ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 34
บทที่ 34 เมตตามากแล้ว
“ไม่นานมานี้ข้าได้รวมกลุ่มกับเพื่อนใหม่ และมีส่วนร่วมอย่างมาก จึงได้รับอนุญาตให้หยุดสามวัน”
เสิ่นม่านอวิ๋นยกยิ้ม “เพื่อนใหม่ของข้าเก่งกาจยิ่งนัก คนผู้นั้นอยู่ในขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลาย”
นางพูดพร้อมกับส่งของให้ “นี่ ของขวัญสำหรับเจ้า”
“ขอบคุณ”
สวี่หยางยกยิ้ม ไม่คิดเลยว่าเสิ่นม่านอวิ๋นจะนำของฝากมาให้เขาจริง ๆ
เมื่อเปิดออกก็เห็นว่าเป็นกล่องชาที่มีสรรพคุณทำให้สดชื่น
“สหายเต๋าสวี่ เจ้าขี้กลัวเกินไป หากเจ้าออกไปกับข้าในครั้งนี้ เจ้าจะได้รับหินวิญญาณห้าสิบก้อน เพราะกลุ่มพวกข้าจับตัวคนทรยศกลุ่มเจ็ดคาบสมุทรได้สามคน!”
“โอ้? นั่นไม่เลวเลย”
“และปรมาจารย์ที่อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลายคนนั้นก็ไม่เลวเช่นกัน” ในขณะพูด เสิ่นม่านอวิ๋นจ้องหน้าสวี่หยาง “เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าคนผู้นั้นเป็นชายหรือหญิง?”
“เป็นชายหรือหญิง?”
“ก็ต้องเป็นผู้ชายสิ!” เสิ่นม่านอวิ๋นกล่าว
“ก็ดี…”
เมื่อมองตาของเสิ่นม่านอวิ๋น สวี่หยางเหมือนจะมองบางอย่างออก “เช่นนั้นก็ยินดีกับสหายเต๋าเสิ่นด้วย”
เสิ่นม่านอวิ๋นถอนหายใจ “น่าเบื่อ ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ไปคุยกับน้องอวี้เอ๋อร์ดีกว่า”
ในความเป็นจริง สวี่หยางก็รู้ตัวเช่นกันว่าเสิ่นม่านอวิ๋นมีความรู้สึกต่อเขา
แต่เขายอมไม่ได้!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ถอนหายใจเงียบ ๆ ควรทำอย่างไรดี?
……
สามวันต่อมา
เสิ่นม่านอวิ๋นออกจากบ้านอีกครั้ง
“สามี อาหารพร้อมแล้ว”
ช่วงค่ำ หลินอวี้เรียกสามีที่กำลังฝึกตนอยู่ในห้อง
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเลิศรสมากมาย
ช่วงนี้อาหารของพวกเขามีหลากหลายขึ้นเรื่อย ๆ ค่าอาหารคิดเป็นสองหรือสามหินวิญญาณต่อวัน
เพราะอาหารที่ดีเช่นนี้ ร่างกายของหลินอวี้จึงได้รับการบำรุงอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้นางก็เข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองแล้ว
“สามี พี่เสิ่นกลับมาคราวนี้ นางมาคุยกับข้า นางบอกว่านางได้รู้จักกับชายที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลาย ชายคนนั้นดูเหมือนจะสนใจนาง และตามติดนางแจเลยละ”
หลินอวี้มองสามี อยากรู้ว่าสวี่หยางกำลังคิดอะไรอยู่
“นั่นก็ดีแล้วนี่ มีอะไรผิดปกติหรือ?”
“ข้ามองออกว่าพี่เสิ่นสนใจเจ้า ข้าคิดว่าการมีพี่เสิ่นอยู่เคียงข้างจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้ามาก”
“เอ่อ…”
คาดไม่ถึงว่าหลินอวี้จะพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง
ซึ่งหมายความว่าหากเขาแต่งงานกับเสิ่นม่านอวิ๋นจริง ๆ หลินอวี้ก็จะไม่ได้ไม่พอใจ และจะไม่ส่งผลกระทบต่อการได้รับคะแนนพิเศษด้วย
แต่จะเกิดอะไรขึ้น หาก…
“สามี เพื่อให้ครอบครัวของเราเจริญรุ่งเรือง เจ้าควรยอมรับพี่เสิ่น”
สวี่หยางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หลินอวี้ช่างใส่ใจเกี่ยวกับอนาคตของสามีจริง ๆ
สวี่หยางจับข้อมือของหลินอวี้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ปล่อยให้เป็นไปตามทางของมันเถอะ คืนนี้เจ้าอยากกินยานั้นอีกหรือไม่?”
“อ๊ะ?” หลินอวี้หุบขาเข้าด้วยกันโดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์น่าอับอายก่อนหน้านี้ก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “ไม่กินแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่มีแรง”
นางกลอกตา “ครั้งหน้ามอบให้พี่เสิ่นบ้างดีหรือไม่?”
