสดงเคล็ดวิชานี้ในสนามรบ ข้าก็อาจจะสามารถพัฒนาการฝึกฝนได้เลยทันที!”

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย แล้วคิดทุกอย่างในใจ

จากนั้นเขาก็เริ่มเพ่งสมาธิฝึก โดยวิธีฝึกนั้นง่ายมาก เพียงตะโกนออกมาเท่านั้น

แน่นอนว่าในการฝึกฝน ต้องใช้พลังจิตแผ่ไปทั่วกาย เพื่อแยกอากาศรอบ ๆ ออกไป ตะโกนดังเพียงใด คนที่อื่นก็จะไม่ได้ยิน

ความยากอยู่ที่ว่า จะสร้างเสียงให้เกิดคลื่นกระแทกได้อย่างไร โดยเริ่มแรกคือต้องผสานเสียงกับพลังวิญญาณเข้าด้วยกัน เพื่อระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งทำให้ศัตรูประหวั่นพรั่นพรึงได้

สวี่หยางเอื้อมมือออกไป โคจรพลังวิญญาณของเขากลายเป็นเกราะป้องกันกายเอาไว้

“อ๊าก!”

สวี่หยางคำรามลั่น …ล้มเหลว

“อ๊าก!”

เขาตะโกนอีกครั้ง แต่ก็ยังล้มเหลว

“ออกไป!”

ยังคงล้มเหลว

“ว้าก…”

ยังคงล้มเหลว

“อืม ไปกินข้าวก่อนแล้วกัน”

ในขณะที่รับประทานอาหาร เขาสังเกตเห็นว่าหลินอวี้กับเสิ่นม่านอวิ๋นกำลังคุยกันอย่างมีความสุข แต่ทิ้งเขาไว้ตามลำพัง

ชายหนุ่มพลันรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

“อวี้เอ๋อร์ เจ้ากับสหายเต๋าเสิ่นคุยกันถูกคอหรือ?” สวี่หยางถามด้วยความสงสัย หลังจากที่เสิ่นม่านอวิ๋นจากไป

“ก็ไม่เลว พี่สาวมีความรู้และเป็นคนดี อันที่จริง นางค่อนข้างน่าสงสาร ก่อนหน้านี้นางเจอคนใจร้าย และถูกโกงเงินเก็บทั้งหมดไป”

…

แกรก… แกรก…

ราวสี่ทุ่ม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกไปข้างนอก

“หืม?”

สวี่หยางขมวดคิ้ว มีบางอย่างผิดปกติกับเสียงฝีเท้านั้น ดูเหมือนว่าจะมาหยุดอยู่ที่ประตูบ้านของเขาครู่หนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่คุ้นเคยกับเสียงลมหายใจเช่นนี้เลย นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนนอกแน่นอน!

เส้นประสาทของสวี่หยางตึงเครียดขึ้นทันที หลังจากสัมผัสได้ว่าคนผู้นั้นกำลังจะจากไป ชายหนุ่มก็พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ไปไกลนัก แต่ไปซุ่มอยู่ที่พุ่มไม้ไกล ๆ

‘เหตุใดถึงซ่อนตัวอยู่ที่นั่น?’

ต้องมีอะไรบางอย่างเป็นแน่!

สวี่หยางยังคงสงบ และบอกให้หลินอวี้พักผ่อน

ทันใดนั้น เสียงรายงานของเสิ่นม่านอวิ๋นก็ดังขึ้น “สหายเต๋าสวี่ มีคนแปลกหน้าสองคน ชายและหญิง ปรากฏตัวที่ประตูบ้านของข้า ข้าเกรงว่าพวกเขาจะไม่ได้มีเจตนาดี เพราะมาที่นี่ในเวลากลางคืน ดังนั้นเจ้าควรระวังตัวด้วย”

“เข้าใจแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นก็บอกข้าด้วย”

“เจ้าก็เช่นกัน”

ทั้งสองฝ่ายช่วยเหลือซึ่งกันและกันโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานก็ถึงเวลาเที่ยงคืน

สวี่หยางปิดไฟ มองจากภายนอก จึงดูเหมือนว่าเขาจะเข้านอนไปนานแล้ว

ตึก… ตึก… ตึก…

เขาสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา สี่คน!

ผู้ชายสามคนและผู้หญิงหนึ่งคนอยู่ข้างนอก หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงที่แอบสะกดรอยตามเขาในตลาดมืดเมื่อตอนกลางวัน!

