แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 191

แม่ทัพสองสามนายส่งคนไปเชิญเมิ่งสิงโจว กลับได้รับแจ้งว่าในกระโจมนั้นไม่มีคนอยู่มานานแล้ว

ใบหน้าของพวกเขาเผยให้เห็นถึงความตกตะลึงปนชื่นชม “หรือจะเป็นเมิ่งสิงโจวนำทหารไปจริง ๆ ?”

ขณะเดียวกันนั้นเอง

เวลานี้เฉียวม่อที่เดิมอยู่ในกระโจมได้ออกไปจากฐานที่มั่นด้วยวิชาตัวเบานานแล้ว โดยใช้ความเร็วสูงสุดเพื่อขึ้นไปบนเนินเขาหานซาน

ยามที่ทหารสอดแนมตัวน้อยพูดว่า ‘ชนะแล้ว’ นางก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ผิดปกติ

พอได้ยินว่าเป็นคนของแม่ทัพน้อยก็รู้ทันทีว่าศิษย์พี่กลับมาแล้ว

เช่นนั้นหากนางยังอยู่ที่นี่จะต้องถูกเปิดโปงเป็นแน่

ดังนั้นนางจึงต้องรีบกลับไป

ณ ฐานที่มั่น

แม่ทัพสองสามท่านทั้งรู้สึกประหลาดใจ ทั้งรู้สึกอัดอั้น

พวกเขารวมตัวอยู่ด้วยกัน แต่ละคนล้วนไม่รู้ว่าจากนี้ไปควรทำอะไรต่อ

“กลยุทธ์ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิมของเมิ่งสิงโจวนี้ใช้ได้ดี ทว่าเขาไม่มีศีลธรรมเกินไปแล้ว ปิดบังแม้กระทั่งพวกเรา”

“นั่นหมายความว่า การที่ทำเป็นถอนทัพครั้งยิ่งใหญ่นั้น สุดท้ายตัวเขาพาทหารสิบกว่านายไปบุกโจมตีค่ายทหารรัฐเหลียงเอง...แล้วยามนี้ก็หาตัวเขาไม่เจอ เช่นนั้นพอถึงเวลายามเช้า พวกเราควรเดินทัพต่อหรือรอเขาอยู่ที่เดิมดีเล่า?”

“ไม่ว่าอย่างไรการที่ยึดเนินเขาหานซานได้ทั้งหมดก็เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ ข้ายอมรับในตัวเจ้าหนุ่มสกุลเมิ่งนั่นแล้วล่ะ!”

......

ณ ค่ายทหารรัฐเหลียง

ทหารรัฐเหลียงหนึ่งแสนสองหมื่นนาย บ้างก็ยอมจำนน บ้างก็ถูกฆ่า ยังมีส่วนน้อยที่มีค่าพอที่จะถูกจับเป็น อย่างเช่นนายทหารชั้นสูงเหล่านั้น

ภายในกระโจม เหล่ารองแม่ทัพถูกกดตัวให้คุกเข่าอยู่บนพื้น เฟิ่งจิ่วเหยียนจับหลังคอของหัวหน้าแม่ทัพ กดหน้าของเขาปักจมไปในโต๊ะทราย แล้วถามด้วยเสียงที่เฉียบขาดว่า

“ท่านพ่อของข้าอยู่ที่ใด”

หัวหน้าแม่ทัพรัฐเหลียงให้ตายก็ไม่ยอมพูด

ทว่ารองแม่ทัพคนหนึ่งทนการทรมานไม่ไหว

“แม่ทัพน้อยเมิ่ง ข้าจะพูด! ข้าบอกท่านได้ ท่านพ่อของท่านอยู่ที่ไหน! อยู่ข้างในหลุมด้านหลังนั่น! ข้าจะพาท่านไป ท่านไว้ชีวิตข้าเถิด!”

หัวหน้าแม่ทัพรัฐเหลียงโมโหเป็นอย่างมาก “ไอ้สารเลว! ทรยศชาติเข้าร่วมกับศัตรู เจ้าไม่ได้ตายดีแน่!”

รองแม่ทัพคนนั้นไม่เสียใจแม้แต่น้อย

กองทัพใหญ่หนึ่งแสนสองหมื่นนายเชียวนะ! พ่ายแพ้ย่อยยับไปหมดแล้ว!

