ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 33

บทที่ 33 ได้เงินก้อนโต

“แม่นางจ้าว”

สวี่หยางทักทาย

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือภรรยาของหวงเสี่ยวไฉ ที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อไม่นานมานี้ นางเป็นผู้บำเพ็ญหญิงที่มีรากฐานวิญญาณ และมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา

จ้าวหงสะดุ้ง แล้วตระหนักได้ว่าเป็นสวี่หยางที่มีความขัดแย้งกับสามีของนางเมื่อไม่กี่วันก่อน

“สหายเต๋าสวี่”

“แม่นางจ้าวเป็นอะไรหรือเปล่า?”

สวี่หยางถาม

ครั้งสุดท้ายที่หวงเสี่ยวเหมยเขียนจดหมายถึง นางหวังว่าเขาจะรู้อะไรบางอย่าง เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของน้องชายนาง เพราะนางรู้ดีว่าพ่อแม่ตามใจน้องชายมาก เมื่อเร็ว ๆ นี้น้องชายใช้เงินไปเป็นจำนวนมากอย่างผิดปกติ นางจึงกังวลว่าเขาจะใช้จ่ายเงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย

“ไม่เป็นอะไรหรอก ข้าแค่ทะเลาะกับสามีน่ะ”

“เอ่อ… ช่วยบอกได้หรือไม่? พูดตามตรง หวงเสี่ยวเหมยเพิ่งมาขอให้ข้าสืบเรื่องสามีของเจ้า” สวี่หยางถามตามตรง โดยไม่อ้อมค้อม

ทันใดนั้นดวงตาของจ้าวหงก็เบิกกว้าง “จริงหรือ พี่เสี่ยวเหมยส่งจดหมายถึงเจ้าหรือ?”

“ใช่แล้ว”

“เช่นนั้นก็เยี่ยมมาก เจ้าช่วยคุยกับพี่เสี่ยวเหมยให้หน่อยได้หรือไม่? สามีของข้าเพิ่งไปคบกับกลุ่มเพื่อนไม่ดี และไปที่เมืองชั้นในเพื่อเล่นการพนันทุกวัน เมื่อไม่นานมานี้ เขาเสียหินวิญญาณทั้งหมดไปแล้ว…”

“แต่เสี่ยวเหมยบอกว่าเพิ่งมอบหินวิญญาณให้น้องชายไปสามสิบก้อน เมื่อสิบกว่าวันก่อนเองนะ!”

“ทุกอย่างสูญไปหมดแล้ว รวมถึงยาที่ส่งมาด้วย เพราะเขาเอาไปจำนำ ข้าทะเลาะกับเขา แต่เขากลับไม่สนใจข้าเลย พ่อแม่สามีก็ไม่คิดตักเตือนเช่นกัน ซ้ำยังช่วยเขาหลอกลวงพี่เสี่ยวเหมยด้วยซ้ำ…”

“เข้าใจแล้ว!” สวี่หยางพยักหน้า

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องจริงที่คนจนบางคนไม่สามารถควบคุมทรัพย์สินเกินความรู้ของตนได้ ความมั่งคั่งอย่างฉับพลันมีแต่จะยิ่งทำให้พวกเขาเสียนิสัย

เมื่อมาถึงศาลาพักม้า สวี่หยางก็เขียนจดหมายอธิบายเรื่องนี้ทันที แล้วส่งไปให้หวงเสี่ยวเหมย

พร้อมทั้งขอให้นางช่วยหายาเสริมฐานลมปราณให้หน่อย เขายินดีที่จะซื้อมันเต็มราคา

……

เมื่อเดินตรงไปยังถนนสายหลักของเมืองชั้นใน สมัยนี้ผู้บำเพ็ญมนุษย์น้อยลงมาก ถนนจึงรกร้างว่างเปล่า

จนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่เรียกว่า ‘ร้านขายยาตระกูลสวี’ นี่คือร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองสวีเจียฟาง ซึ่งมีผู้คนเข้าออกมากมาย

แม้แต่ผู้บำเพ็ญมนุษย์จำนวนมากที่ไม่มีเงินซื้อ บางครั้งก็มักจะมาที่นี่เพื่อเปิดหูเปิดตา และศึกษาตลาดราคายา

นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่หยางมาที่นี่!

ในอดีตเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตกเป็นเป้า เขามักจะเลือกขายของเป็นร้านค้าเล็ก ๆ แต่คราวนี้เขาตัดสินใจมาที่ร้านขายยาตระกูลสวี

“เฮ้ สหายเต๋าสวี่”

เมื่อเข้าประตูไป เสียงของเถ้าแก่สวีก็ดังขึ้น

สวี่หยางสะดุ้ง มาครั้งแรกก็ได้พบสหายเก่าทันทีเลยหรือ?

แต่เถ้าแก่สวีไม่ได้อยู่หอการค้าหลินไห่หรือ เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

หลังจากได้พูดคุยกัน เถ้าแก่สวีก็อธิบายเหตุผล

ปรากฏว่าช่วงนี้ตระกูลสวีขาดแคลนคน หอการค้าหลินไห่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลสวี เขาจึงได้รับมอบหมายให้มาทำงานในร้านนี้เป็นการชั่วคราว

“ก็ว่าอยู่ ไม่เคยเห็นท่านในร้านอื่นเลย ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่แล้วนี่เอง”

สวี่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม การได้พบคนคุ้นเคยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

“สหายเต๋าสวี่ต้องการอะไรหรือ?”

