แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 323

เฟิ่งจิ่วเหยียนต้องการป้ายทองไว้ชีวิตสำหรับป้องกันยามที่ความจริงเปิดเผย แล้วฮ่องเต้ต้องการที่จะลงโทษอาจารย์ขึ้นมา

นางเองก็รู้ดีว่าหากคิดอยากได้ป้ายทองไว้ชีวิต จะต้องสร้างคุณูปการใหญ่หลวง

“ท่านไม่จำเป็นต้องให้ยามนี้ หากวันหน้ามีเรื่องที่ท่านแก้ไขไม่ได้ สามารถไปที่ร้านรับจำนำผิงอันหาข้า ซูฮ่วนได้”

เมื่อพูดจบนางก็วางเงินก้อนหนึ่งลงบนโต๊ะ หยิบกระบี่ยาวที่อยู่ข้างเก้าอี้แล้วเดินจากไป

เฉินจี๋ที่อยู่นอกประตูจึงได้พบนาง

เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่า รากษสพันเงา ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพมีหน้าตาอย่างไร

ทว่าคนผู้นี้สวมหน้ากาก จึงมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

จากนั้นฝ่าบาทก็เดินออกมาเช่นกัน

เฉินจี๋ก้าวมาด้านหน้าก้าวหนึ่ง รอรับคำสั่ง

เซียวอวี้มองไปข้างหน้าแล้วกล่าวนิ่ง ๆ ว่า

“ซื้อตัวลูกหลานตระกูลดีที่ถูกบีบให้มาทำงานขายศิลปะความสามารถที่นี่ ส่งพวกนางกลับบ้านเกิด”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เฉินจี๋คำนับรับพระบัญชา

......

หลังจากเจรจาเรื่องหินเซวียนอิงกันอย่างเหมาะสมแล้ว หน่วยงานราชการก็เริ่มทำการขุดเหมือง

ก่อนที่จางฉี่หยางจะเริ่มเข้าร่วมกองทัพอย่างเป็นทางการ ทุกคืนเฟิ่งจิ่วเหยียนก็จะออกจากวังไปชี้แนะการฝึกยุทธ์และสอนยุทธวิธีให้เขา

เขามีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก สอนเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ

ช่วงเวลานี้เอง วันธรรมดา ๆ ในฤดูใบไม้ผลิที่สดใส บิดาของสนมเจียงก็เข้ามาในวัง

สองพ่อลูกไม่ได้พบกันนานจึงกอดคอกันร้องไห้

“ท่านพ่อ แขนของท่าน...” สนมเจียงมองแขนเสื้อข้างหนึ่งของบิดาที่ดูว่างเปล่าก็รู้สึกโศกเศร้าขึ้นมา

นายท่านเจียงกลับมีสีหน้าภาคภูมิใจ

“แขนข้างหนึ่งแลกกับชัยชนะศึกครั้งหนึ่ง คุ้มค่าแล้ว!”

นางสนมเจียงหันไปด้านหลัง ปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

รอจนกระทั่งอารมณ์ของนางค่อย ๆ กลับมาสงบอีกครั้ง นางก็ถามด้วยความจริงจังเป็นอย่างมากว่า

“ท่านพ่อ ทุกคนต่างบอกว่าชายแดนทางเหนือสงบแล้ว ท่านย้ายกลับมาเมืองหลวงดีหรือไม่? ข้า...ข้าไม่อยากตกอยู่ในความวิตกกังวลอีกต่อไปแล้ว”

นายท่านเจียงได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ ในคอก็ตีบตัน

จากนั้นไม่นานเขาตอบนางอย่างเอาจริงเอาจังว่า

“ชายแดนเหนือดูแล้วเหมือนสงบ ที่จริงแล้วกลับมีอันตรายรอบด้าน

“พ่อยังอยากอยู่ที่นั่นต่อ...”

ความน้อยอกน้อยใจในหลายปีมานี้ของนางสนมเจียงระเบิดออกมาทันที

“เพราะเหตุใดกัน! หรือท่านอยากจะเห็นข้าหวาดกลัววิตกกังวลตั้งแต่เช้าจรดเย็นหรือไรกัน?