ชายอีกคนคือพ่อค้าที่เขาค้าขายด้วยคนแรกตอนกลางวัน

“ไปขายของครั้งแรก ข้าก็ตกเป็นเป้าหมายเสียแล้ว”

ใบหน้าของสวี่หยางบูดบึ้ง สมแล้วที่เป็นตลาดมืด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไปที่นั่น แต่เขาไม่ได้กลัว เนื่องจากมีเพลิงขั้นสูงคอยอารักขาอยู่ ทั้งยังมีรัศมีแสงทองในมือด้วย

แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัย เขาจึงแจ้งเสิ่นม่านอวิ๋นไว้ว่ามีผู้บำเพ็ญสี่คน ชายสามคนและหญิงหนึ่งคน กำลังเข้ามาใกล้ประตูบ้านเขา เห็นได้ชัดว่ามุ่งเป้ามาที่พวกเขา

ในห้องของเสิ่นม่านอวิ๋น นางนั่งอยู่บนเตียง และได้รับข่าวแล้ว

“จะช่วยสหายเต๋าสวี่หรือไม่?”

เสิ่นม่านอวิ๋นยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากการกระทำที่ผ่านมาของนาง นางคงจะไม่ช่วยเขาแน่นอน เป็นการดีที่จะเตือนก่อน

แต่นางยังคงเดินไปที่ประตู

“ด้วยข้อพิพาทระหว่างตระกูลสวีและสัตว์ร้ายตระกูลโจว ข้าได้สังหารเหยี่ยวเลี่ยอวี๋ของตระกูลโจวไปหลายตัว บางทีข้าอาจถูกตอบโต้เหมือนจ้าวเสี่ยวเอ้อร์ในอนาคต หากข้าช่วยสวี่หยางตอนนี้ เขาอาจช่วยข้าได้ในครั้งต่อไป”

“อีกทั้งอวี้เอ๋อร์ยังเป็นคนดีด้วย”

เมื่อนึกได้ดังนั้น เสิ่นม่านอวิ๋นก็เดินออกไปอยู่ดี

ในเวลานี้ คนสี่คน ผู้ชายสามและผู้หญิงหนึ่ง ก็ปีนข้ามกำแพงเข้ามาแล้ว

“คนผู้นั้นคงจะหลับไปแล้ว ระวังด้วย!”

เนื่องจากถูกไฟคลอก เรือนผม ใบหน้าครึ่งหนึ่งและมือของนางถูกเผาไหม้เป็นสีดำ หญิงวัยกลางคนคุกเข่าลงบนพื้นสั่นเทา

“ได้โปรดเถอะ ข้ามีหินวิญญาณอยู่ที่บ้าน ข้าจะยกให้หมดเลย และยินดีที่จะรับใช้เจ้าเหมือนวัวเหมือนม้า”

เมื่อเห็นว่าสวี่หยางไม่ได้ทำอะไร ผู้บำเพ็ญหญิงก็คิดว่าตัวเองอาจมีโอกาสรอด ขณะพูดนางก็เผยต้นขาขาวนวลวับแวม แม้รูปโฉมจะถูกทำลาย แต่คนตายทั้งสามคนยังคงมีหินวิญญาณอยู่ที่บ้าน ตอนนี้พวกเขาตายกันหมดแล้ว นางสามารถฮุบเป็นของตัวเองได้ทั้งหมด และสามารถซื้อยาวิเศษ เพื่อฟื้นฟูรูปร่างหน้าตา แล้วนางก็จะกลับมาเป็นผู้หญิงสวยอีกครั้ง

“อย่าแสร้งทำเป็นโง่ ข้าไม่ฆ่าผู้หญิง เจ้าออกไปได้”

ผู้บำเพ็ญหญิงตกตะลึงหลังจากได้ยินดังนั้น เพราะคิดว่าตนได้ยินผิดไป

หลังจากตั้งสติได้ นางก็ดีใจมาก รีบลุกขึ้นยืน “ขอบคุณสหายเต๋าที่ไม่ฆ่าข้า ข้าจะตอบแทนเจ้าแน่นอน เมื่อข้ากลับมา”

“เพื่อตอบแทนเจ้า ข้าจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ในภายหลัง” ผู้ปลูกถ่ายวิญญาณคนนี้แข็งแกร่งมาก และมีค่ายกลระดับสูง เขาต้องมีตัวตนอื่นอีกเป็นแน่

“ช้าก่อน ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าต้องอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดมา เหตุใดจึงตามมาถึงที่นี่? เหตุใดเจ้าถึงมุ่งเป้ามาที่ข้า?”

