แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 155

หลังจัดการกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์เสร็จ เฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนมาสวมชุดบุรุษ และสวมหน้ากาก พาไฉ่เยว่กลับไปหาเวยเฉียง

ภายในห้อง เวยเฉียงมีซ่งหลีคอยดูแลอยู่

นางดูราวจะย้อนไปตอนวัยเด็ก ซุกตัวด้วยความขลาดกลัวที่มุมเตียง เห็นใครก็ตัวสั่นด้วยความกลัว

เห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวมาข้างหน้า นางก็หลบหนี และกรีดร้อง

“อย่าเข้ามา! กรี้ด! อย่าแตะต้องข้า!!”

คนเหล่านั้นทำร้ายนางไม่ต่างจากหนอนชอนไชกระดูก ที่กำจัดไม่สิ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนทนมองไม่ไหว จึงลดม่านลง ปล่อยให้นางอยู่คนเดียวในนั้น

ซ่งหลีเป็นหมอที่เก่งกาจ ทุกวันนี้เวยเฉียงกินยาที่เขาเตรียมให้ อาการป่วยจึงดีขึ้นบ้างแล้ว โดยเฉพาะสามารถนอนหลับในตอนกลางคืนได้แล้ว

ถึงอย่างไรก็ยังไม่เหมือนคนปกติ ตอนนี้นางได้รับความกระทบกระเทือนใจมากจนตื่นตกใจง่าย

แม้ได้ยินเสียงลมหวีดหวิวต้องใบหญ้า ก็สามารถกระตุ้นนางได้ ทำให้นางตื่นตระหนก

เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งให้ไฉ่เยว่เฝ้าดูแลอยู่ในห้อง นางกับซ่งหลีออกไปคุยกันข้างนอก

ซ่งหลีพูดอย่างหนักใจ

“แผลทางกายยังรักษาได้ แต่แผลทางใจยากจะหาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหัวคิ้วขมวด

“เร็ว ๆ นี้ข้าตั้งใจจะพานางไปจากที่นี่ เป็นไปได้หรือไม่?”

ซ่งหลีส่ายหัวทันที

“ไม่ได้เด็ดขาด! เมื่อครู่เห็นแม่นางต่อต้านท่านแล้ว เส้นทางการเดินทาง เกรงว่าพวกเจ้าจะพบปัญหามากมาย นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และคนแปลกหน้า ล้วนไม่เอื้อต่อการฟื้นตัวของนาง ซ้ำจะทำให้อาการแย่ลงอีก และทำให้ความพยายามสูญเปล่า ควรรออีกสักหน่อย จนกว่าแม่นางอาการดีขึ้น...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ต้องรออีกนานแค่ไหน”

“ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ หากดูสภาพตอนนี้ อย่างน้อยก็ครึ่งปี”

นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนจริงจังหนักอึ้ง

เป็นเช่นนั้นก็คงได้แต่รอต่อไปอีกหน่อย

เพื่ออาการป่วยของเวยเฉียง ไม่อาจรีบร้อนได้

อีกทั้ง สิ่งที่ได้ยินจากปากของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ ยังต้องใช้เวลาพิสูจน์หาความจริง

เพื่อสืบหาต้นตอ ต้องตรวจสอบเรื่องที่เวยเฉียงถูกลักพาตัวเพิ่ม...

“สหายซู?”

เสียงเรียกของซ่งหลี ช่วยดึงความคิดที่ล่องลอยอยู่ของนางกลับมา

นางได้สติจึงถามว่า “มีอะไร?”

