แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 207

หลังจากออกว่าราชกิจเสร็จสิ้น

เซียวอวี้ตรงมาที่ตำหนักหย่งเหอทันที

เหลียนซวงกำลังรีบร้อน เพราะถึงเวลาออกไปรับยาแล้ว จึงเกือบชนเข้ากับขบวนเสด็จ นางรีบคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ตุบ”

“ถวาย ถวายบังคมฝ่าบาท!”

เซียวอวี้ตั้งหน้าตั้งตาเดินผ่านนาง เข้าไปในตำหนัก

ฮ่องเต้เสด็จมาที่ตำหนักหย่งเหอ ผู้ที่ดีใจที่สุดคือซุนหมัวมัว

เหลียนซวงไปรับยาของฮองเฮา ซุนหมัวมัวได้โอกาสปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาท

นางยกอาหารว่างและน้ำชาเข้ามา รอยยิ้มแผ่ออกจากดวงตา

ขณะที่จะก้าวเข้าตำหนักบรรทม กลับถูกหลิวซื่อเหลียงที่เฝ้าอยู่นอกประตูหยุดไว้

ซุนหมัวมัวดูไม่เข้าใจ

หลิวซื่อเหลียงกล่าวตักเตือนเบา ๆ “ฝ่าบาทกำลังสนทนากับฮองเฮา คนนอกห้ามรบกวน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนหมัวมัวแข็งค้างทันที

เหลียนซวงขัดขวางนาง มิปล่อยให้นางรับใช้ฮองเฮา เวลานี้หลิวกงกงก็ขัดขวางนาง...นางคือหัวหน้านางกำนัล มันน่าอึดอัดใจนัก!

ในตำหนักบรรทม

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งพิงหัวเตียง เซียวอวี้นั่งอยู่ข้างเตียง

“ร่ายกายเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามอย่างเรียบเรื่อย

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าตอบ “ไม่เลวเพคะ”

ต่อจากนั้น เซียวอวี้ออกคำสั่งไปตามหน้าที่

“เมิ่งสิงโจวกำลังมารายงานผลงานที่เมืองหลวง เขามีผลงานทางการรบที่เลื่องลือ ในส่วนของงานเลี้ยงรับรองแม่ทัพ ควรจะมอบให้เจ้าจัดเตรียม”

พูดเช่นนี้ ทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนคำพูด

“ทว่าร่างกายเจ้ายังป่วย เราจะให้หนิงเฟยเตรียมงาน”

ผู้ใดได้เตรียมงานเลี้ยงรับรองแม่ทัพ เฟิ่งจิ่วเหยียนล้วนมิได้ใส่ใจ

นางมีเพียงความงุนงงประการเดียว

“แม่ทัพน้อยเมิ่งได้รับบาดเจ็บมิใช่หรือเพคะ?”

ก่อนที่นางจะกลับมา ก็ได้ปรึกษากับอาจารย์และอาจารย์หญิง สามารถใช้เหตุการณ์ฮ่องเต้เหลียงแทงด้วยมีดอาบยาพิษ แกล้งป่วย ล้มหมอนนอนเสื่อต่อไป

“จดหมายมาถึงเมื่อเช้านี้ เขาหายดีแล้ว อย่างมากที่สุดอีกครึ่งเดือนจะมาถึงเมืองหลวง” เซียวอวี้ไม่รู้เลยว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งอยู่ตรงหน้าแล้ว

ระหว่างพูดคุย เขามองเฟิ่งจิ่วเหยียนเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนลดสายตาไตร่ตรอง มิได้สังเกตเห็นสายตาที่เขามองนางผิดจากปกติเล็กน้อย

เห็นชัดเจนอยู่แล้วว่านางอยู่ที่นี่ แล้วเป็นผู้ใดที่จะมารายงานผลงานที่เมืองหลวงในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า?

“ฮองเฮา”

จู่ ๆ ฮ่องเต้ก็พูดขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของนาง

นางเงยหน้าขึ้น “เพคะ ฝ่าบาทยังมีพระบัญชาใดอีก?”

เซียวอวี้หัวคิ้วขมวด

พระบัญชา?

คำเหล่านี้ฟังแล้ว ไม่เหมือนสามีภรรยา ทว่าเหมือนฮ่องเต้กับขุนนาง

ต้องตรวจสอบฮองเฮา ทว่าต้องตามสืบอย่างลับ ๆ

ย่อมหนีไม่พ้นผลลัพธ์สองประการ

ทั้ง ฮองเฮารู้จักกับนักฆ่าหญิงคนนั้น

หรือไม่ก็ พวกนางคือคนคนเดียวกันมาตั้งแต่ต้น!

……

หนิงเฟยได้รับหน้าที่จัดเตรียมงานเลี้ยงรับรองแม่ทัพ ไทเฮาจึงคาดหวังกับนางมาก

“ฝ่าบาททรงฝากเรื่องนี้ไว้กับเจ้า แสดงให้เห็นว่าทรงให้ความสำคัญต่อความสามารถของเจ้ามาก เจ้าต้องทำให้ดี อย่าให้เกิดความผิดพลาดใด ๆ

“นอกจากนี้ เจ้าควรไปมาหาสู่กับฮองเฮาให้บ่อยขึ้น คอยถามความคิดเห็นของนาง

“ทำให้นางสบายใจมากขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะได้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น”

หนิงเฟยหงุดหงิดใจ

“ท่านป้า ครั้งสุดท้ายข้าเสนอด้วยความจริงใจ อยากจะร่วมมือกับนาง ทว่านางกลับไม่สนใจข้า แล้วจะให้ข้านอบน้อมถ่อมตนอีกหรือ?”

ไทเฮาตำหนินาง

“เรื่องเล็กน้อยไม่อดทนพาลเสียการใหญ่

“ซิ่วหว่าน ด้านพรสวรรค์ และรูปลักษณ์ภายนอก เจ้าสู้นางสนมคนใดมิได้บ้าง? ทว่าเหตุใดเจ้ายังไม่ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท? จงใช้ผู้อื่นเป็นกระจก เอาส่วนที่ดีเติมเต็มส่วนที่บกพร่อง การชิงความโปรดปรานในวังหลัง ยากยิ่งกว่าสู้ศึกสงคราม ทางเข้าประตูนี้ เจ้าต้องสัมผัสมันด้วยตัวเอง”

“เพคะ ท่านป้า” หนิงเฟยเห็นว่าไทเฮาน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น จึงต้องรับปากไปก่อน

อย่างไรก็ตาม ให้นางทำเหมือนนางสนมเจียนั้น นอบน้อมถ่อมตนเพื่อเอาใจฮองเฮา นางทำไม่ได้

เตรียมงานเลี้ยงรับรองแม่ทัพ นางสามารถตัดสินใจเองได้ มิจำเป็นต้องให้ฮองเฮาชี้นิ้วสั่ง และนางสามารถทำได้สวยงามอีกด้วย!