“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าโชคดี ข้าไปเก็บโอสถวิญญาณจากทะเลสาบปี้กุ้ย รวมถึงโสมหญ้าโลหิตมาได้จำนวนมาก”

หลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สวี่หยางก็กระซิบอีกครั้ง “ขอคุยด้วยหน่อยได้หรือไม่?”

“รีบเอามาให้ดูเร็วเข้า”

เถ้าแก่สวีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สวี่หยางไม่โชคดีบ่อยไปหน่อยหรือ?

ข้างในห้อง

มีโสมหญ้าโลหิตทั้งหมดหกต้น!

ซ้ำยังมีโอสถวิญญาณและหญ้าหลิงเฉ่าด้วย

สาเหตุที่จัดชุดนำมาขายเช่นนี้ ก็เพื่อให้เหมือนเป็นของที่เก็บมาจากบนภูเขาจริง ๆ

แน่นอนว่าสินค้าชุดนี้มีปริมาณค่อนข้างมาก แต่เขาไม่มีทางเลือก นอกจากต้องรีบนำมาขาย เพื่อซื้อยาเสริมฐานลมปราณ

“สหายเต๋าสวี่ เจ้าแสดงให้ข้าเห็นถึงประสบการณ์ของเจ้าจริง ๆ เจ้ามีประสบการณ์มากมาย! ดี ดีมาก ตระกูลสวีต้องการโอสถวิญญาณชนิดนี้จำนวนมาก สถานการณ์ในแนวหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เจ้ามาได้ทันเวลาจริง ๆ”

สวี่หยางยกยิ้มและพยักหน้า

เขาได้ยินมาว่าในช่วงนี้ ตระกูลสวีขาดแคลนเสบียงจำนวนมาก โดยเฉพาะยารักษา และแนวหน้าก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

เรื่องนี้ทำให้ราคายาพุ่งสูงขึ้นในช่วงที่ผ่านมา

สวี่หยางแสร้งทำเป็นโกรธ “เด็กดื้อ เจ้าแอบอ่านหนังสือเช่นนี้หรือ”

“สามี ข้า… ข้าแค่เบื่อ ก็เลยลองเอามาอ่านดูเท่านั้นเอง”

“เพียะ!” สวี่หยางตบบั้นท้ายของหลินอวี้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าล้อเล่น อ่านก็อ่านไปสิ ไม่มีอะไรหรอก เหตุใดเจ้าต้องกังวลด้วยล่ะ?”

หลินอวี้หน้าแดงแจ๋ “สามี เจ้าไม่โกรธหรือ?”

“มีอะไรต้องโกรธล่ะ?”

“ผู้หญิงที่อ่านหนังสือเช่นนี้ มันดูค่อนข้าง… ไม่ดี”

“ข้าดูเป็นคนเช่นนั้นหรือ?” สวี่หยางส่ายหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ “ภรรยา หลายวันมานี้เจ้าคงเรียนรู้จากหนังสือเล่มนี้สินะ!”

ใบหน้าของหลินอวี้แดงก่ำ แต่เมื่อนางรู้ว่าสวี่หยางหมายถึงอะไร ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงดีใจนัก?

“เช่นนั้นสามีคิดว่าอย่างไร?”

“ดี เยี่ยมเลย! ภรรยาของข้าเก่งที่สุดแล้ว”

พูดจบเขาก็หยิบยาที่เถ้าแก่สวีมอบให้ออกมา

ที่นี่มีเพียงพวกเขาสองคน เขาตรวจสอบล่วงหน้าแล้วว่ายาขวดนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ

หลังจากมอบให้หลินอวี้ เดิมทีนางคิดว่ามันเป็นยาบำรุงธรรมดา แต่หลังจากกลืนลงไปไม่นานนางก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

คืนนั้นน้ำท่วมทะลักเกินควบคุม

เช้าวันรุ่งขึ้น ผลประกอบการดี ได้คะแนนพิเศษสามสิบแต้ม

หลินอวี้ยังไม่ตื่น ตะวันโด่งฟ้าก็ยังคงหลับใหล

วันนี้เป็นวันที่เสิ่นม่านอวิ๋นกลับมา

“สหายเต๋าสวี่ เจ้าช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน น้องอวี้เอ๋อร์ยังไม่ลุกจากเตียงเลย!”

เมื่อปรากฏตัวขึ้น เสิ่นม่านอวิ๋นก็ยืนกอดอกเหมือนที่ชอบทำประจำ

เมื่อสักครู่นี้สวี่หยางกลับบ้านไปทำอาหาร หลังจากที่เสิ่นม่านอวิ๋นเปิดประตูบ้านก็พบว่าหลินอวี้ยังไม่ตื่นอีก นางจึงเข้าไปทักทาย และนำของขวัญที่ได้จากการเดินทางครั้งนี้มามอบให้

หลังจากถามดูแล้ว ก็พบว่าเมื่อคืนสวี่หยางมีความกระตือรือร้นมาก ทำให้วันนี้หลินอวี้ยังลุกไม่ขึ้น

ทำอะไรไม่ได้ ยังมีอาการบวมและปวดอยู่บ้าง

สวี่หยางรู้สึกเขินอาย จึงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “เหตุใดสหายเสิ่นถึงกลับบ้านเร็วนักล่ะ?”