แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 208

ตำหนักหย่งเหอ

ชายแดนเหนือสงบแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงกลับมา เพื่อตามสืบเรื่องบุคคลลึกลับต่อ

ทว่าเบาะแสหยุดอยู่ที่จดหมายสองฉบับนั้น ไม่มีอื่นใดอีก

ราวกับว่านางติดอยู่ในทางตัน เดินหน้าไม่ได้ถอยก็มิได้

“ฮองเฮา ดื่มยาเพคะ”

เหลียนซวงเข้ามาพร้อมถ้วยยา เห็นว่าฮองเฮายังอ่านจดหมายสองฉบับนั้นอยู่

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้มือเดียวหยิบถ้วยยาขึ้นมา ดื่มหมดภายในไม่กี่อึก

เหลียนซวงมองดูถ้วยเปล่า ด้วยความตะลึงงัน

ยาขมขนาดนั้น ฮองเฮาทนได้อย่างไร?

จู่ ๆ เฟิ่งจิ่วเหยียนชายตาขึ้น มองไปไกลนอกตำหนัก

ในตำหนักหย่งเหอ มีองครักษ์ลับเพิ่มอีกหลายคน

เซียวอวี้คิดตรวจสอบนางเรื่องใดอีก?

วันรุ่งขึ้น

ฮูหยินเฟิ่งเข้าวัง

นางเห็นใบหน้าซีดเซียวของเฟิ่งจิ่วเหยียน หัวใจยากจะรับไหว

“ฮองเฮา ร่างกายสำคัญที่สุด”

แคว้นหนานฉีมีทหารมากมาย มิใช่หน้าที่ของจิ่วเหยียนในการนำทัพออกรบจริง ๆ

นางในฐานะเป็นมารดา เพียงแค่หวังว่าพวกลูก ๆ ทุกคนจะแข็งแรงปลอดภัย

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่านางกังวลเรื่องใดอยู่ จึงพูดปลอบใจ

“พักไม่กี่วันก็หายแล้ว”

ฮูหยินเฟิ่งมองไปที่เหลียนซวง “เจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก ข้ามีเรื่องจะคุยกับฮองเฮาเพียงลำพัง”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”

หลังจากที่เหลียนซวงออกไป ฮูหยินเฟิ่งหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาอย่างลึกลับ

เดิมเฟิ่งจิ่วเหยียนคิดว่าเป็นยารักษาแผลภายนอก กลับได้ยินมารดาพูดว่า

“ยานี้ท่านพ่อของเจ้าใช้เงินจำนวนมากเพื่อให้ได้มา สามารถทำให้เจ้า...กลายเป็นผู้หญิงธรรมดาได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้เหตุผล มุ่นคิ้วถาม

“ยาอะไร?”

ฮูหยินเฟิ่งถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยวไร้พลัง

“เป็น…เป็นยาที่ทำให้เจ้าสูญเสียพลังภายในทั้งหมด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนร่างกายแข็งทื่อ บนใบหน้าที่เงียบสงบอยู่เสมอ ปรากฏความเกรี้ยวกราด

นางลุกขึ้นทันที แผลที่หน้าท้องฉีกออก ทว่าไม่รู้สึกเจ็บ

เพราะเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดทางกาย บิดามารดาผู้ให้กำเนิดอยากทำลายพลังภายในของนาง ในใจนางหนาวเหน็บยิ่งกว่า

ฮูหยินเฟิ่งลุกขึ้นตามมา จับมือของนางไว้ และขอร้องด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“จิ่วเหยียน แม่เหลือแค่เจ้าเป็นลูกสาวคนเดียว

“ฮูหยิน ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ!”

ฮูหยินเฟิ่งรีบส่งสัญญาณให้นางเงียบเสียง

ในพระราชวังแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คน ไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นได้ยิน

……

เหลียนซวงกลับมาที่ตำหนักหย่งเหอ ทว่าไม่เห็นฮองเฮาเลย

นางสอบถามไปทั่ว จึงได้รู้ว่าฮองเฮาไปที่สนามม้าหลวง

ณ สนามม้าหลวง

เฟิ่งจิ่วเหยียนควบอาชา วิ่งเข้าไปในป่าเขตพระราชฐาน

สายลมพัดชายอาภรณ์ของนาง คล้ายการไล่ล่าสัตว์

ดวงตาของนางเย็นชาเด็ดเดี่ยว ไร้เจตนาจะหยุดโดยสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าห้อตะบึงนานแค่ไหน จนกระทั่งเจ็บแผลมาก และวิงเวียนศีรษะ นางจึงหยุดม้า

ขณะที่ม้าก้าวเดินช้า ๆ นางโน้มกายไปบนหลังม้า ยกมือข้างหนึ่งปิดบาดแผล มืออีกข้างจับบังเหียน เหงื่อเย็นเยียบแตกพลั่กเต็มหน้าผาก กัดริมฝีปากแน่น

ในยามที่นางกำลังจะหมดสติ เงาร่างในอาภรณ์ขาวร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

คล้ายว่านางจะเห็นภาพลวงตา

มิได้ยินคำพูดของบุรุษนั้นชัดเจน นางคลายบังเหียน สัมผัสใบหน้าของชายคนนั้น ในดวงตาแสดงความอาลัยอาวรณ์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“พี่ พี่สะใภ้...”

รุ่ยอ๋องตกใจตัวแข็งทื่อกับการกระทำของนาง ทันใดนั้นรีบหันกลับไปมองทางด้านหลัง “ฝ่าบาท พี่สะใภ้นาง...”