แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 168

ห้องทรงพระอักษร

เซียวอวี้ถามขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชาว่า

“ในเมื่อมีหลักฐานแล้ว ไยไม่ลงมือจับตัว หรือเป็นเพราะว่านางสนมเจียสนิทสนมกับเจ้า เจ้าจึงคิดอยากปกป้อง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เคยนำเรื่องส่วนตัว มาส่งผลกระทบทำให้สูญเสียการคิดวิเคราะห์

นางพูดขึ้นมาว่า

“ต้องสอบสวนนางสนมเจีย แต่ที่สำคัญที่สุด ต้องสอบสวนเส้นทางการนำยาพิษเข้ามา”

“ยาพิษนี้มาจากข้างนอกวัง หม่อมฉันสงสัยว่า ภายในวังมีสายลับ ทำการขายสิ่งของต้องห้ามโดยเฉพาะ หม่อมฉันจึงอยากฉวยโอกาสนี้ กวาดล้างพวกเขาให้เรียบ จึงมาขออนุญาตฝ่าบาท”

เซียวอวี้เห็นนางจัดการเรื่องราวอย่างเฉียบขาดกระจ่างชัดเจน ก็ค่อนข้างชื่นชมนาง

แน่นอนว่า ดูจากเรื่องที่นางจัดการหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ นางย่อมไม่เหมือนหญิงสาวเรียบร้อยธรรมดาทั่วไป

ดังนั้นแม้ว่าเขาไม่ชอบนาง และนางไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์ เขาก็ยินดีที่จะให้นางเป็นฮองเฮาต่อไป ช่วยเขาดูแลจัดการวังหลัง

“ทำตามที่เจ้าพูด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถวายความเคารพ พร้อมพูดตอบว่า

“น้อมรับพระบัญชา”

แล้วนางก็กลับออกไป

จู่ ๆ เซียวอวี้ก็รู้สึกขึ้นมาว่า ท่าทีของนาง...ไม่เหมือนเป็นฮองเฮาของเขา กลับเหมือนลูกน้องของเขามากกว่า

หวนคิดถึงเรื่องราวระหว่างทั้งสองคนที่ผ่านมา เขายิ่งมีความรู้สึกเช่นนี้

นอกจากตอนที่ฮองเฮาสติเลอะเลือน จึงจับมือของเขา แล้วพูดจาไปเรื่อยในคืนนั้น เวลาอื่นนั้น ยามที่ฮองเฮาเผชิญหน้ากับเขา ล้วนเป็นเหมือนผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา มีแต่ความเคารพนอบน้อม ไม่มีความอ่อนโยนเป็นกุลสตรี ที่ภรรยาควรปฏิบัติต่อสามีแม้เพียงนิด

เป็นเช่นนี้ก็ดี

ขอเพียงนางไม่ร้องขอให้เขาโปรดปรานรักใคร่ เขาสามารถให้นางได้ครองตำแหน่งฮองเฮาอย่างมั่นคงต่อไป

……

เรื่องวางยาพิษ ไม่ช้านางสนมเจียก็ถูกสอบสวน

ภายในตำหนักหย่งเหอ นอกจากฮองเฮาแล้ว หนิงเฟยกับเสียนเฟยทั้งสองก็อยู่ด้วย

นางสนมเจียคุกเข่าอยู่บนพื้น รู้สึกถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม

“ฮองเฮา ไม่ใช่ฝีมือของหม่อมฉันจริงๆ ! หม่อมฉันกับจิ้งกุ้ยเหรินไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน...”

หนิงเฟยดื่มน้ำชาอยู่อย่างผ่อนคลาย พูดแทรกนางที่เรียกร้องทุกข์อยู่ด้วยเสียงเย็นชาว่า

“นางสนมเจีย ภายในวังนี้ ก็มีเพียงใบหน้าของเจ้าที่ที่สามารถจะแข่งขันกับจิ้งกุ้ยเหรินได้บ้าง

“หลังจากหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกเนรเทศ เจ้าก็ต้องคิดที่จะแทนที่ใช่ไหม?

“ดังนั้น จิ้งกุ้ยเหรินจึงเป็นสิ่งกีดขวางที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเจ้า

“เจ้ากลัวว่าจิ้งกุ้ยเหรินจะขวางทางเจ้า กลัวว่านางมาทีหลังแล้วได้ดีกว่าเจ้า!”

“ไม่ ข้าไม่เคย!” นางสนมเจียหันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างไร้ที่พึ่ง

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง ดูไม่ออกว่านางเข้าข้างใคร

เสียนเฟยพยักหน้าทำความเคารพนาง พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“ฮองเฮา บางทีนางสนมเจียอาจจะถูกใส่ร้ายจริงๆ”

หนิงเฟยไม่เห็นด้วย

หลักฐานก็วางอยู่ตรงหน้าแล้ว มิใช่ว่านางสนมเจียเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังไม่ใช่หรือ!

ฮองเฮาไม่ลงโทษนางสนมเจีย ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัว!

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเฉียบคม

“ผงเหมาเกิ้นนี้ มีผู้คนน้อยมากเพื่อนำมาทำร้ายคน ทว่ามีคนไม่น้อย ใช้มันทำแผนกลลวง ทำร้ายตนเอง ใส่ร้ายผู้อื่น”

มู่หรงฉานเบิกตากว้างราวกับตกใจ ท่าทีโศกเศร้าจนแทบจะร้องไห้ออกมา

“ฮองเฮา ท่านสงสัยหม่อมฉันวางยาตนเองหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปข้างหน้า เหมือนไม่เห็นมู่หรงฉานอยู่ในสายตา

“ผงเหมาเกิ้นจะละลายทันทีเมื่อโดนน้ำ ยังส่งกลิ่นหอม ดึงดูดแมลงและมดได้ง่ายมาก ได้ค้นเจอผงเหมาเกิ้นในตำหนักนางสนมเจียก็จริง แต่มีร่องรอยของแมลงและมดไม่มากนัก เห็นได้ว่ายานี้ถูกวางไว้ในตำหนักของนางในช่วงสองวันที่ผ่านมา เพื่อใช้เป็นการใส่ร้าย”

สีหน้าจิ้งกุ้ยเหรินตึงเครียด มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนี้ หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปใกล้นางทีละก้าว

“เจ้าสามารถปากแข็งไม่ยอมรับได้ รอให้ข้าไปค้นตำหนักฟางเฟยเสร็จ ความจริงก็จะกระจ่าง”

แววตาจิ้งกุ้ยเหรินกระสับกระส่าย มือกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น มองดูหลิวซวี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ

หลิวซวี่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น คิดขึ้นมาได้ว่ายานั้นถูกใส่ที่ตำหนักฟางเฟยจริง...

“ข้าหลวง...” เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังจะสั่งการ

“ฮองเฮาอย่า!”

ตูม!

ตูม!

จิ้งกุ้ยเหรินกับหลิวซวี่คุกเข่าลงตามกัน...