แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 170

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้าว่า

“กำจัดสองคนในคราเดียวเช่นนั้น ทั้งสองคนนี้ต้องมีสิ่งบางอย่างเหมือนกัน”

“มีเหมือนกัน?” เหลียนซวงสงสัย ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ พร้อมพูดขึ้นมาอย่างตกใจว่า “ฮองเฮา หรือว่า...บุคคลลึกลับคนนั้น ต้องการตำแหน่งฮองเฮา!”

คุณหนูเวยเฉียงเป็นฮองเฮาที่ฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นคนกำหนดไว้

ตอนนั้นหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ เป็นที่โปรดปรานผู้เดียว มีตำแหน่งเหมือนฮองเฮา ยังมีข่าวลือว่า ฝ่าบาทตั้งใจจะแต่งตั้งให้นางเป็นฮองเฮานานแล้ว

ดังนั้น ไม่ผิดแน่นอน!

คิดถึงเมื่อครู่ที่ฮองเฮาพูดถึงรุ่ยอ๋องกับจิ้งกุ้ยเหริน เหลียนซวงเข้าใจขึ้นมาทันที

“ฮองเฮา ท่านสงสัยว่า บุคคลลึกลับกับจิ้งกุ้ยเหรินมีความเกี่ยวข้องกัน! หากไม่มีคุณหนูเวยเฉียงกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ เช่นนั้น ด้วยรูปลักษณ์ชาติตระกูลของจิ้งกุ้ยเหริน จะต้องได้เป็นฮองเฮาอย่างไม่ต้องสงสัย!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ออกความเห็นใด

“นำความไปให้รุ่ยอ๋อง ข้าต้องการพบเขา”

“เพคะ...”

เหลียนซวงเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็เห็นในมือของนางมีกริชเพิ่มขึ้นมา

เฉียบคมอย่างมาก!

นางอดขนหัวลุกไม่ได้

สนามม้าหลวง

ภายในป่า

ทั้งสองคน “พบกันโดยบังเอิญ”

รอบด้านเงียบสงบ รุ่ยอ๋องกระโดดลงมาจากม้า

“ถวายบังคมเสด็จพี่สะใภ้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ดึงบังเหียนหยุดม้า พร้อมกระโดดลงมา

“ท่านอ๋องรู้จักจิ้งกุ้ยเหรินหรือไม่?”

ท่าทีรุ่ยอ๋องอ่อนน้อมถ่อมตน

“รู้จัก นางเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของหรงเฟย ที่จากไปแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจูงเชือกม้า ท่าทีแลดูไม่แยแส

“ได้ยินมาว่า ท่านอ๋องกับหรงเฟย รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก รักเขาก็ต้องรักทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วย ถือเป็นเรื่องปกติ”

พูดถึงตรงนี้ นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเคร่งขรึมว่า “หากจิ้งกุ้ยเหรินคิดอยากเข้าวัง หรืออยากได้มากกว่านั้น เจ้าก็จะต้องช่วยเหลือทุกอย่าง ใช่หรือไม่?”

รุ่ยอ๋องหัวเราะขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะพร้อมแฝงไปด้วยความโศกาอาดูร

“เสด็จพี่สะใภ้ ท่านกำลังล้อข้าเล่นหรือ?

“หากข้ามีความสามารถถึงขนาดนี้ หรงเฟยที่ตายไป ก็คงได้เป็นฮองเฮาแล้ว

“ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งฮองเฮา ฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นผู้กำหนด อย่าว่าแต่ข้า แม้แต่ฝ่าบาทก็ฝ่าฝืนไม่ได้ จะสามารถ...”

“ข้าตายไป เรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จแล้ว”

แน่นอนว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีทางถูกคนจับตัวไว้ได้ง่ายๆ

นางทำเพื่อต้องการให้อีกฝ่ายงุนงง

แววตารุ่ยอ๋องค่อนข้างหนัก แต่ก็ยังคงอ่อนโยนแน่วแน่

“เสด็จพี่สะใภ้ นี่ท่านคิดจะทำอะไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนแสร้งทำเป็นหมัดเท้าปักบุปผา พร้อมพูดขึ้นมาอย่างปากแข็งว่า “ไม่เสแสร้งแล้วหรือ”

“เสด็จพี่สะใภ้ ดูเหมือนท่านจะเข้าใจข้าผิด ถึงแม้ข้าจะรู้จักจิ้งกุ้ยเหริน แต่ก็เพียงแค่เห็นนางโดดเดี่ยวน่าสงสาร จึงช่วยเหลือดูแล

“และเพื่อให้นางได้เป็นฮองเฮา ข้าจะกระทำเรื่องไม่เป็นผลดีอะไรกับท่านได้อย่างไร?”

“ยิ่งไปกว่านั้น พระราชโองการลับของฮ่องเต้องค์ก่อน มีตรัสรับสั่งไว้ว่า สตรีของตระกูลมู่หรง แต่งตั้งให้เป็นฮองเฮาไม่ได้...”

ได้ยินประโยคสุดท้ายนี้ ในใจเฟิ่งจิ่วเหยียนหนักอึ้ง

สตรีของตระกูลมู่หรง แต่งตั้งให้เป็นฮองเฮาไม่ได้?

ทันใดนั้น ไม่ไกลออกไปมีเสียงดุดันเสียงหนึ่งดังตำหนิขึ้นมาว่า

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร!”

คือเซียวอวี้ ฮ่องเต้ทรราชคนนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมอง แล้วก็สบกับสายตาเยือกเย็นชาคู่นั้นของชายหนุ่ม ดวงตาสีดำเข้ม เหมือนเขากำลังจะมาฆ่าคน

รุ่ยอ๋องคิดขึ้นมาได้ว่าไม่เหมาะสม จึงรีบปล่อยมือเฟิ่งจิ่วเหยียน พร้อมปลดกริชออกจากมือนาง คิดอยากเก็บซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อของตนเอง

ช่วงเวลานั้น เซียวอวี้ได้ก้าวเท้ายาวมาถึง คว้าดึงเฟิ่งจิ่วเหยียนออกมาอย่างป่าเถื่อน กริชร่วงตกลงพื้น...