“ตอนที่เจ้าขายเสาวรส เหล่าหวงเห็นว่าเจ้ายังเป็นมือใหม่ ต่อมาสายลับของเขาเห็นเจ้าขายเสาวรสตามร้านต่าง ๆ จึงตัดสินใจโจมตีเจ้า ส่วนการติดตามเจ้า หลังจากที่ข้าล้มเหลว เหล่าหวงก็ใช้แมลงแกะรอย ติดไว้กับเสื้อผ้าของเจ้า พวกข้าจึงติดตามเจ้ามาได้!”

สวี่หยางหน้าบึ้ง กำหมัดแน่น “เข้าใจแล้ว ตอนนี้แมลงแกะรอยอยู่ที่ไหน”

“มีเพียงเหล่าหวงเท่านั้นที่รู้” ผู้บำเพ็ญหญิงมองศพที่อยู่กลางพื้นดิน “แต่หากเสื้อผ้าถูกไฟเผา แมลงแกะรอยก็จะถูกเผาจนตายเช่นกัน”

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปเถอะ”

ผู้บำเพ็ญหญิงดีใจมาก และแอบคิดว่าสวี่หยางโง่มากที่ปล่อยนางไป

ผู้บำเพ็ญหญิงจับแก้มตัวเองแล้วหันหลังไป ก่อนที่นางจะก้าวไปสองก้าว นางก็ได้ยินเสียง ‘ฉึก’ ดังมาจากข้างหลัง

ทันใดนั้น รูขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นที่ท้ายทอยของนาง ผู้บำเพ็ญหญิงไม่ทันได้ขัดขืน ร่างล้มลงแน่นิ่งไม่ไหวติง

“ปล่อยเจ้าไปหรือ ข้าสวี่หยางไม่ได้โง่ถึงเพียงนั้น!”

สวี่หยางเดินไปเตะร่างของผู้บำเพ็ญหญิง อกเสื้อของอีกฝ่ายมีกระเป๋าเงินอยู่ เมื่อเปิดออกดูก็เห็นหินวิญญาณบางส่วนกลิ้งออกมา

หลังจากนั้น เขาก็จ้องมองเนินอกอวบอั๋นของผู้บำเพ็ญหญิงโดยไม่รู้ตัว และพบว่ามันใหญ่มาก จนน่าเย้ายวนใจจริง ๆ มือข้างเดียวคงกอบกุมไม่ได้ทั้งหมด คงจะนุ่มนิ่มยิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่นางตายไปแล้ว

หากของภรรยาใหญ่ถึงเพียงนี้ก็คงจะดีไม่น้อย

แม้ว่าเขาจะคิดเรื่องนี้อยู่ในใจ แต่ก็ทำได้เพียงจินตนาการเท่านั้น ในโลกของผู้บำเพ็ญที่อันตรายนี้ เขาไม่กล้ายุ่งกับผู้บำเพ็ญหญิงคนอื่น

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น บนผนังก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมคาดเอวทะยานเข้ามา นางมีผมยาวสลวยและสง่างาม เป็นเสิ่นม่านอวิ๋นนั่นเอง

ทันทีที่เสิ่นม่านอวิ๋นเข้ามา ก็เตรียมลงมือโดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า นางก็ปิดปาก แล้วมองสวี่หยางด้วยความประหลาดใจ

“ด้วยทักษะของสหายเต๋าสวี่ ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายทั้งสี่ถูกเจ้าจัดการแล้ว!!”

เนื่องจากการแยกตัวจากค่ายกล ทำให้บุคคลภายนอกไม่อาจตรวจจับสถานการณ์ในลานบ้านแห่งนี้ได้ และไม่ได้ยินเสียงด้วยซ้ำ

ดังนั้นเมื่อเสิ่นม่านอวิ๋นเข้ามา จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน หลังจากเห็นชัดเจน นางก็ตกใจเกินกว่าที่คาดไว้

สวี่หยางไม่สนใจเมื่อเสิ่นม่านอวิ๋นเห็นความสามารถที่แท้จริงของตน เพราะเรื่องนี้เขาทำอะไรไม่ได้

ที่เรียกนางมา เป็นการเตรียมการไว้ล่วงหน้า เพราะหากผู้บำเพ็ญสี่คนนี้แข็งแกร่ง เขาจะทำอะไรได้?

“พี่เสิ่น”

ในเวลานี้ หลินอวี้เดินออกจากห้องมาจับมือเสิ่นม่านอวิ๋น แล้วพูดอย่างจริงใจ “พี่สาว โปรดเก็บเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ในคืนนี้ไว้เป็นความลับด้วย”