สวี่หยาง “…”
……
สองวันต่อมา
“ขณะนี้มีโสมหญ้าโลหิตมากกว่ายี่สิบต้นแล้ว เราต้องคิดหาทางขายบางส่วนออกไป”
เขาคิดจะตั้งแผงขายของ หรือแม้แต่เปิดร้าน!
พอถึงเวลานั้นเขาก็จะบอกคนอื่น ๆ ได้ว่าพืชและสมุนไพรพวกนี้ได้มาด้วยความบังเอิญระหว่างเก็บของป่าทั้งนั้น
ความคิดนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ แต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเปิดร้านมากนัก
“ข้าเป็นเพื่อนพี่สาวของหวงเสี่ยวไฉ” สวี่หยางกล่าว “ช่วงนี้พี่สาวของเขาส่งจดหมายมาให้ข้า ขอให้ข้าช่วยมาบอกพวกเจ้า ว่านางจะกลับมาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า นางไม่ได้โง่เขลาเหมือนน้องชาย หากนางรู้ว่าพวกเจ้ากำลังวางแผนปอกลอกน้องชายของนาง เจ้าคิดว่านางจะทำอะไรล่ะ?”
“พี่ชาย เจ้าเข้ามายุ่งเช่นนี้คงไม่ดีหรอกกระมัง”
สวี่หยางยักไหล่ “ข้าแค่เตือน พวกเจ้าจะทำอย่างไร ข้าไม่สนใจ บอกเลยว่าเรื่องนี้พวกเจ้าต้องขอบคุณข้า เพราะหากข้าไม่มาเตือน เดือนหน้าพวกเจ้าได้ตายแน่! เพราะพี่สาวของเขาเป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนักชิงหยาง ขณะนี้อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสูง ในอนาคตจะสามารถพัฒนาเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน หรือแม้แต่ขอบเขตจินตานได้แน่นอน! ถึงตอนนั้นต่อให้นางฆ่าพวกเจ้า ตระกูลสวีก็ยังไว้หน้านางเลย”
“นี่…”
ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง
ชายร่างสูงทางขวาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงรีบเดินเข้ามาหาสวี่หยาง โค้งคำนับ แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่เตือนนะพี่ชาย”
เมื่อเห็นสหายทำเช่นนี้ เขาก็โต้ตอบด้วยการรีบขอบคุณ “ความจริงแล้วพวกข้าเป็นแค่คนกลางเท่านั้น หวังว่าเมื่อพี่ชายตอบกลับหวงเสี่ยวเหมย ท่านจะสามารถช่วยพูดให้พวกข้าได้บ้าง เพราะเรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของบ่อนพนันสวีฝู ตอนนี้หวงเสี่ยวไฉเป็นหนี้บ่อนพนันสวีฝูมากกว่าสองร้อยก้อนแล้ว”
“อะไรนะ เป็นหนี้เยอะขนาดนั้นเชียว?”
สวี่หยางพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ข้าจะบอกให้ว่า ข้าไม่อาจควบคุมสิ่งที่พวกเจ้าจะทำต่อไปได้”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
เขาแวะมาเตือนสองสามประโยค เท่านี้ก็ถือว่าเมตตามากแล้ว
หลังจากกลับบ้าน เขาก็เขียนจดหมายอธิบายสถานการณ์ทันที
บ่อนพนันสวีฝูแห่งนั้น มีเจ้าของคือผู้อาวุโสของตระกูลสวีชื่อสวีฝู ซึ่งค่อนข้างมีอิทธิพลที่นี่
……
ชั่วพริบตาก็ผ่านไปหนึ่งเดือน
“ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ความจริงพี่เสิ่นต้องกลับมาเมื่อห้าวันก่อน หรือว่า…”
ในบ้าน
หลินอวี้ถือชามด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือถือตะเกียบ ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อพูดเรื่องนี้ นัยน์ตาของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง
สวี่หยาง “…”
สวี่หยางยิ่งทำอะไรไม่ถูกมากขึ้น ไม่นานมานี้กลุ่มเจ็ดคาบสมุทรและตระกูลโจว ได้เข้ามารุกรานมากขึ้น ว่ากันว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์หลายคนที่ออกไปทำงานข้างนอกเสียชีวิตเป็นว่าเล่น
สวี่หยางก็กังวลเช่นกัน เขามียันต์สื่อสารของเสิ่นม่านอวิ๋น แต่ระยะทางในการใช้มีจำกัด จึงสามารถสื่อสารกันได้เฉพาะในเมืองฟางเท่านั้น
“เสิ่นม่านอวิ๋นมีความแข็งแกร่งเกินกว่าขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า และยังมีศัสตราศักดิ์สิทธิ์ติดตัวไปด้วย ดังนั้นนางไม่เป็นอะไรหรอก”
เขาปลอบนาง ทันใดนั้นเหอฉยงเหลียนก็เคาะประตู “สวี่หยาง หวงเสี่ยวเหมยกลับมาแล้ว ออกไปทักทายนางกันเถอะ”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ย่างก้าวสู่วิถีเซียน