แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 227

เฟิ่งเวยเฉียงฟื้นคืนสติ นี่เป็นข่าวดีอย่างยิ่ง

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนทราบเรื่องนี้ ก็ออกจากวังไปในคืนนั้น

ยามราตรีเงียบสงัด ไฉ่เยว่เปิดประตูเรือน ให้เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้ามาข้างใน

จากนั้นไฉ่เยว่ก็ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก

ภายในเรือน

เฟิ่งเวยเฉียงนั่งเหม่อลอยบนเตียง ยามเห็นคนใส่หน้ากาก ก็จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

จนกระทั่งเฟิ่งจิ่วเหยียนถอดหน้ากากออก น้ำตาของเฟิ่งเวยเฉียงพลันเอ่อล้น

“ท่านพี่…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวเท้าเร็ว ๆ ไปที่เตียง

เฟิ่งเวยเฉียงนั่งอยู่ตรงนั้น กอดเอวของนางเอาไว้ แล้วร้องไห้ออกมายกใหญ่

“ท่านพี่! เป็นท่าน...เป็นท่านจริง ๆ ใช่ไหม!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนควบคุมอารมณ์พลุ่งพล่านเอาไว้ ยกมือขึ้นตบหลังของเวยเฉียงเบา ๆ

“ข้าเอง ข้ากลับมาแล้ว”

เฟิ่งเวยเฉียงฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน จึงยังเลื่อนลอย ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง

นางจะใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งเหม่อลอยเพียงลำพัง

ไฉ่เยว่ถามอะไร นางก็ไม่ตอบ

พอเห็นท่านพี่ของตนเอง จึงเหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลง เช็ดน้ำตาบนหน้าให้นางเองกับมือ

เวยเฉียงผอมลงเยอะมาก

นางเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสาร

“เราออกจากเมืองหลวง ไปที่ชายแดนเหนือ ดีไหม?”

เวลาอยู่ต่อหน้าเฟิ่งเวยเฉียง นางจะอ่อนโยนเป็นพิเศษ

นางไม่ได้ถามเรื่องนั้น เพราะกลัวว่าจะทำให้เวยเฉียงหวนนึกถึงประสบการณ์เลวร้ายขึ้นมา

ทว่า เฟิ่งเวยเฉียงกลับพูดขึ้นมาเอง

“ท่านพี่ โจรป่าเหล่านั้น…พวกเขา พวกเขาทำข้า…”

เสียงของนางสั่นเครือ ทั้งยังสะอื้นฮัก เหมือนย้อนกลับไปยังอดีตที่น่ากลัวเหล่านั้น พร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกอบกุมมือของนางไว้แน่น

“ไม่ต้องกลัว เวยเฉียง”

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

“มันผ่านไปแล้ว เจ้าไปชายแดนเหนือกับข้า แล้วข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป”

เรื่องเลวร้ายทุกอย่าง จะค่อย ๆ เลือนหายไป

เฟิ่งเวยเฉียงน้ำตาไหล จากนั้นก็ส่ายหน้า

“ไม่ มันยังไม่ผ่านไป”

ซ่งหลีพยักหน้า

“ใช่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามขึ้นมาอีก “เช่นนั้น คำพูดที่นางกล่าวตอนมีสติ เชื่อถือได้หรือไม่”

“หากเป็นคำพูดในยามที่มีสติ ต้องเชื่อถือได้แน่นอน นางพูดอะไรกับเจ้าหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนใส่หน้ากากไว้ ซ่งหลีจึงไม่เห็นสีหน้าของนาง แต่เขายังมองเห็นความโกรธ ผ่านทางดวงตาทั้งสองคู่ของนาง

เป็นความโกรธที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับสอดแทรกไปด้วยความโศกเศร้า

เขาอยากถามด้วยเพราะเป็นห่วง แต่กลับเห็นนางขี่ม้าออกไป

……

เฉียวม่อเดินทางออกจากเมืองหลวงเมื่อวาน ตอนนี้ออกมานอกเมืองหลวงแล้ว

เนื่องจากหาโรงเตี๊ยมไม่ทัน จึงต้องรีบเดินทางในยามกลางคืน

ในที่สุด เมื่อถึงยามจื่อ นางกับพลทหารหลายนายจึงหยุดพักที่อี้จ้าน ตอนจอดม้า กลับเห็นว่าบริเวณไม่ไกล มีเงาร่างหนึ่งใส่หน้ากากยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ เหมือนผีร้ายกำลังมองมาที่พวกเขา

ทุกคนหยุดชะงักการกระทำทุกอย่าง พลันตื่นตระหนกขึ้นมา

“นั่นใคร?”

“ทำไมข้ารู้สึกได้ถึงไอสังหารบางอย่าง?”

เฉียวม่อจำได้ ว่านั่นคือศิษย์พี่เฟิ่งจิ่วเหยียน

แววตาของนางลุ่มลึกเล็กน้อย…