แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 206

เหลียนซวงคิดหาวิธีได้ในยามคับขัน

“ฝ่าบาท ฮองเฮามีเหงื่อออกมาก ให้บ่าวเช็ดตัวให้ฮองเฮาเถอะเพคะ”

หลังจากนั้น เซียวอวี้จึงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากม่าน

ภายในม่าน เหลียนซวงปลดเข็มขัดของฮองเฮา และเสื้อป้ายตัวใน

บาดแผลปริแตกจริง ๆ หากปล่อยทิ้งไว้ไม่รักษา เลือดจะซึมออกมาอย่างแน่นอน

โชคดีที่ยังทันเวลา...

ในขณะที่เหลียนซวงยุ่งอยู่ข้างใน เซียวอวี้นั่งอยู่ข้างนอก

เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเย็นชา

ราตรีมืดมิด ราวกับว่าอสูรกินคนกำลังซุ่มซ่อนอยู่

ฮองเฮามีคนคอยดูแลอยู่ที่นี่

เขาลุกขึ้นยืน เตรียมตัวกลับตำหนักจื้อเฉิน

แต่แล้วทันใดเขากลับถูกดึงดูดโดยบางสิ่งตรงมุมห้อง

กล่องใบนั้น คล้ายกล่องสินเดิมของฮองเฮา มังกรและหงส์ที่เสมือนจริงถูกแกะสลักบนกล่องนั้น

งานฝีมือชิ้นนี้ แม้แต่ในพระราชวังก็หาชมได้ยาก

เขาเดินไปทางนั้น พลันรู้สึกว่า ก้อนอิฐที่เหยียบย่ำ ให้ความรู้สึกผิดปกติ

ดูไม่แน่น

นัยน์ตาของเขามืดลง ก้มหน้ามองลงไป...

ครั้งนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าการกำจัดพิษนั้นยากมาก

ต้องใช้เวลาหลายวัน ในการถ่ายเลือดออกทุกวัน เมื่อนั้นพิษจึงจะถูกกำจัดหมดสิ้น

ด้วยเหตุนี้ ใบหน้าของนางจึงซีดขาวราวหิมะ

บวกกับการรีบเร่งเดินทางกลับทั้งวันทั้งคืน ร่างกายจึงยิ่งไม่สามารถทนรับไหว

ทว่านางก็ฟื้นตัวเร็วเช่นกัน

หลังรุ่งสางของวันถัดไป นางก็ตื่นขึ้นมา

เหลียนซวงเฝ้าอยู่ข้างเตียงนานหลายชั่วยาม หลังเห็นฮองเฮาตื่นขึ้นมา ก็ดีใจจนร้องไห้

“ฮองเฮา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลืมตา เปิดปากพูดเบา ๆ

“ที่นี่คือ...ตำหนักหย่งเหอ?”

นางจำได้แม่นว่า ตัวเองกลับไปที่วัดต้าเจา

เหลียงซวงพยักหน้าหงึก ๆ

“คือตำหนักหย่งเหอเพคะ! ฮองเฮา เมื่อคืนท่านหมดสติ และมีไข้สูง หมอนอกวังเหล่านั้นไม่เอาไหน ฝ่าบาทจึงพาท่านกลับวัง ยาที่หมอหลวงจัดให้มีผลดีกว่าจริง ๆ พิษไข้ของท่านจึงทุเลาลงมากเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ทว่าความทรงจำคงอยู่ก่อนที่นางจะหมดสติไปเท่านั้น

เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น นางไม่รู้เลย

“ฮองเฮา อีกสักครู่ยาก็พร้อมแล้ว หมอหลวงบอกว่า ท่านยังต้องดื่มยาอีกสองสามวัน ทว่าบาดแผลของท่าน...บ่าวทำได้เพียงแค่พันผ้าพันแผลไว้ชั่วคราวเพคะ”

เหลียนซวงลดเสียงลง กลัวว่าผู้อื่นจะได้ยิน

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮารู้สึกค่อนข้างเหลือเชื่อ

“ฮองเฮากลับมาเมื่อคืนหรือ? เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

กุ้ยหมัวมัวกล่าวว่า “ได้ยินว่าฝ่าบาทรับตัวกลับมาเองเพคะ ดูเหมือนว่าฮองเฮาจะป่วย ฝ่าบาทยังทรงอุ้มฮองเฮากลับตำหนักหย่งเหอเองเพคะ”

สีหน้าของไทเฮาเริ่มจริงจัง

“ป่วย? โรคอะไร?”

