แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 172

การเป็นองครักษ์ลับของฮ่องเต้ เป็นสิ่งหลายคนใฝ่ฝันที่จะทำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับเพิกเฉยต่อตัวเลือกนี้ไปเสียอย่างนั้น

เซียวอวี้มองนางอย่างพินิจพิเคราะห์

“เจ้าไม่ยินยอมรับใช้เรา มีนายแล้วงั้นหรือ”

หากนางไม่ใช้พลังภายในถอนพิษให้เขา นักฆ่าที่ลักลอบเข้าวังเช่นนาง คงจะตายนับครั้งไม่ถ้วนไปนานแล้ว

เขากำลังให้โอกาสนางกลับตัว

เฟิ่งจิ่วเหยียนส่ายหน้า

“ในยุทธภพข้าเป็นอิสระไร้นาย”

เซียวอวี้กล่าวต่อ: “เราให้เจ้าเลือกที่สองคือ——ไปรับใช้ชาติที่ค่ายเป่ยต้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน

“ทราบข่าวว่าค่ายเป่ยต้ามีกองกำลังหญิงอยู่กลุ่มหนึ่ง”

เซียวอวี้กดคางลงเล็กน้อย

“ใช่”

เห็นนางสนใจในกองกำลังหญิง เขากล่าวเตือนด้วยเสียงเย็นยะเยือก

“กองกำลังหญิงเป็นเมิ่งสิ่งโจวจัดตั้งขึ้นมา เขาอารมณ์ดุร้าย กฎค่ายทหารเข้มงวด จะไม่จัดการอย่างเบามือกับเจ้าเพราะเจ้าเป็นสตรีหรอก”

นางที่เป็นอิสระจนเคยชิน จะรับไหวได้อย่างไร?

หารู้ไม่ว่าคนที่เขาบรรยายว่า “อารมณ์ดุร้าย” นั้น ยืนอยู่ด้านหน้าเขาแล้ว

นางกล่าวอย่างไม่ต้องคิด

“เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง โปรดอนุญาตข้าได้พิจารณา”

พิจารณา?

ไม่มีอยู่จริง

ทั้งสองเส้นทางนางไม่เลือกทั้งนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนคิดจะตอบรับแบบขอไปที เซียวอวี้กลับเอาจริงเอาจัง

เขากล่าวว่า: “จงให้คำตอบเราโดยเร็วที่สุด”

ทันใดนั้น เขาก็โยนยาอายุวัฒนะหนึ่งเม็ดให้นาง

“นี่เป็นยาบำรุง สามารถช่วยให้เจ้าฟื้นคืนกำลังภายในได้เร็วขึ้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับมา ยังคงระวังตัว

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

“เราจะให้เฉินจี๋ส่งมาที่นี่ทุกวัน ครั้งละหนึ่งเม็ด เจ้าสามารถควบคุมลมปราณอยู่ที่นี้ได้จนกว่าพลังภายในจะกลับมาเป็นปกติ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนอดที่จะสงสัยไม่ได้ เขาใจดีเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?

เซียวอวี้ลุกขึ้นยืน

ราวกับว่าเขามองความระแวงนางออก กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเคร่งขรึม

“เราไม่อยากติดค้างเจ้า”

พูดประโยคนี้จบ เขาก็จากไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำยาบำรุงเม็ดนั้นไว้แน่น สายตาจริงจัง

เดิมทีนางวางแผนจะออกจากวังไปหาหลิงเยี่ยนเอ๋อร์อยู่แล้ว โอกาสประจวบเหมาะที่จะถามซ่งหลีว่ายาบำรุงนี้มีปัญหาหรือไม่

ระหว่างทางที่กลับตำหนักจื้อเฉิน

เซียวอวี้หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน เฉินจี๋ที่เดินตามหลังเขามาก็หยุดเช่นกัน

เขาปริปากอย่างกะทันหัน ริมฝีปากเลือดเย็นไร้มโนธรรมเริ่มขยับ

“เป็นองครักษ์ลับของเรา เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ?”

เฉินจี๋มองเงาหลังที่สูงส่งทรงอำนาจของจักรพรรดิ ทำมือเคารพก้มศีรษะกล่าว

“สามารถรับใช้ฝ่าบาทเป็นเกียรติที่สูงส่งอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ถามเพิ่ม

“เจ้ายินยอมที่จะเป็นองครักษ์ลับ หรือไปเป็นกองกำลังหญิง”

เฉินจี๋ : !

เขาเป็นชายชาตรีที่สมบูรณ์เชียวนะ

หรือว่าฝ่าบาทวางแผนที่เอาเขา...ไปตอนทิ้ง?

เฉินจี๋ดูสุขุมนิ่งเงียบ แต่ในใจกลับมีความคิดมากมาย

ณ ตำหนักหย่งเหอ

หลังจากผ่านเหตุการณ์วางยาพิษ นางสนมเจียก็สนิทสนมกับเฟื่งจิ่วเหยียนมากขึ้น

หนึ่งวันนางมาได้สองครา

ท่าทีเย็นชาของเฟิ่งจิ่วเหยียน ทำให้สาวใช้ของนางสนมเจียมีข้อครหาเล็กน้อย

“พระนาง เห็นได้ชัดว่าฮองเฮาผู้นั้นไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ไยท่านต้องทำตัวเล็กเพื่อเอาอกเอาใจนาง? ตอนนี้แต่ละตำหนักกำลังวิพากษณ์วิจารณ์ท่าน กล่าวว่าท่านไม่ต่างอะไรกับนางสนมเจียงที่เอาอกเอาใจหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ในตอนแรก... ”

นางสนมเจียเดือดดาลอย่างมาก

“พวกนางจะเข้าใจอันใด! ฮองเฮาคนนี้ภายนอกดูเย็นชาแต่จริง ๆ แล้วเป็นคนอบอุ่น อีกอย่าง วันนี้ฮองเฮายังมอบของว่างให้ข้าอีกด้วย! นางสนิทสนมกับข้าที่สุด คนอื่นก็แค่ริษยาเท่านั้น

สาวใช้: แค่ของว่างชิ้นหนึ่งก็พอใจแล้วหรือเพคะ? พระนางไม่เหมือนดั่งแต่ก่อนแล้ว!

แท้จริงแล้วฮองเฮาใช้วาจาหว่านล้อมอันใดแก่พระนาง ตอนนี้พระนางไม่อยากแย่งชิงความโปรดปรานอย่างสิ้นเชิงแล้ว

จะเป็นเช่นนี้ต่อไปมิได้

“พระนาง ท่านรักใคร่ฝ่าบาทเพียงนั้น ครั้งแรกที่พบฝ่าบาท ท่านก็ให้คำมั่นว่า จะ...”

สาวใช้พยายามเรียกสตินางสนมเจีย

นางสนมเจียเกาศีรษะเล็กน้อย: “ใช่หรือ? ไยข้าจำมิได้?”

ภาพจำฮ่องเต้ในสมองของนางเลือนรางไปแล้ว

นางจำได้เพียงฮองเฮาช่วยนางจากหลังม้า ท่าทางที่กล้าหาญ ท่อนแขนที่ทรงพลังนั้น...

“ฮัดชิ้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจามหนึ่งครั้ง รู้สึกตัวชาทันที

หลังจากที่เข้าสู่ยามราตรี

นางสวมชุดอำพรางตัว หลบเลี่ยงคนที่เป็นหูเป็นตาในวัง ออกไปจากวังหลวง

ออกจากวังหลวงมาได้ไม่ไกล แววตาของนางมืดครึ้ม รีบซ่อนกายเข้าไปตรอกมืดทันที

ต่อจากนั้นก็มีเงาดำหนึ่งตามเข้ามาด้วยเช่นกัน

เขากำลังหันซ้ายหันขวา เฟิ่งจิ่วเหยียนยกกริซคมกริบจากด้านหลังมาจ่อคอเขาไว้

ทว่า เขาไม่กลัวกริซเล่มนั้น หันกายมา เป็นฝ่ายถอดหน้ากากก่อน เผยให้เห็นใบหน้ารูปงามที่อ่อนโยน ยิ้มให้กับนาง

“พี่สะใภ้ ช่างบังเอิญเสียจริง”