แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 349

การเคลื่อนไหวของเซียวอวี้หยุดชะงักไปเล็กน้อย

ความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นเมื่อครุ่พลันกลายเป็นความหนาวเย็นในทันที

เซียวอวี้จ้องมองไปที่นาง

“เราเป็นบุรุษ ก็แค่นั้น”

พูดจบ เซียวอวี้ก็ก้มหน้าลงมาจูบนาง

หากว่ากันตามตรงแล้วหาใช่เป็นการจูบไม่

เซียวอวี้กัดลงมาที่ริมฝีปากของเฟิ่งจิ่วอวี้ถึงสองครั้ง พร้อมกับผละออกมา

ในใจของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

หลังจากที่เซียวอวี้ผละตัวออกมานั้น นางก็จับชายเสื้อของเขาเอาไว้ ก่อนจะกัดริมฝีปากเขากลับไปอย่างไม่ไยดี

เซียวอวี้ตัวแข็งทื่อไปในทันที ราวกับถูกสกัดจุดก็ไม่ปาน

เฟิ่งจิ่วเหยียนกัดเข้าไปเต็มแรง จนทำให้เลือดออก

ใบหน้าของเซียวอวี้พลันมืดครึ้มไปในทันที

น่าตาย!

สตรีบ้าผู้นี้!

เซียวอวี้จับหลังคอของนางเอาไว้เพื่อที่จะสั่งสอนนางให้หลาบจำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้มีท่าทีเกรงกลัวเขาไม่

หากเขากล้าทำอีกละก็ นางจะกัดให้ปากเขาเต็มไปด้วยเลือดเสีย!

ทันใดนั้น ด้านนอกพลันมีเสียงเคาะประตูของเฉินจี๋ดังเข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงที่ร้อนรน

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่จะต้องรายงานแก่พระองค์!!”

เซียวอวี้จึงยอมลามือ

เขาเดินออกจากตำหนักไปแล้วไม่กลับมาอีก

ยามที่เหลียนซวงเข้ามาด้านในตำหนักนั้น “ฮองเฮาเพคะ หลังจากที่ฝ่าบาทได้ยินเฉินจี๋รายงานนั้น สีหน้าพลันโกรธเกรี้ยวราวกับมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองรู้สึกได้มีบางอย่างผิดปกติไป

เฉินจี๋ที่เป็นคนสนิทของเซียวอวี้นั้น มักจะจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยความใจเย็น

เรื่องที่ทำให้เขาเกิดร้อนใจขึ้นมาเช่นนี้ได้ ย่อมมิใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน

คืนนั้น แสงไฟในตะเกียงของตำหนักจื้อเฉินพลันสว่างไสวตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ยามที่เหล่านางสนมเข้ามาทำความเคารพที่ตำหนักหย่งเหอนั้น ต่างพากันพูดถึงเรื่องที่ได้ยินได้เห็นกันในทันที

“เพียงแค่ราตรีเดียว ก็มีคนตายมากมายเพียงนี้เชียวหรือ มิรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกัน”

“แม้แต่เหล่าองครักษ์ภายในตำหนักจื้อเฉินเอง ยังได้รับการ ‘กวาดล้างครั้งใหญ่’ เช้าวันนี้ฝ่าบาทหาได้มีการว่าความยามเช้าไม่ เรื่องราวช่างดูน่าเป็นกังวลยิ่งนัก”

“ได้ยินมาว่าจับสายลับได้หนึ่งคน...”

ยามที่พวกนางเอ่ยออกมานั้น บรรยากาศโดยรอบราวกับตกอยู่ในความตึงเครียด

ผู้ที่ขี้กลัวนั้นย่อมมิกล้าฟังอีกต่อไป ก่อนจะลุกขึ้นโค้งกายจากลา

เฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีเรียบเฉย

หากมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

สองวันต่อมา วังหลวงกลับมีคนตายขึ้นมามาก

ทำเอาผู้คนพากันแตกตื่นไปในทันที

การว่าความยามเช้านั้น ยังมีขุนนางท่านหนึ่งถูกฟันร่างออกเป็นครึ่งซีกอีกด้วย

มิมีผู้ใดรู้ว่า ขุนนางผู้นั้นทำความผิดอันใดให้ฝ่าบาทพิโรธ

ทว่า นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ความโกรธของฝ่าบาท หาได้จางหายไปพร้อมกับการตายของพวกคนเหล่านี้ไม่

หลายวันต่อมา เมืองหลวงพลันเกิดการตรวจตราขึ้นมาอย่างเข้มงวด มองไปทางใดล้วนแต่พบเจอกับเหล่าองครักษ์ผ้าแพรที่มีหน้าตาดุร้าย ทั้งยังจับกุมใครก็ตามที่พวกเขาพบเห็น

ทำเอาเหล่าราษฎรใช้ชีวิตด้วยความหวาดผวา มิรู้ว่าเกิดเรื่องราวอันใดขึ้นกันแน่

ภายในโรงพักแรม

เรื่องเช่นนี้จักรอช้ามิได้ นางจึงเอ่ยถามว่า

“สายลับผู้นั้นได้เอ่ยถึงเบาะแสอะไรออกมาบ้างหรือไม่? เช่นลักษณะของผู้สั่งการ หรือเป็นคนจากแคว้นใด”

แววตาของเซียวอวี้พลันมืดมนลง

“เขาตายแล้ว ตายตั้งแต่คืนที่ถูกจับตัวได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเป็นปมไปในทันที

หากมิมีเบาะแสอื่นใดแล้วนั้น นับว่าเรื่องนี้จัดการได้ยากยิ่งนัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“มอบร่างของสายลับผู้นั้นมาให้ข้า”

ร่างกายของผู้ตายย่อมต้องบ่งบอกเบาะแสอะไรบางอย่างออกมาแน่ ๆ

เซียวอวี้รับคำ

จากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงกล่าวขึ้นมาอีกว่า

“จากนี้ ฝ่าบาทได้โปรดประทับอยู่ด้านนอกวังหลวงสักสองสามวัน

“อย่างแรก ในเมื่อมีสายลับสามารถลอบเข้าไปภายในวังหลวงได้นั้น เกรงว่าหาได้เป็นผลดีต่อท่านไม่

“อย่างที่สอง ฝั่งของข้านั้นอาจจะมีเบาะแสขึ้นมาเมื่อใดก็ได้ หากว่าข้าต้องการส่งข่าวเข้าไปยังวังหลวงนั้น ท่านได้โปรดมอบกองกำลังสนับสนุนให้ข้าด้วย จักได้ไม่เสียเวลาส่งข่าวกลับไปกลับมา”

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เรื่องที่นางมิอยู่ในวังหลวงนั้น มิอาจให้เขาล่วงรู้ได้

เซียวอวี้กดคางลงเล็กน้อย

“ให้เวลามากสุดห้าวันในการกู้คืนแผนที่ป้องกันแคว้นกลับมา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งกายคำนับ

“ฝ่าบาทวางใจได้ ข้าจักทำให้สำเร็จ”

เขาสมควรจักมาหาซูฮ่วนตั้งนานแล้ว

หากล่าช้าไปแม้แต่วันเดียว เกรงว่าแผนที่ป้องกันแคว้นคงจักได้ถูกส่งออกไปไกลกว่าเดิม

เกรงว่าแผนที่ป้องกันแคว้นในยามนี้คงถูกส่งออกไปนอกเมืองหลวงแล้วเป็นแน่