แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 173
เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่ามีคนสะกดรอยตามนาง คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะเป็นรุ่ยอ๋อง
และคาดไม่ถึงว่า นางแต่งกายเป็นชาย ใบหน้าสวมหน้ากาก เขายังจำได้
เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ยอมรับ ใช้กริซขู่เขาให้ออกไปจากตรอกอย่างนิ่งเงียบ
รุ่ยอ๋องก็แต่งกายอำพรางเช่นกัน ดวงตาคู่นั้นอบอุ่นเป็นพิเศษ ดั่งเติมเต็มไปด้วยสายน้ำวสันตฤดู
โมงยามนี้เป็นเวลาห้ามออกเรือนแล้ว
ถนนการค้าไร้ซึ่งผู้คน
เขาถอยหลังไปพลางพูดไปพลาง
“คาดไม่ถึงว่า ไม่เพียงแต่ศิลปะการขี่ม้าของท่านจะเลิศล้ำ วิชาตัวเบาก็ยอดเยี่ยมเพียงนี้เช่นกัน
“ท่านพี่รู้หรือไม่ว่าท่านแอบลอบออกจากวัง?”
เฟิ่งจิ่วเหยียนกดเสียงต่ำลง เปลี่ยนเส้นเสียงในการพูด
“ใครเป็นพี่สะใภ้เจ้ากัน! รนหาที่ตาย!”
กล่าวจบ นางก็ยกเท้าถีบไปทางเขาทันที
รุ่ยอ๋องปฏิกิรยาว่องไวอย่างมาก หมุนกายเพื่อหลบเลี่ยง
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง คนก็หายไปแล้ว
แววตาของรุ่ยอ๋องนั้นมีนัยนะเล็กน้อย
หนีไปเช่นนี้งั้นหรือ?
ทว่า ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ...
......
หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดรุ่ยอ๋องหลุดแล้ว ความสงสัยในหัวก็วนเวียนไม่หาย
รุ่ยอ๋องตามนางออกมาตั้งแต่ในวังแล้ว
เขาสวมชุดอำพรางทำอันใดในวัง?
และช่วงก่อน คนที่จับจ้องนางที่ตำหนักหย่งเหอคือเขางั้นหรือ?
ทำเรื่องสำคัญก่อนดีกว่า
เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ทิ้ง มุ่งหน้าไปยังหอนางโลมใต้ดิน
หลังจากเวลาผ่านไปสามเดือน นางได้พบกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์อีกครั้ง หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกขังอยู่ในห้องที่มืดสนิท เท้าถูกล่ามโซ่เหล็กไว้ ถูกทรมานจนบาดแผลเต็มตัว สภาพดูไม่ได้
แม่เล้าคิดเพียงว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นแขกที่มาซ่องนางโลม เดินนำทางอยู่ด้านหน้า นำพัดปิดจมูกพลางกล่าวว่า
“หนึ่งโมงยาม สองร้อยเหวิน นี่เป็นคุณภาพที่ต่ำที่สุด คุณชาย ท่านแน่ใจว่าจะไม่ดูคนอื่น?”
นางเหลือบมองเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างพินิจพิเคราะห์เล็กน้อย
ดูแล้วก็ไม่ได้ยากจน ไยจึงตระหนี่เพียงนี้?
เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น: “เจ้าออกไปได้แล้ว”
แม่เล้าเยาะเย้ยอยู่ในใจ
แถมเป็นคนชอบรีบเร่งด้วย
ปัง!
หลังจากที่ประตูถูกปิด เฟิ่งจิ่วเหยียนถอดหน้ากาก
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์เมื่อเห็นว่าเป็นนาง แววตาเปี่ยมด้วยความอาฆาตแค้น
นางสารเลวเฟิ่งเวยเฉียงยังกล้ามาอีก!
