แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 243

ไทเฮาที่มักจะเอ็นดูและมีเมตตานั้น หากนางมิถูกหนิงเฟยบีบบังคับเช่นนี้ นางย่อมมิมาทางลงมืออย่างแน่นอน

นางจ้องมองไปที่หนิงเฟย ฝ่ามือพลันเกิดอาการด้านชา ภายในใจนึกรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก

“เจ้า...ซิ่วหว่าน! ข้าสั่งให้เจ้าระมัดระวังวาจากิริยามารยาทบัดเดี๋ยวนี้ เจ้าในยามนี้ช่าง...ช่างทำให้ข้านึกผิดหวังยิ่งนัก!”

“คำพูดไม่กี่คำของจิ้งกุ้ยเหรินนั้น กลับทำให้เจ้าสิ้นสติไปเช่นนี้ เจ้าคิดว่านางหวังดีกับเจ้ามากงั้นหรือ?”

“นางมองออกว่าเจ้าหาได้เหมือนหรงเฟยไม่ มิมีทางได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ทั้งยังสามารถบีบบังคับได้ง่าย ถึงได้พยายามประคองเจ้าขึ้นสู่บัลลังก์นั้น”

“หากนางให้กำเนิดพระโอรสออกมาเมื่อใด แม้เจ้าจักได้ตำแหน่งนั้น เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าก็จักต้องถูกเตะลงมาอยู่ดี! เจ้าเข้าใจหรือไม่!”

เมื่อถูกไทเฮากระชากสติกลับมาเช่นนี้ หนิงเฟยจึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา

นางเอามือกุมใบหน้าอีกข้างเอาไว้ ทั้งพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง

“ท่านป้าพูดถูก เป็นความผิดของข้าเอง”

หลังจากออกจากตำหนักฉือหนิงแล้ว ภายในใจของหนิงเฟยก็ยังรู้สึกว้าวุ่นไม่หาย

ยามที่ฝ่าบาทยังเป็นเพียงองค์ชายนั้น ฮ่องเต้องค์ก่อนก็มีความคิดจะมอบนางให้กับเขาแล้ว

ทว่า ในยามนั้นกลับมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายนัก การพระราชทานมงคลสมรสจึงได้ถูกละเลยไป

ท้ายที่สุด กลับถูก เฟิ่งเวยเฉียงที่มาทีหลังแซงหน้าไปแทน

นางกล้ำกลืนฝืนทนความรู้สึกนี้มานาน

มู่หรงฉานนับว่ามีความสามารถยิ่งนัก นางสามารถมองจิตใจความนึกคิดของนางออก ทั้งยังสามารถยั่วยุให้นางโมโหขึ้นมาอย่างง่ายดาย

ทว่า ท่านป้าเอ่ยออกมาได้ถูกนัก

ตำแหน่งของฮองเฮา หาใช่ตำแหน่งที่สมควรต่อสู้ไม่ ควรจักต่อสู้เรื่องโอรสเสียมากกว่า!

……

ด้านนอกวัง

จวนตระกูลมู่หรง

เทศกาลวันไหว้พระจันทร์เช่นนี้ ย่อมเป็นวันที่ครอบครัวใหญ่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากินข้าวกัน ทั้งยังเอ่ยชมเชยถึงเรื่องของมู่หรงเจี๋ยไม่หยุดปาก

“พี่รอง ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาทกำลังจะแต่งตั้งหลานของข้าขึ้นเป็นโหว เหตุใดยามนี้ถึงยังมิมีพระราชโองการออกมาอีกเล่า?”

ฮูหยินที่อยู่ข้างกันพลางเอ่ยขึ้นมาว่า “ข่าวดีย่อมต้องรอเสียหน่อย! เจ้าจักเป็นกังวลอันใดไป”

มู่หรงหวยยิ้มเจือน ๆ ออกมา “ล้วนแต่เป็นเพียงข่าวลือทั้งนั้น ข้ามิบังอาจไปคาดหวังกับพระราชโองการอันศักดิ์สิทธิ์ไม่”

“พี่รอง ท่านก็ถ่อมตัวเกินไป!”

“ใช่ขอรับท่านน้าสอง ท่านก็รั้งรอไปก่อนเถิด โดยปกติแล้วฝ่าบาทมักจะพระราชโองการออกมาหลังจากเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ผ่านพ้นไปแล้ว ไม่แน่ว่าช่วงว่าความยามเช้าในวันพรุ่งนี้จะมีข่าวดีก็เป็นได้!”

แม้ว่าฉากหน้ามู่หรงหวยจักเอ่ยปฏิเสธเป็นพลันวัน หากแต่ภายในใจกลับตั้งตารอคอยยิ่งนัก

ผู้ที่ลงสมัครตำแหน่งโหวนั้น หาได้มีผู้ใดดีเลิศไปกว่าบุตรชายของเขาไม่ การที่ฝ่าบาทจักแต่งตั้งผู้ใดเป็นโหวนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ผู้คนคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว

หลังจากงานเลี้ยงภายในตระกูลเลิกราแล้วนั้น บรรดาเหล่าพี่น้องมากมายต่างก็พากันร่าเริงส่งเสียงโห่ร้องออกไปชมจันทร์ด้วยกันในทันที

องครักษ์ประจำตัวผู้หนึ่งพลางเดินเข้ามาภายในห้องโถง ก่อนจะโค้งคำนับเพื่อกล่าวรายงานแก่มู่หรงหวยอีกสองสามคำ

มู่หรงหวยจึงใช้ข้ออ้างว่ามีงานราชการ เพื่อเรียกตัวองครักษ์ประจำตัวให้เข้ามาในห้องตำรา

“เจ้าเล่ามาให้ละเอียดเสีย ว่าในวังส่งข่าวอันใดมา?”

