แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 203

ผลัวะ!

ประตูห้องฌานเพิ่งเปิดออก หลิวซื่อเหลียงก็เห็นเงาด้านหลังผู้หนึ่ง ปรากฏมาอยู่ด้านหน้าของเขา ในเวลาเดียวกันก็ปิดบังสายตาของเขา และปิดประตูลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

คนผู้นั้นหันกลับมา ที่แท้เป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดต้าเจา——ปรมาจารย์เหลี่ยวคง

ปรมาจารย์ผู้นี้มีอายุราวห้าสิบกว่า ทว่าเคลื่อนไหวว่องไว ในความอ่อนโยนแฝงด้วยความแข็งแกร่ง เฉกเช่นวิถีแห่งไท่เก๊ก

“การอธิษฐานขอพรต้องทำให้เสมอต้นเสมอปลาย ฮองเฮาสวดมนต์อย่างสันโดษ อาตมาได้รับการไหว้วาน คอยห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน”

หลิวซื่อเหลียงเคยได้ทราบวีรกรรมสำคัญของปรมาจารย์เหลี่ยวคงมาก่อน

ในรัชสมัยของอดีตฮ่องเต้ เหลี่ยวคงผู้นี้ก็เป็นแม่ทัพลือนามเช่นกัน เนื่องจากรู้สึกผิดบาปจากการฆ่าคนมากเกินไป จึงอุทิศตนให้แก่พุทธศาสนา

นอกจากนี้ยังมีวัดฉือจี้ขนาดเล็กที่ใกล้กับวัดต้าเจา ถูกสร้างขึ้นโดยเหลี่ยวคงเช่นกัน เพื่อรับเลี้ยงเด็กกำพร้า และคนเร่ร่อน

เขากระทำแต่สิ่งดี ๆ มีชื่อเสียงในหมู่ราษฎรอย่างมาก

เมื่อมีเขาเฝ้าประตูอยู่ หลิวซื่อเหลียงจึงต้องจำใจยอมแพ้ ไม่กล้าดึงดันจะบุกรุกอีก

ทว่าฮองเฮาอยู่ข้างในหรือไม่ ยังคงเป็นความสงสัยของหลิวซื่อเหลียงเสมอ

ก่อนที่เขาจะกลับไป ยังเหลือบมองเหลียนซวงอีกครั้ง

นังหนูคนนี้ ต้องมีลับลมคมใน!

หลังจากที่หลิวซื่อเหลียงกลับไป เหลียนซวงจึงถอนหายใจโล่งอก

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์เจ้าค่ะ”

เหลี่ยวคงมีสีหน้าเรียบสงบ “หนานฉีได้รับชัยชนะยิ่งใหญ่ คำอธิษฐานของฮองเฮานั้นศักดิ์สิทธิ์ อาตมาย่อมจะปกป้องสุดกำลัง”

เหลียนซวงยังมีข้อสงสัยที่คลุมเครือ

ปรมาจารย์เหลี่ยวคงผู้นี้ ราวกับจะล่วงรู้ในบางอย่าง

……

หลังจากกลับถึงพระราชวัง หลิวซื่อเหลียงรายงานให้ฮ่องเต้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

เซียวอวี้สายตาเยือกเย็น จากนั้นจึงสั่งเฉินจี๋

“จงไปตรวจสอบวัดต้าเจาแห่งนี้ โดยเฉพาะการเคลื่อนไหวของเหลี่ยวคงในช่วงหลายปีนี้”

เจ้าอาวาสเฝ้าประตูเอง เป็นเรื่องแปลกใหม่มาก

ที่ฮองเฮาเลือกไปขอพรที่วัดต้าเจาตั้งแต่เริ่มแรกนั้น เป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริงหรือ?

ในเวลาเดียวกันนี้

ปรมาจารย์เหลี่ยวคงก็สังเกตได้ว่า การที่หลิวซื่อเหลียงเข้าพบฮองเฮาไม่สำเร็จในครานี้ ย่อมจะเกิดความสงสัย เช่นนั้นฮ่องเต้จะต้องสืบสวนต่ออย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาจึงเขียนจดหมายไว้สองฉบับ โดยส่งไปที่จวนตระกูลเฟิ่งและชายแดนเหนือ ตามลำดับ

จวนตระกูลเฟิ่ง

หลังจากนายท่านเฟิ่งได้รับจดหมาย มือก็สั่น

เหลี่ยวคงและเขาเป็นสหายเก่า เมิ่งฉวีและเหลี่ยวคงยังเป็นพี่น้องร่วมชาติ แรกเริ่มที่จิ่วเหยียนถูกส่งไปยังตระกูลเมิ่ง ก็คือเหลี่ยวคงคอยชักใยอยู่ข้างหลัง

บุคคลนี้ย่อมเชื่อถือได้

ทว่า จิ่วเหยียนก็ใจกล้าเกินไป

เรื่องที่นางอภิเษกแทนแล้วเข้าวัง ยิ่งคนรู้น้อยก็ยิ่งดี เหตุใดปรมาจารย์เหลี่ยวคงจึงเข้ามาพัวพัน!

“ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินเฟิ่งนั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

เขากระชากคอเสื้อของนาง เอ่ยเสียงเบาข้างหูนาง

“รอให้นางกลับมา จำเป็นต้องทำลายวิทยายุทธของนางทิ้ง! ตระกูลเฟิ่งไม่ต้องการแม่ทัพ ต้องการแค่ฮองเฮาผู้ทรงธรรม!”

ฮูหยินเฟิ่งมองดูใบหน้าที่ดุร้ายน่ากลัวของชายคนนี้ ดวงตาเศร้าสลด

อีกด้านหนึ่ง เฉินจี๋กำลังตรวจสอบเหลี่ยวคง

สามวันต่อมา เขาตรวจสอบครบทุกรายละเอียด จึงมารายงานต่อเซียวอวี้

“...นอกจากเรื่องราวที่ผ่านมาของเหลี่ยวคง กระหม่อมยังสืบได้ว่า เหลี่ยวคงและใต้เท้าเฟิ่งเป็นสหายเก่าต่อกัน ฮูหยินเฟิ่งก็มักจะไปถวายธูปหอมที่วัดต้าเจา ทุกครั้งที่ไปจะมีการสนทนากับเหลี่ยวคงอยู่นาน เมื่อฮองเฮาไปที่วัดต้าเจา ก็เคยได้พบเหลี่ยวคงด้วย กล่าวกันว่า ทั้งสองได้สนทนาอยู่ในห้องลับเป็นเวลานานพ่ะย่ะค่ะ”

นัยน์ตาของเซียวอวี้วาวโรจน์ด้วยแสงที่เย็นยะเยือก

ดูเหมือนว่า ฮองเฮาไปที่วัดต้าเจา มิใช่แค่การอธิษฐานขอพรเท่านั้น

เขายิ่งทวีความสงสัย นางยังอยู่ที่วัดต้าเจาหรือไม่

“ไปรับฮองเฮากลับวัง”

เฉินจี๋รับพระบัญชา “พ่ะย่ะค่ะ!”

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ ทันใดนั้นเซียวอวี้ก็เรียกเขา

“รอก่อน”

เฉินจี๋สงสัย

ฝ่าบาทยังมีคำสั่งใดอีกหรือ?

กลับได้ยิน เสียงของบุรุษที่ทุ้มต่ำและอึมครึม

“เตรียมม้า เราจะไปวัดต้าเจาด้วยตนเอง”