ซ่งหลียื่นยาเม็ดหนึ่งให้นาง มันถูกห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าหลายชั้น

“นี่คือยาแก้พิษแดนฝัน

“ยาแก้พิษที่เจ้าส่งมาครั้งที่แล้วช่วยข้าได้มาก ข้าจึงสามารถปรุงยาได้อย่างราบรื่น

“การจะถอนพิษนี้ ต้องกินยาหนึ่งเม็ดทุก ๆ สิบวัน และใช้เวลาหนึ่งร้อยวันจึงล้างพิษได้หมด

“ยาที่ข้าทำออกมาตอนแรกก็เช่นกัน หลังจากได้ปรับปรุงให้ดีขึ้น พบว่าสามารถล้างพิษให้หมดได้ในคราวเดียว จึงใช้เวลานานขึ้นอีกหน่อย เจ้ารีบกินก่อนเถอะ”

ซ่งหลีสมกับเป็นเปี่ยนเชวี่ย[1]กลับชาติมาเกิด และด้วยสิ่งนี้ จะช่วยนางขจัดได้หลายปัญหา มิเช่นนั้นนางต้องไปรับยาระงับพิษกับเซียวอวี้ทุก ๆ สิบวัน และเสียเวลาอยู่ในเมืองหลวง

“ขอบคุณมาก” เฟิ่งจิ่วเหยียนเชื่อใจเขา และกลืนยาทันที

ดึกสงัดมืดสนิท ซ่งหลีไม่สะดวกจะอยู่ที่นี่ จึงกลับไปก่อน

เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าไปในห้อง ยามนี้เวยเฉียงได้นอนหลับสงบแล้ว

นางเปิดม่าน ยืนอยู่ข้างเตียงและมองใบหน้าที่หลับใหลของเวยเฉียง บนใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ในดวงตามีความอ่อนโยนผลิบานแผ่วเบา

“โจรภูเขาไล่กวดไม่หยุด ภายหลัง คุณหนูก็ถูก...ถูกโจรภูเขาเหล่านั้นจับตัวไป...”

เอ่ยถึงตรงนี้ ไฉ่เยว่อดสะอื้นไม่ได้

“ฮองเฮา ยังมีอีกเรื่อง ที่บ่าวไม่เคยบอกใครเลยเพคะ

“จริง ๆ แล้ว...จริง ๆ แล้วคุณหนูหันหลังกลับกลางทาง หากบ่าวไม่ล้มลง คุณหนูคงไม่ต้องหันกลับมาช่วยบ่าว เช่นนั้น คุณหนูก็สามารถวิ่งต่อไปได้ไกลกว่า...บ่าวสมควรตาย นอกจากไม่สามารถปกป้องคุณหนูได้ กลับยังทำร้ายคุณหนู! บ่าวก็ไม่ต่างจากคนที่ทรยศคุณหนู สมควรตายทั้งหมด”

เวยเฉียงมีจิตใจดี ช่วยเหลือคนก็ถูกแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามว่า “เหยาเหนียงคนนั้น อยู่ในจวนนานแค่ไหน”

ไฉ่เยว่รีบตอบ

“เหยาเหนียงเป็นบุตรของครอบครัวในจวน สามารถเชื่อถือได้ วันนั้น นางต้องการปกป้องคุณหนู จึงถูกฆ่าตายในป่าเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไฉ่เยว่

“ดังนั้น โจรภูเขาเหล่านั้นไว้ชีวิตเจ้าคนเดียวหรือ?”

ไฉ่เยว่พยักหน้า “ใช่เพคะฮองเฮา ตอนนั้นบ่าวหมดสติไป พวกมันไม่พบบ่าวเลย อาจคิดว่าบ่าวตายไปแล้วเพคะ”

สิ่งที่นางพูด มีขั้นตอนในการลักพาตัวไม่แตกต่างจากคำสารภาพของพวกโจรภูเขามาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนไตร่ตรองเงียบ ๆ อู๋ไป๋ก็กลับมาจากหอนางโลมใต้ดิน เขาวิ่งเข้ามาในลานบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

“แม่...”

เกือบตะโกน “แม่ทัพน้อย” ตามความเคยชิน เขารีบเปลี่ยนคำเรียก

“นายท่าน! มีเรื่องจะรายงานให้ทราบ! เรื่องนี้ ท่านจะต้องนึกไม่ถึงขอรับ!”

---------------------------------------------

[1] เปี่ยนเชวี่ย เป็นผู้วางรากฐานแก่การแพทย์แผนจีน