“จิ้งกุ้ยเหรินกล่าวว่า...”

หากมิฟังย่อมมิรู้ เมื่อได้ฟังแล้วกลับทำเอาเหงื่อตกไปทั่วร่าง

แย่แล้ว!

เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในวังหลวงเสียได้!

มู่หรงหวยจักรู้ได้อย่างไรว่า บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของตนเองให้ร้ายผู้คนไม่สำเร็จ ทั้งยังดึงเหล่าพี่น้องของนางให้ติดร่างแหไปด้วยอีก

เขานึกขอบคุณยิ่งนัก ที่บุตรสาวของตนเองยังส่งข่าวมาบอกกล่าวได้ทันเวลา

หากแต่เรื่องนี้เกินมือเขายิ่งนัก เขามิรู้เลยว่าตนเองควรจักทำเช่นไรในยามนี้

ยามที่ฮูหยินมู่หรงเข้ามาส่งชาแก้เมาค้างนั้น เมื่อเห็นสามีของตนเองทรุดตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทีเลื่อนลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนั้น

“นายท่าน เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ?”

มู่หรงหวยมิได้เอ่ยความจริงออกไป เขาหาได้ดื่มชาลงไปสักอึกไม่ ก่อนจะรีบร้อนออกจากจวนไปในทันที

คืนนี้ นับว่าเป็นคืนที่ใครอีกหลาย ๆ คน มิอาจหลับสนิท

ตำหนักจื้อเฉิน

เรื่องหนังสือร้องเรียนนั้น เซียวอวี้ถึงกับหัวร้อนขึ้นในยามออกว่าความยามเช้าในทันที ทำเอาเหล่าข้าราชบริพารถึงกับตกใจจนมิกล้าส่งเสียงออกมา ทั้งยังเอาหน้าก้มลงแทบจะมุดดินหนี

มู่หรงหวยเป็นคนแรกที่ถูกต่อว่า ทั้งยังถูกอบรมเสียจนมิต่างอันใดกับเด็กตัวน้อย ๆ

เมื่อคืนเขาพาคนมากมายออกตามหาผู้ที่เขียนหนังสือร้องเรียนไปทั่วทั้งเมืองหลวง แต่ก็ไม่อาจหาเจอ

เพียงฮ่องเต้ตรัสว่า “ตรวจสอบอย่างเข้มงวดนั้น” คดีความนี้จึงได้ข้อสรุปลง

มิมีผู้ใดในท้องพระโรงกล้าเอ่ยขอร้องให้กับมู่หรงเจี๋ยไม่

เดิมทีผู้คนที่เข้ามาประจบประแจงมู่หรงหวย ยามเลิกว่าความยามเช้าต่างก็พากันหนีหายไปจนหมด ราวกับกลัวว่าเขาจะลากตนเองลงไปติดร่างแหด้วย

ทางเดินภายในวังหลวง เหล่าขุนนางมากมายต่างก็พากันซุบซิบเรื่องนี้ไม่หยุด

“นานแล้วเหมือนกันที่มิเห็นมังกรพิโรธเช่นนี้”

“ไม่ได้มีเพียงแค่หนังสือร้องเรียนของมู่หรงเจี๋ยเท่านั้น ข้าได้ยินมาว่า เมื่อคืนนี้มีนักฆ่าเข้ามาในวังหลวง มีคนได้รับบาดเจ็บมากมายนัก”

“มิน่าเล่า ทั้งนอกวังในวังจึงได้มีการตรวจตราเข้มงวดเช่นนี้...”

ตำหนักวั่นโซ่ว

ไทฮองไทเฮาทรงตื่นตระหนกเสียจน นอนไม่หลับเลยทั้งคืน

เมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จมาเยี่ยมเยียนอยู่ พูดคุยเป็นเพื่อนนางอยู่ครู่หนึ่ง หากแต่วันนี้หาได้มาหาไม่

“ฝ่าบาทอยู่ที่ใด?”

นางกำนัลในวังจึงส่งข่าวมาว่า “ไทฮองไทเฮาเพคะ ฝ่าบาทเลิกว่าความยามเช้าก็เสด็จไปที่ตำหนักหย่งเหอเลยเพคะ”

ลูกประคำในมือของไทฮองไทเฮาพลันหยุดลง

“ฮองเฮามีอาการสาหัสงั้นหรือ?”

มิเช่นนั้น เหตุใดฝ่าบาทจึงเป็นห่วงเป็นใยเช่นนี้?

“ได้ข่าวมา เมื่อคืนแก้พิษได้แล้วเพคะ เดิมทีหาได้เป็นอันตรายไม่ ขอเพียงแค่พักผ่อนร่างกายเท่านั้น ทว่า ยามเช้าวันนี้ฮองเฮากลับมีไข้สูงไม่ลง”

ดวงตาที่ขุ่นมัวของไทฮองไทเฮาพลันเปล่งประกายออกมา

“หากเป็นเช่นนี้ ข้าคงต้องไปเยี่ยมเยียนหน่อยกระมัง”

กลอุบายสกปรกมากมายในวังหลังนั้น ยามที่พระนางยังวัยเยาว์ต่างก็ได้รับการอบรมสั่งสอนมาหมดแล้ว ฮองเฮาเสแสร้งแกล้งทำหรือไม่นั้น เพียงแค่นางเห็นย่อมรับรู้ได้ไม่ยาก