“ข้าอยู่ในเมืองหลวงอย่างไร้ญาติขาดมิตร...หากคนอื่นเกิดเรื่องขึ้นยังมีคนทางบ้านให้พึ่งพา ข้าเล่า?

“ชายแดนเหนือขาดท่านไปคนนึงจะถึงกับตกอยู่ในความวุ่นวายหรือไร?

“แม้แต่แม่ทัพน้อยเมิ่งนั่นยังมาเมืองหลวงแล้ว ไม่เห็นว่าชายแดนเหนือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดท่านถึงยังอยากรักษาการณ์อยู่ที่นั่น...เวลาหลายสิบปีมานี้ ท่านล้วนมอบให้กับชายแดนเหนือ วันเวลาที่เหลืออยู่จะมอบให้ข้าไม่ได้เลยหรือ!”

นางสนมเจียงพูดโน้มน้าวสุดชีวิต ทว่าสุดท้ายแล้วกลับมีเพียงเสียงถอนหายใจของนายท่านเจียง

และประโยคนั้นของเขา “เจ้าไม่เข้าใจ”

......

ณ ตำหนักเย็น

ในยามราตรี

นางสนมเจียงมาระบายความในใจกับเฟิ่งจิ่วเหยียน เดี๋ยวหยุดเดี๋ยวร้องไห้ต่อเนื่องกันเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม

เดิมตำหนักเย็นแห่งนี้ก็มีพลังหยินมากอยู่แล้ว เหลียนซวงที่ปรนนิบัติอยู่ด้านข้างฟังเสียงร้องไห้จนหวาดกลัวไปหมด

“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันเข้าใจแล้ว ขอบพระทัยที่พระนางทรงยินยอมพูดเรื่องเหล่านี้กับหม่อมฉันเพคะ”

วันที่สอง นายท่านเจียงต้องออกเดินทางแล้ว

ก่อนแยกจากกัน เขาได้มอบภาพวาดหนึ่งให้นางสนมเจียง

บนภาพวาดมีเด็กน้อยแบเบาะจำนวนมาก ทั้งยังมีทิวทัศน์อันสวยงามของชายแดนเหนือ

นางสนมเจียงถือรูปนั้น ดูจนร้องไห้

นางพูดอย่างสะอึกสะอื้น

“ข้าเข้าใจแล้ว...ท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ท่านต้องการปกป้องคืออะไร ข้า...ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า จากนี้ไปข้าจะกล้าเผชิญหน้าให้มากขึ้น...ข้า ข้าจะปกป้องตัวเองให้ได้...”

นายท่านเจียงพยักหน้าอย่างปิติยินดี

เขาขี่ม้าจากไปแล้วหันกลับไปมองเมืองหลวง นิสัยด้านที่อ่อนโยนของชายชาตรีนำพาให้ดวงตาชื้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วังหลวงในขณะนั้นเอง

นางสนมเจียงพบว่าในบรรดาของที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ นอกจากภาพวาดนั้นแล้วยังมีจดหมายฉบับหนึ่ง

[ลูกเอ๋ย เจ้าจะต้องกินให้อิ่ม นอนหลับให้สนิท มีพ่ออยู่ ไฟสงครามและเขม่าดินของทางเหนือย่อมไม่อาจข้ามผ่านชายแดนเหนือไปรบกวนความฝันของเจ้าได้ ขอให้ลูกอายุยืนยาว ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค]

เมื่อนางสนมเจียงอ่านจดหมายครอบครัวฉบับที่ท่านพ่อเขียนด้วยมือตนเองนั้นจบ ก็กุมปากร้องไห้จนไร้เสียง

......

ณ ตำหนักเย็น

เหลียนซวงมองสนมเจียงที่ร้องไห้จนเป็นมนุษย์น้ำตาอยู่ในอ้อมกอดของฮองเฮาแล้วก็ทอดถอนใจอย่างจนปัญญา

เฮ้อ! นางสนมเจียงจะต้องทำขึ้นจากน้ำเป็นแน่

นางที่กำลังจะถอนหายใจอีกรอบ ก็เหลือบไปเห็นฝ่าบาทเข้า

เขาดูราวกับวิญญาณอาฆาต ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความคับแค้นใจ...