แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 346

จดหมายของอาจารย์หญิงที่ส่งมานั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนตั้งใจอ่านตัวอักษรทุกตัวมิให้ตกหล่นแม้แต่ตัวเดียว

แววตาของนางค่อย ๆ เย็นยะเยือกลง ราวกับธารน้ำแข็งที่มิมีวันละลายหายไป

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิด เป็นฝีมือของเฉียวม่อจริง ๆ ด้วย!

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำจดหมายเอาไว้แน่น สีหน้าของนางแสดงถึงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างปิดไม่มิด

นางอยากจะรีบวิ่งไปที่คุกหลวงเพื่อสังหารเฉียวม่อให้ตายคามือ

ทว่า สติกลับเอาชนะความเลือดร้อนในกายของนางเอาไว้ได้

ยิ่งเป็นช่วงเวลาเช่นนี้ นางยิ่งแต่ต้องเก็บงำอารมณ์กรุ่นโกรธของตนเองเอาไว้

หากมิมีแผนการรับมือนั้น ย่อมมิอาจลงมือบุ่มบ่ามได้

แม้จักสังหารเฉียวม่อลงไปแล้วก็ตาม ก็มิอาจทำให้นางถูกโทษทัณฑ์ใด ๆ ได้อยู่ดี

เรื่องกองทัพมังกรพยัคฆ์ถูกลวงไปสังหาร เหตุการณ์ของเวยเฉียง บัญชีแค้นทั้งหมดนี้ นางจะต้องให้เฉียวม่อชำระคืนทีเดียวเลย!

เนื้อหาในจดหมายที่อาจารย์หญิงส่งมานั้น ยังเอ่ยถึงจางฉี่หยางอีกด้วย

เขาช่างเป็นคนกล้าหาญชาญชัยยิ่งนัก ขาดเพียงโอกาสที่จะให้เขาได้สร้างผลงาน

ทั้งอาจารย์และอาจารย์หญิงต่างก็รับรู้แผนการของนางเป็นอย่างดี ทั้งยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยฝึกฝนจางฉี่หยางผู้นี้

ฉะนั้นแล้ว สิ่งสำคัญที่นางจักต้องทำเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ ก็คือป้ายทองไว้ชีวิต

นางตัดสินใจที่จะเปิดเผยความผิดทั้งหมดของเฉียวม่อนั้น นั่นหมายความว่านางมีแผนที่จะ “พินาศร่วมกัน” กับเฉียวม่อ

เมื่อตัวตนที่แท้จริงของนางถูกเปิดเผยออกมาแล้วไซร้ อาจารย์ของนางย่อมมีโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงไปด้วยเช่นกัน

เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้นมานั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนมีแต่ต้องเตรียมพร้อมรับมือทุกรอบด้าน แล้วโจมตีกลับไปในคราเดียว

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันทอประกายความมุ่งมั่นออกมา ก้าวเดินหนึ่งก้าว มองไกลออกไปถึงสิบก้าว

……

เพียงพริบตาเดียว วันเกิดของเฟิ่งจิ่วเหยียนก็มาถึง

ในฐานะที่นางเป็นฮองเฮานั้น เดิมทีวันคล้ายวันประสูติของนางย่อมต้องมีการจัดงานเลี้ยงใหญ่โต

หากแต่นางได้ทำการแจ้งกับราชสำนักฝ่ายในเอาไว้แล้วว่า สองปีที่ผ่านมานั้นราชสำนักมีการจัดงานเลี้ยงไม่มีขาด วันพระราชสมภพของฝ่าบาทเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน หากมีการจัดงานเลี้ยงให้นางอีกนั้น เกรงว่าจักเป็นการใช้เงินสิ้นเปลืองไปโดยเปล่าประโยชน์

เงินส่วนนี้ มิสู้เก็บเอาไว้พัฒนาปืนหอกไฟแบบใหม่จักดีกว่า

ทั้งนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ส่วนรวม

แท้จริงแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนมิอยากให้มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่โต

นั่นก็เป็นเพราะว่า วันนี้ถือเป็นวันครบรอบการจากไปของผู้ที่นางรัก...

