แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 338

กลางดึกในยามราตรี หร่วนฝูอวี้ที่ยังมิได้เข้านอนนั้น

ยามจื่อที่มีพลังงานหยินอยู่มาก ทำให้นางต้องนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง พลางจุดธูปหอมไปด้วยเพื่อฝึกฝนหนอนพิษ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนมากมายจากด้านนอกนั้น นางก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและเย็นชา

ดีนัก นางจักได้ใช้พวกเขาในการฝึกฝนหนอนกู่ตัวใหม่ของนาง...

ปั้ง

ชายชุดดำพลบันบุกเข้าไปด้านในในทันที

ห้องเล็ก ๆ กลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

หร่วนฝูอวี้แย้มยิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้กับพวกเขา นางเพียงโบกมือไปมา ชั่วพริบตา แมลงพิษที่มีรูปร่างคล้ายกับตั๊กแตนตำข้าวก็ถูกโยนออกมาใส่พวกเขาในทันที

พวกมันบินไปตกอยู่บนร่างของชายชุดดำ

เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ทั่วร่างของเหล่าชายชุดดำก็เกิดอาการแผ่ร้อนออกมา

เขารู้สึกแปลก ๆ ออกมาในทันที ก่อนจะร้องตะโกนถอดเสื้อผ้าออกมา พลางตะโกนออกมาว่าร้อน

ความรู้สึกราวกับทั่วร่างถูกแผดเผา ถึงแม้จะถอดอาภรณออกมาหมดทั้งตัวแล้ว พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าร้อนอยู่

ชายชุดดำที่ทนไม่ไหวนั้น จึงรีบกระโดดออกจากหน้าต่างไปในทันที

ใบหน้าของเฉินจี๋จึงเผยความเย็นชาและแข็งกระด้างออกมา

สตรีหนานเจียงผู้นี้มีพิษสงมากมายนัก! มิอาจปล่อยนางไปได้!

หนอนพิษทำร้ายคนไปถึงสองคนแล้ว

ด้านบนเตียง หร่วนฝูอวี้ที่เดิมทีกำลังนั่งสมาธิอยู่นั้น นางพลันเปลี่ยนท่าและเอนตัวนอนลงพลางมองการต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้าด้วยท่าทีสนใจ

ยามที่หนอนพิษกำลังจะเข้าไปทำร้ายคนที่สามนั้น เฉินจี๋ที่คาดเดาทิศทางของมันได้จึงตวัดดาบที่อยู่ในมือออกไป ยังมิทันมองเห็นดาบที่ชักออกมานั้น แมลงพิษตัวนั้นก็ตกลงบนพื้นตายไป

ผู้ที่สามารถเข้ามาเป็นองครักษ์คุ้มกันแนวหน้าของฝ่าบาทได้เช่นเฉินจี๋นั้น ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือ

อีกทั้ง หนอนกู่ของหร่วนฝูอวี้ที่เพิ่งฝึกฝนขึ้นมาได้ไม่นาน มันจึงยังมิได้มีความแข็งแกร่งอันใดมาก

เมื่อมันมาตายอยู่ในน้ำมือของเฉินจี๋นั้น จึงมิใช่เรื่องแปลก

เมื่อหร่วนฝูอวี้เห็นภาพตรงหน้า นางจึงลุกขึ้นนั่งในทันที

สายตาพลันทอประกายความเย็นชาออกมา

“ในเมื่อเจ้ากล้าสังหารลูก ๆ ของข้า ข้าจักเอาชีวิตของเจ้าชดใช้คืน!”

ชายชุดดำหลายสิบคนจึงมารวมตัวกันในทันที

พลางใช้ตาข่ายมาจับหร่วนฝูอวี้เอาไว้

หากแต่ ของเหล่านี้มิอาจควบคุมนางได้ไม่

เพียงแค่หร่วนฝูอวี้เผยกำลังภายในของตนเองออกมา ตาข่ายก็ขาดออกมา ก่อนจะพุ่งตัวไปหาชายชุดดำคนหนึ่ง

จู่ ๆ พลันมีอาวุธลับบางอย่างปรากฏตัวขึ้น ทำเอาบาดไปที่ข้อมือของเฉินจี๋โดยที่เขามิทันได้ระวังตัวในทันที

ยามที่จะก้มลงไปหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้ง สตรีแห่งหนานเจียงผู้นั้นก็กระโดดออกทางหน้าต่างไปแล้ว

เฉินจี๋จึงรีบไล่ตามไปในทันที หากแต่ด้านนอกกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ไร้เงาผู้คน

หากแต่ภายใต้สถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือนั้น เฉินจี๋กลับมองเห็นร่างลาง ๆ ของผู้ที่ช่วยชีวิตหร่วนฝูอวี้เอาไว้

หลังจากผ่านไปเพียงสองถ้วยชา

โรงพักแรมชานเมืองแห่งหนึ่ง

บริเวณห้องที่อยู่ฝั่งด้านตะวันออก หร่วนฝูอวี้พลางนอนอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจแผ่วเบา อาภรณ์ครึ่งบนของนางถูกถอดออกหมด เผยให้เห็นบาดแผลอาการสาหัสที่อยู่ตรงช่องท้องด้านขวา

นางหาได้มีท่าทีหวาดกลัวไม่ พลางแย้มยิ้มให้กับชายที่กำลังรักษาบาดแผลให้ตนเอง

“น้องชาย เบามือหน่อยสิ มันเจ็บนะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่สวมใส่หน้ากากสีเงินนั้น พลันเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจและแน่วแน่

“พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย”

เมื่อนางออกมาจากวังนั้น เดิมทีนางต้องการมาเอ่ยถามกับหร่วนฝูอวี้ว่า เพราะเหตุใดต้องลอบสังหารเซียวอวี้ด้วย

คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจักต้องมาช่วยหร่วนฝูอวี้ที่กำลังถูกลอบสังหารเข้า

ดวงตาของหร่วนฝูอวี้พลันพล่ามัวลง นางยกมือขึ้นเพื่อที่จะจับขอบหน้ากากบนใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนเอาไว้