แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 336

ระยะห่างระหว่างโต๊ะทรงงานกับเก้าอี้พนักพิงนั้น สามารถรองรับจำนวนคนได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่หลังชนกับโต๊ะทรงงาน จึงได้หันมาประชันหน้ากับเซียวอวี้

เซียวอวี้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิง ร่างกายครึ่งบนยังคงนั่งหลังตรง

ทว่า...เขามิชอบความรู้สึกที่ต้องแหงนหน้าขึ้นไปมองนางเช่นนี้เลย

เขามิรู้ว่า เหตุใดนางถึงทำเช่นนี้

จู่ ๆ ก็พุ่งตัวเข้ามาหา...

หากว่าต้องการพุ่งตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดนั้น เหตุใดนางจึงยืนตัวตรงเช่นนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้คิดสิ่งใดมาก นางขยับเขยื้อนร่างกายของตนเองเล็กน้อย

นั่นเป็นเพราะ ด้านหลังบนโต๊ะทรงงานมีแมลงพิษรูปร่างคล้ายหนอนอยู่ตัวหนึ่ง

ลำตัวเล็ก มีสีน้ำตาล รูปร่างมิได้โดดเด่นมากนัก

นางที่รู้จักมักจี่กับหร่วนฝูอวี้มาก่อน เพียงพริบตาเดียวย่อมจดจำได้ในทันทีว่า มันคือ “แมงมุมพันร่าง”!

ดูเหมือนจะเป็นสัตว์ธรรมดาไร้พิษสง ทว่า หากมันได้เข้าสู่ร่างกายมนุษย์เมื่อใดนั้น มันจะแพร่พันธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ แพร่พันธ์ออกไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด

แมลงพวกนี้จักกัดกินอวัยวะภายใน ทั้งยังเกาะติดอยู่ในกระดูกมนุษย์ กัดกินจนกระทั่งเหลือเพียงหนังชิ้นสุดท้าย...

อันตรายเป็นอย่างยิ่ง!

ในช่วงเวลาหน้าสิวหน้าขวานเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงได้แต่เลือกวิธีที่รวดเร็วและว่องไวที่สุดเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน นางใช้มือเพียงข้างเดียวอ้อมไปที่ด้านหลังเอวของตนเอง ก่อนจะสาดผงยาที่เหลืออยู่น้อยนิดออกไปโดยใช้กำลังภายในเพื่อโจมตี

แมงมุมพันร่างราวกับถูกสะกดร่างร่างนิ่งเอาไว้

เพียงพริบตาเดียวมันก็สิ้นใจตาย เพียงแค่ลมพัดผ่านร่างของแมงมุมก็หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่เพิ่งกำจัดแมงมุมพันร่างบนโต๊ะทรงงานไปนั้น กลับสัมผัสได้ถึงความรุนแรงบางอย่างในทันที!

วงแขนอันแข็งแกร่งของบุรุษพลันเข้ามาโอบเอวของนางเอาไว้ พร้อมทั้งคว้าตัวของนางให้เข้าไปหาเขา

ร่างของเฟิ่งจิ่วเหยียนจึงถูกกระชากเข้าไปหาบุรุษที่อยู่ตรงหน้าในทันที...

พริบตาเดียว เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ได้สติกลับมา พร้อมทั้งรีบใช้สองมือวางไปที่อกของเขาเช่นนี้จึงสามารถหลีกเลี่ยงการปะทะอันรุนแรงไปได้

ทว่า ยังมิทันที่นางจะได้โล่งใจ ริมฝาปากบางก็เข้ามาประกบในทันที

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเบิกโตขึ้น พลางสบตาเข้ากับดวงตาสีดำขลับของเซียวอวี้แทน แววตาที่สื่อถึงท่าทีเย้ยหยันออกมาด้วยความเย็นชา

……

ด้านนอกตำหนัก

หลิวซื่อเหลียงที่ในมือถือไม้ปัดฝุ่นเอาไว้นั้น พลางแหงนหน้ายืนนับดาวบนฟากฟ้าด้วยความเบื่อหน่าย

จู่ ๆ เฉินจี๋กลับปรากฏตัวขึ้นมา พลางรับเดินเข้าไปยังตำหนักด้านในด้วยท่าทีรีบร้อน

ยามที่หลิวซื่อเหลียงต้องการจะเอ่ยเตือนเขาว่าฮองเฮาอยู่ข้างใน

มือที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังกำเสื้อผ้าอาภรณ์อันงดงามของตนเองเอาไว้ตรงเอวจนมันยับยู่ยี่ หลังมือพลันมีเส้นเลือดปูดออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

นางวางสองมือเอาไว้บนไหล่ของบุรุษตรงหน้า ยามที่คิดจะใช้แรงผลักออกมานั้น

ทว่า ริมฝีปากทั้งสองที่แนบชิดสนิทกันทำเอานางแทบจะหายใจไม่ออก

นางจึงได้กัดฟัน กัดลงไปบนริมฝีปากของเขา

เซียวอวี้จึงให้โอกาสให้นางได้หายใจออกมา

ยามที่เฟิ่งจิ่วเหยียนคิดจะลุกขึ้นนั้น เขาก็ผลักร่างของนางให้หันกลับมา

ก่อนที่ร่างของนางจักนั่งอยู่บนขาของเขาพลางตกอยู่บนอ้อมกอดของเซียวอวี้ดังเดิม

คางของนางถูกจับเชิดขึ้น พร้อมทั้งมีเงาดำบางอย่างมาบดบังดวงตาของนางเอาไว้ ก่อนจะก้มลงมากัดที่ริมฝีปากของนาง...

ด้วยท่าทางเช่นนี้ นางจึงมิอาจผลักเขาออกไปได้อีก

ตำรากองทัพที่ตกอยู่บนพื้น ค่อย ๆ ถูกสายลมพัดเปลี่ยนหน้าตำราไปมาจนเกิดเสียงดัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่ได้ยินเสียงดังมากมาย ทำเอาภายในใจของนางฟุ้งซ่านยิ่งนัก

จนนางส่งเสียงร้อง “อื้ม” ออกมา นั่นเป็นเพราะนางมิอาจควบคุมตนเองได้ ดวงตาเบิกโพลง ทั่วร่างพลันเกิดอาการเบาหวิว อ่อนแรงลงคล้ายกับตกไปอยู่บนเมฆก้อนใหญ่ จมลึกลงไปโดยไม่รู้ตัว...

เฟิ่งจิ่วเหยียนราวกับสูญเสียสติไปชั่วขณะ

แม้ว่าเซียวอวี้จะอุ้มนางขึ้น เพื่อเดินเข้าไปยังห้องบรรทมด้านใน ทั้งยังเดินผ่านเข้าไปในม่านยามที่จุมพิตกับนางอยู่ก็ตาม เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้รู้สึกตัวไม่ว่า อันตรายกำลังมาเยือนแล้ว...