เหล่าขุนนางมากมายต่างก็กล่าวเยินยอฮองเฮาไม่มีหยุด

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้น แคว้นหนานฉีเองก็มีการสู้ศึกสงครามไปไม่น้อย แม้แต่รัฐเหลียงเองพวกเราก็ออกศึกครั้งใหญ่ถึงสองครั้ง เงินทองในท้องพระคลังแทบจะมิมีหลงเหลือแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฮองเฮาเป็นบุคคลที่ประหยัดมัธยัสถ์เช่นนี้ เหล่าขุนนางควรปฏิบัติตาม!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่า การกระทำอันเรียบง่ายของตนเองนั้น จักทำให้ทุกคนมาทำตามนางเช่นนี้

ไม่เพียงแต่ในราชสำนักเท่านั้น แม้แต่นางสนมในวังหลังก็เช่นกัน

ทว่า มีทั้งผู้ที่ชื่นชม ก็ย่อมมีผู้ที่นึกไม่พอใจอยู่ด้วย

“ฮองเฮาช่างชอบเอาหน้าเสียจริง ทั้งยังพาพวกเราต้องตกระกำลำบากตามไปด้วย!”

“พวกเราแต่งเข้าวังมาก็เพื่อจะมีชีวิตที่ดี ในยามนี้อะไรก็มิเป็นไปตามที่ใจอยาก! พละกำลังของหนานฉีทั้งแข็งแกร่งและอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ เหตุใดต้องมาหักเบี้ยข้าวปลาอาหารของพวกเราด้วยเล่า?”

ถึงแม้พวกนางจักพากันกล่าวออกมามากมาย ทว่า พวกนางก็ยังคงต้องตระเตรียมของขวัญมามอบให้กับฮองเฮาอยู่ดี

เดือนสองวันที่ยี่สิบนั้น เป็นวันเกิดของเฟิ่งจิ่วเหยียน

เหล่านางสนมมากมายต่างก็พากันพร้อมใจมาถวายพระพรที่ตำหนักหย่งเหอแต่เช้าตรู่

ถึงแม้จักมิมีการจัดงานเลี้ยงก็ตาม ทว่า ก็ยังจำเป็นต้องมีการมอบของขวัญกัน

แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ส่งตัวหลิวซื่อเหลียงมามอบรางวัลตั้งแต่เช้าเสียแล้ว

หลังจากที่นางสนมเจียและนางสนมเจียงจากไปนั้น สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเจือไปด้วยความดำมืด ก่อนจะเรียกตัวเหลียนซวงให้เข้ามา

……

ตำหนักเซี่ยวเสียน

หนิงเฟยที่เพิ่งกลับมาจากตำหนักของไทเฮานั้น ยังมิทันจะได้นั่งลงพลันมีข้ารับใช้มารายงานว่า

“พระสนมพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮามีรับสั่งเรียกตัวท่านพ่ะย่ะค่ะ”

ภายในตำหนักหย่งเหอ

ยามที่หนิงเฟยมาถึงนั้น นางหาได้มีท่าทีตื่นตระหนกใด ๆ ไม่

จนกระทั่งนางหันไปเห็นนางกำนัลที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเข้า ทำเอาภายในใจรู้สึกสั่นสะท้านไปในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ พร้อมมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

“หนิงเฟย เจ้าจดจำคนผู้นี้ได้หรือไม่”

หนิงเฟยพลางตอบกลับด้วยท่าทีใจเย็นว่า

“หม่อมฉันจำไม่ได้เพคะ ฮองเฮาเพคะ นางคือผู้ใดงั้นหรือเพคะ?”

ต้นสนสตรีงามที่วางอยู่ด้านข้างโต๊ะน้ำชาของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสกับใบแข็ง ๆ ของต้นสน สีหน้าพลันเผยท่าทีสบายอารมณ์ออกมา ก่อนจะหันไปกล่าวกับนางกำนัลผู้นั้นว่า

“พูดออกมาเสีย”

ใบหน้าของนางกำนัลจึงซีดขาวลงไปในทันที

“ทูลฮองเฮาเพคะ บ่าวเป็นคนของตำหนักจิ้งเฟยเพคะ หม่อมฉันทำงานให้กับ...หนิงเฟย...”

ใบหน้าของหนิงเฟยพลันมืดครึ้มไปในทันที

นังสตรีทรยศ! นางกล้าคิดที่จะขายข้างั้นรึ?