แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 204

สองชั่วยามต่อมา ด้านนอกของวัดต้าเจา

ท่ามกลางราตรีที่มืดมิด เซียวอวี้ควบอาชา สวมอาภรณ์ผ้าแพรสีดำปักดิ้นเงิน ดวงตาดุจรัตติกาลแหลมคม

เฉินจี๋ติดตามอยู่ด้านหลังของเขา

ฮ่องเต้มีราชกิจรัดตัว ทว่าด้วยเรื่องของฮองเฮา กลับเสด็จมาที่นี่กลางดึก ค่อนข้างจะทุ่มเทสุดตัวจริง ๆ

ในยามค่ำคืนวัดต้าเจาเงียบสงบเป็นพิเศษ

เมื่อทราบข่าวฮ่องเต้เสด็จมา เจ้าอาวาสเหลี่ยวคงจึงออกมารับเสด็จที่ประตูวัด

เหลี่ยวคงสงบนิ่งมาก ๆ

“ฝ่าบาท ฮองเฮาสวดอธิษฐานทั้งวันทั้งคืน...”

เซียวอวี้มิได้ยอมออกไปโดยง่ายเหมือนหลิวซื่อเหลียง

ไม่รอให้เหลี่ยวคงพูดจบ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“ทำไม เรามาจะทำลายความโชคดีหรือ?”

“อาตมามิได้หมายความเช่นนั้น” เหลี่ยวคงก้มศีรษะลงเล็กน้อย เพื่อแสดงความเคารพ

เซียวอวี้จึงเดินตรงเข้าไปในวัด จนกระทั่งถึงห้องฌาน

เหลี่ยวคงยืนนิ่งพลางมองตามแผ่นหลังของเขา สีหน้าเคร่งขรึม

……

มาถึงห้องฌานแล้ว เหล่าองครักษ์ล้วนแปลกใจที่ฮ่องเต้เสด็จมาด้วยองค์เอง ทำความเคารพทีละคน

เซียวอวี้โบกมือหนึ่งครา ส่งสัญญาณให้พวกเขาถอยไป

เหลียนซวงเฝ้าอยู่นอกประตู สีหน้าตื่นเต้นกังวล

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท! ฝ่าบาท ฮองเฮานาง...”

เซียวอวี้เดินผ่านนางไป ผลักเปิดประตูโดยตรง

สิ่งที่ได้เห็น ในห้องฌานนั้น ฮองเฮาหันหน้าไปทางพระพุทธรูป คุกเข่าบนเบาะกลม ดูเคร่งครัดอย่างมาก

เหลียนซวงยืนอยู่นอกประตู มือที่กำแน่นก็ผ่อนคลายลง

เซียวอวี้มองเงาด้านหลังของเฟิ่งจิ่วเหยียน ในดวงตามีความเย็นเยียบระลอกแล้วระลอกเล่า

“สงครามสิ้นสุดแล้ว เหตุใดจึงยังไม่กลับวัง” เขาถามอย่างเย็นชาสุดขั้ว

คนที่นั่งหันหลังให้เขาก็ค่อย ๆ หันกลับมา

“อธิษฐานขอพรยังไม่จบ...”

เซียวอวี้มิใช่คนประเภทรักหยกถนอมบุปผา และเพราะความร้อนใจ ไม่มีความอดทนนัก จึงสาวท้าวก้าวไปข้างหน้า จับแขนของนางไว้ แล้วดึงนางขึ้นมาอย่างหยาบคาย

“เจ้ากับเหลี่ยวคง...”

หลังจากได้เห็นใบหน้านางแล้ว คำถามของเขาพลันหยุดลงกะทันหัน

เนื่องจาก ใบหน้าของนางซีดผิดปกติ แม้แต่ริมฝีปากก็ซีดและแห้งแตก ราวกับว่าถูกสูบเลือดออกจนหมดตัว จนไร้ชีวิตชีวาไร้เรี่ยวแรง

เขาเคยได้ยินคำพูดที่ว่า การบำเพ็ญตนอธิษฐาน เรื่องกินดื่มยากลำบาก

หรือว่าเขาเข้าใจฮองเฮาผิดไปจริง?