นางถูกทำให้เป็นใบ้ พูดไม่ได้ ทำได้เพียงครวญครางดั่งสัตว์ป่า แสดงความเดือดดาลของตนเอง
เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เคียดแค้นข้าไปก็ไร้ประโยชน์
“คนที่ทำร้ายเจ้าที่แท้จริง คือบุคคลลึกลับที่วางหมากอยู่ในเงามืดนั้น”
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์หยุดโวยวายทันที
นางมองเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างว่างเปล่า แววตาขุ่นหมอง
เฟิ่งจิ่วเหยียนหลอกล่อนางต่อไป
สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชา
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ผู้นี้ช่างมีจิตใจลุ่มหลงเซียวอวี้เสียจริง
“อยากช่วยฝ่าบาท ก็บอกข้ามา ทุกเรื่องที่เจ้ารู้เกี่ยวบุคคลลึกลับผู้นั้น”
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ส่ายหน้าทันที
“ไร้ประโยชน์...ข้าไม่ทราบอันใดทั้งนั้น”
“จดหมายลับที่เขาส่งให้เจ้า ทำลายทิ้งหมดแล้วจริงหรือ”
“เจ้าต้องการจดหมายเหล่านั้น?”
ได้ยินว่า “เหล่านั้น” แต่ไม่ใช่ “ฉบับนั้น” เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่าตนเองทายถูกแล้ว
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์สงสัยทันที
“เขาก็เขียนจดหมายให้เจ้าไม่ใช่หรือ ไยต้องมาเอาจากข้า! หรือเจ้าโกหกข้าทั้งหมด?”
เฟิ่งจิ่วเยี่ยนกล่าวอย่างสุขุม
“จดหมายที่เขาให้ข้ามีโรยผงยาหมดแล้ว หลังจากที่อ่านแล้วก็เผาทิ้งในตัว ไม่เช่นนั้นไยข้าต้องเสี่ยงอันตรายออกจากวังมาหาเจ้า”
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ไม่คิดว่ามีอย่างอื่น
หลังจากนั้นนางมีแผนในใจ กล่าวข่มขู่
“ข้าเก็บไว้ส่วนตัวสองฉบับจริงๆ
ทว่าฉันต้องการพบฝ่าบาท ฉันจะมอบจดหมายให้ฝ่าบาทด้วยตัวเอง!
“ไม่เช่นนั้น ต่อให้เจ้าทรมานข้า ต่อให้รู้ว่าฝ่าบาทมีอันตราย ข้าก็จะไม่นำออกมา! เป็นโอกาสเหมาะที่พวกเราจะสิ้นชีวิตไปด้วยกัน เมื่อไปถึงยมโลก เป็นวิญญาณคู่สามีภรรยา! ฮ่าฮ่า...
หลิงเยี่ยนเอ๋อร์สติแตกกระเจิงไปแล้ว
เฟิ่งจิ่วเหยียนสายตาเคร่งขรึม
รับปากหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ นั่นก็หมายความว่าให้โอกาสนางออกจากหอนางโลมใต้ดินนี้ กลับไปอยู่เคียงข้างกับเซียวอวี้ บรรยายสิ่งที่พบเจอมาช่วงนี้...
หากว่าไม่รับปาก หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็จะไม่เอาจดหมายออกมา
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
ในกระเป๋ายังมีเหรียญเหลิออยู่ 220 เหรียญแต่ทำไมปลดล็อกไม่ได้คะ แก้ไขให้หน่อยค่ะ...
ในกระเป๋ายังมีเหรียญเหลืออยู่ 220 เหรียญแต่ปลดล็อกไม่ได้ แก้ไขให้หน่อยค่ะ...
เติมเหรียญไปแล้ว แต่ปลดล็อกไม่ได้ มีข้อความว่าเกิดข้อผิดพลาด กรุณาลองใหม่อีกครั้ง...
เติมเหรีญญไป 500 เหรียญ เริ่มกดซื่อตอน จาก 223 มาถึงตอน 227 = 5 ตอน 40 เหรัยญ แต่ตอนนี้มีเหรียญคงเหลือ 444 เหรียญ และเปิดอ่านย้อนหลังไม่ได้ ช่วยแก้ไขด้วยค่ะ...
สนุกดี แต่ใช้บัตร์เติมเงินเอไอเอสไม่ได้ ขอบคุที่ให้อ่าน...