กุ้ยหมัวมัวก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ “หมอหลวงบอกว่า สูญเสียสมดุลชี่และเลือด ติดเชื้อไข้หวัดด้วยเพคะ”

“กุ้ยเหริน ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงเพคะ บ่าวสอบถามจากหลายคนแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าเห็นกับตาตัวเอง ฮองเฮาถูกฝ่าบาทอุ้มกลับวังมาจริง ๆ นอกจากนี้ ในยามกลางดึกของเมื่อคืน ทันทีที่ฝ่าบาทได้ทราบว่าฮองเฮาล้มป่วย ก็เร่งรีบห้อตะบึงอาชาไปที่วัดต้าเจาเพคะ”

มู่หรงฉานออกแรงบีบมืออีกเล็กน้อย บดขยี้ดอกไม้ที่สวยสดงดงามทีละดอก

หลายวันมานี้ นางได้แต่ครุ่นคิดว่า เหตุใดหรงเฟยจึงได้รับความโปรดปราน? เหตุใดหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถึงได้รับความโปรดปราน?

สุดท้ายแล้วยังมีอะไรอีก ที่นางยังพลาดประเมินไป?

กลับละเลยฮองเฮาผู้เป็นศัตรูที่แข็งแกร่งผู้นี้ไป

“ตั้งแต่อธิษฐานขอพร จนถึงการป่วยกลับวัง ทุกขั้นตอนล้วนเป็นแผนการของฮองเฮา”

“กุ้ยเหริน ท่านหมายถึงว่า ฮองเฮาแกล้งป่วยหรือเพคะ? ทว่าหมอหลวงทุกคนก็ตรวจดูแล้ว...”

มู่หรงฉานเข้าใจเล่ห์เหลี่ยมในเรือนชั้นในเป็นอย่างดี

บนใบหน้าของนางมีรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าในดวงตามีชั้นน้ำแข็งเย็นยะเยือก

“อดข้าวไม่กี่มื้อ แล้วอาบน้ำด้วยน้ำเย็น ผู้ใดก็สามารถป่วยได้”

“กุ้ยเหริน นางสนมทั้งหลายล้วนไปน้อมคารวะและเยี่ยมเยียนที่ตำหนักหย่งเหอ โดยเฉพาะนางสนมเจีย ที่ไปเยือนตั้งแต่เช้าตรู่ ท่านอยากไปหรือไม่เพคะ?”

มู่หรงฉานเหลือบสายตาขึ้นมอง “ต้องไปอยู่แล้ว”

ทว่า นางเพิ่งมาถึงบริเวณใกล้ตำหนักหย่งเหอ ก็ได้เห็นขบวนเสด็จของฮ่องเต้

นางหยุดฝีเท้าลง และเฝ้าดูจากระยะไกล

เดิมคิดว่าฮ่องเต้จะผ่านไป กลับเห็นขบวนเสด็จเข้าไปในตำหนักหย่งเหอ ฝ่าบาทมิได้เปลี่ยนฉลองพระองค์มังกรด้วยซ้ำ ย่อมเห็นได้ว่าเพิ่งเสร็จจากออกว่าราชกิจ ก็เร่งรีบมาที่นี่โดยมิหยุดพัก

โดยทันใดนั้น ความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามาในจิตใจของมู่หรงฉาน

หากใบหน้าของนางไม่สามารถดึงดูดฝ่าบาทได้ เช่นนั้นฝ่าบาทต้องเปลี่ยนใจแล้ว!

และผู้ที่เข้ามาแทนที่หรงเฟย ผู้ครองตำแหน่งในใจของฮ่องเต้ ก็คือฮองเฮา!

ภายนอกมู่หรงฉานเหมือนเมฆสงบลมพัดเบา ชื่นชอบหรืออดสูล้วนไม่เก็บใส่ใจ ทว่าในใจกำลังมีกระแสคลื่นโหมซัดสาด

นางต้องการความโปรดปราน ใครก็ตามที่ขวางทางของนาง ล้วนเป็นศัตรูทั้งหมด รวมทั้งฮองเฮาด้วย...