เมื่อเหล่าทหารจากรัฐเหลียงพื้นที่อื่นทราบเรื่องเช่นนี้ ความหวาดกลัวที่มีต่อเมิ่งสิงโจวแห่งค่ายทหารเหนือก็จะยิ่งลึกล้ำขึ้น คงยังไม่ทันเริ่มต่อสู้ก็พ่ายแพ้เสียแล้ว

ทหารรัฐเหลียงก็ยิ่งปลุกใจให้ฮึกเหิมไม่ได้เข้าไปอีก...

หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้น

ณ ฐานที่มั่นเดิมของค่ายทหารเหนือ

สาวใช้นามหลีฮวาก็ร้องไห้พร้อมวิ่งเข้ามาในกระโจม

“ฮูหยิน ท่านแม่ทัพน้อยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! ทั้งยังช่วยท่านแม่ทัพกลับมา ยังมีทหารเหล่านั้นอีก!”

ฮูหยินเมิ่งเดินออกมาจากกระโจม พร้อมมองออกไปด้วยท่าทางอดกลั้น

นางเห็นกลุ่มคนและม้าจำนวนมาก

คนที่เดินมาข้างหน้าสุดก็คือสามีของนาง เมิ่งฉวี

ถึงเมิ่งฉวีจะถูกทรมานมาบ้าง แต่ก็ไม่ถึงชีวิต

เขาส่งเสียง “ย่ะ” ทีนึง ก็เคลื่อนตัวมาถึงตัวฮูหยินก่อน

ทั้งสองโอบกอดกัน

“ฮูหยิน ข้ากลับมาแล้ว”

สองมือของฮูหยินยกขึ้นประคองใบหน้าของเขา หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา

“คนโง่”

แม่ทัพเมิ่งพูดข้างหูนางเสียงเบา

“จิ่วเหยียนกลับมาแล้ว”

เพิ่งจะพูดจบ เขาก็ถูกฮูหยินเมิ่งผลักออก

แม่ทัพเมิ่ง : …

ฮูหยินเมิ่งก้าวเดินอย่างเร็วไปสองสามก้าว

เมื่อฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นนางก็รีบหยุดม้า จากนั้นก็ลงจากหลังม้า แล้วเดินไปเบื้องหน้าของนาง คุกเข่าโดยชันเข่าข้างนึงไว้แล้วกำหมัดคำนับ

“ท่านแม่ ทำให้ท่านตกใจแล้ว”

นางอยู่ในกระโจมเพียงคนเดียว ก็ระมัดระวังตัวจึงไม่ยอมถอดหน้ากากออก

นางใส่ยาและพันแผลด้วยตัวเอง เชี่ยวชาญเป็นอย่างมาก

เพิ่งจะสวมอาภรณ์นอก สาวใช้หลีฮวาก็เดินเข้ามา

“ท่านแม่ทัพน้อย...” หลีฮวาหน้าแดงและก้มหน้าลงทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนรวบชุดให้แน่น ใช้มือเดียวกดข้างริมฝีปากแล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ

“มีอะไร”

“ท่านแม่ทัพน้อย ท่านได้รับบาดเจ็บหรือเจ้าคะ?” หลังจากหลีฮวาเขินอายได้ครู่เดียว ก็รู้สึกตื่นตกใจและกังวลขึ้นมาแทน

เฟิ่งจิ่วเหยียนน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ห้ามให้ใครรู้”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพน้อย! ข้าน้อย...ข้าน้อยทราบแล้ว นี่เกี่ยวข้องกับขวัญกำลังใจทหาร ทว่าท่านแม่ทัพน้อย ร่างกายของท่านก็สำคัญนะเจ้าคะ”

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนสวยอาภรณ์เสร็จจึงถาม “ท่านแม่ยังยุ่งอยู่ใช่หรือไม่?”

“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งให้ข้าน้อยเอาอาหารมาส่งให้ท่านเจ้าค่ะ”

หลีฮวาพูดไปก็จัดวางชามและตะเกียบไปด้วย

พวกพ้องของนางตายไปมากเพียงนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนกินไม่ลง

นางถาม “อู๋ไป๋เล่า”

“พี่อู๋ไป๋ไปเซ่นไหว้กองทัพหลงหู่เจ้าค่ะ” เมื่อหลีฮวาพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าก็ฉายความเศร้าโศก

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเข้มขึ้นเล็กน้อย

“ออกไปก่อนเถอะ”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพน้อย”

หลังจากหลีฮวาออกไป เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พุ่งไปยังมุมมืด

“เข้ามา”

จากนั้นคนผู้หนึ่งที่สวมหน้ากากแบบเดียวกันก็เดินเข้ามา

“ศิษย์พี่...”