เพื่ออธิษฐานขอพร นางยอมให้ตัวเองอ่อนแอมาก...

เฟิ่งจิ่วเหยียนอาการบาดเจ็บยังไม่หายดีก็รีบกลับมาก่อน รู้ว่าสีหน้าดูไม่ดีนัก กลับนึกไม่ถึงว่า จะได้เห็นอารมณ์ตกใจและละอายใจในดวงตาของเซียวอวี้

แต่ไหนแต่ไรมาเขาเย็นชาเสมอ

ทว่านางไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือที่จะคิด

หลังจากถูกดึงขึ้นมา นางไร้พลังไปโดยสิ้นเชิง รู้สึกหน้ามืด และล้มลง

“ฮองเฮา!” เหลียนซวงรีบเข้ามาทันที

ในเวลาเดียวกัน เซียวอวี้จับเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้โดยสัญชาตญาณ ลำแขนแข็งแกร่งโอบเอวของนางไว้

เฉินจี๋ยืนอยู่ด้านนอกประตู ได้เห็นฮ่องเต้ก้มลงอุ้มฮองเฮาขึ้นมา

เขาแปลกใจอย่างมาก

ฮองเฮาเป็นอะไร? แกล้งหมดสติ? กลยุทธ์ทุกข์กาย?

ทว่าหมอคนที่สองก็วินิจฉัยเกือบจะคล้ายกัน ทั้งหมดคือการสูญเสียสมดุลชี่และเลือด

เซียวอวี้ยืนอยู่ข้างเตียง สายตาเยือกเย็นมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความไม่มั่นใจ

เฉินจี๋ขอคำแนะนำ “ฝ่าบาท ยังต้องตามหมออีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่ต้อง” เซียวอวี้น้ำเสียงเย็นชา

สายตาของเขายังคงอยู่ที่เฟิ่งจิ่วเหยียน

วัดต้าเจาตั้งอยู่บนภูเขา อาหารขาดแคลน ในยามค่ำคืนร่างกายจึงโดนความเย็นได้ง่าย

ฮองเฮาเป็นเช่นนี้ จึงไม่แปลก

อาจจะเป็นเขาที่สงสัยเกินไป

บางที นางอาจตั้งใจสวดมนต์อธิษฐานอยู่ที่นี่จริง ๆ ...

เหลียนซวงมองไปยังฮองเฮาที่ยังไม่ตื่น ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด

ฮองเฮาเพิ่งเร่งรีบกลับมาถึงคืนนี้ ในระหว่างที่นางรอฮองเฮาเปลี่ยนอาภรณ์ ก็เห็นบาดแผลบริเวณหน้าท้องของฮองเฮา ลึกมาก! น่ากลัวมาก!

กว่าที่สงครามนี้จะสิ้นสุด มันไม่ง่ายเลย

เซียวอวี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของสาวใช้ ในใจเกิดความรำคาญหนัก

เขาสั่งเสียงเย็นชา

“เตรียมรถม้า กลับวัง”

การซื้อรถม้าในเวลาเช่นนี้ ไม่ง่ายและใช้เวลานาน

โชคดีที่รถม้าซึ่งฮองเฮานั่งมาอธิษฐานขอพรคันนั้น เวลานี้ยังจอดรออยู่ในวัด

เหลียนซวงคิดว่า เป็นฮ่องเต้ที่ต้องการกลับวังเพียงลำพัง

ทว่าในพริบตาต่อมา นางก็ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น

ภาพที่ได้เห็นคือ ฮ่องเต้ช้อนอุ้มฮองเฮาขึ้นมา และพาขึ้นรถม้าด้วยกัน