แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 372

เซียวอวี้วางถ้วยสุราลงอย่างว่าง่าย น้ำเสียงผ่อนคลายสงบนิ่ง

“ได้ ตามที่ฮองเฮาว่า”

หลิวซื่อเหลียง : ?

เหตุใดจึงไม่เหมือนอย่างที่เขาคิดเอาซะเลย?

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าเขาจะฟังนางถึงเพียงนี้

นางเพียงแต่เกรงว่าถ้าเขาดื่มมากจนเมามายไปจะทำลายแผนการของนางก็เท่านั้น

ขุนนางใหญ่ที่นั่งอยู่เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ ต่างเกิดความรู้สึกซาบซึ้งใจ

“ฝ่าบาท ครานี้แคว้นจ้าวพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ สาแก่ใจยิ่งนัก!”

“พวกเขาครอบครองผังการวางกำลังป้องกันปลอมดั่งสมบัติล้ำค่า จนนึกว่าจะสามารถทลายแนวป้องกันของหนานฉีเราได้ ช่างเพ้อเจ้อเสียจริง”

“ฝ่าบาท ชายแดนเหนือมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนาม ‘จางฉี่หยาง’ ครานี้สร้างผลงานการศึกไม่น้อยเลย มีอนาคตยิ่งนัก!”

“จางฉี่หยาง? ชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง ใช่เด็กหนุ่มที่มอบหินเซวียนอิงให้เราในตอนนั้นหรือไม่?”

“ใช่แล้ว เขานั่นแหละ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจิบสุราอึกหนึ่งโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เซียวอวี้เกิดความรู้สึกสนใจในตัวของจางฉี่หยางขึ้นมา

ศิษย์ของซูฮ่วน ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

หากเขาสามารถทำงานรับใช้ราชสำนักต่อไป ราชสำนักย่อมไม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่ยุติธรรมแน่

“ถ่ายทอดราชโองการเราลงไป นับจากวันนี้เป็นต้นไป แต่งตั้งจางฉี่หยางเป็นหัวหน้ากอง!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าขุนนางกล่าวด้วยความยินดี “ขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ทรงมีคนรุ่นใหม่อายุน้อยที่กล้าหาญและมากความสามารถ สวรรค์ปกป้องคุ้มครองแคว้นหนานฉีของเรา!”

ยากนักที่เซียวอวี้จะรู้สึกยินดีไปกับเหล่าขุนนางอย่างไร้มาดเคร่งขรึมน่าเกรงขามดั่งในวันวาน

หลังจากงานเลี้ยงเล็กจบลง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีเรื่องจะพูดคุยกับฮ่องเต้ ที่บังเอิญก็คือเซียวอวี้เองก็มีเรื่องจะสั่งเช่นกัน

“ฮองเฮา ตามเราไปตำหนักจื้อเฉิน”

......

ตำหนักจื้อเฉินนั้นน่าเกรงขาม ไม่อาจล่วงเกินได้เหมือนกับฮ่องเต้ที่ทรงประทับอยู่ที่นี่

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาที่นี่เป็นครั้งที่สอง

ซุนหมัวมัวผู้มีบุญได้มาเยือนตำหนักชั้นในของฮ่องเต้เดินตามฮองเฮา ในใจตื่นเต้นจนยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

นางเหมือนคนป่าคนเขาที่ได้เข้าเมืองเป็นครั้งแรก อดไม่ได้ที่จะมองซ้ายมองขวา รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งเบื้องหน้า

จากนั้นนางที่คิดจะตามฮองเฮาเข้าไปในตำหนักชั้นในด้วย ก็ถูกหลิวซื่อเหลียงขวางเอาไว้

นี่หมายความว่าอย่างไร?

ด้านในไม่ต้องการข้าหลวงรับใช้แล้วหรือ?

ภายในตำหนัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนสวมชุดในวังเป็นทางการทั้งร่าง ทั้งหนาทั้งหนัก

ในชายแขนเสื้อกว้างของนางซ่อนสิ่งของเอาไว้มากมาย

ยามที่นางคิดอยากจะเปิดปากนั้นเอง เบื้องหน้าสายตาก็ปรากฏกล่องผ้าไหมขึ้น

นางไม่เข้าใจ จึงเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้า

แววตาของเซียวอวี้เรียบนิ่ง ทว่าไม่ได้เย็นยะเยือกดั่งวันวาน

นางยังไม่ทันจะพูดจบ เซียวอวี้ก็ขัดจังหวะขึ้น

“เจ้าเป็นภรรยาของเรา มีอะไรไม่เหมาะสมกัน ฮองเฮา เราจะพูดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อสวมมันแล้ว เจ้าก็จะเป็นฮองเฮาของเราตลอดไป คืนนั้น...เป็นเราที่ทำให้เจ้ากลัว”

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่านางเคยผ่านเหตุการณ์น่าเศร้าสลดมา เขากลับรีบร้อนให้นางยอมรับตน

ทั้งทำเรื่องที่เกินเลยกับนาง ทั้งพูดคำที่เกินเลยใส่นาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร

นางเงยหน้าขึ้นแล้วสบตากับเขา

ในดวงตาของเขา มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนคนที่นางเคยรู้จัก

นางเคยเห็นในดวงตาของผู้คนมากมาย อย่างเช่น หร่วนฝูอวี้

สิ่งนี้ทำให้ใจของนางพลันหนักอึ้ง

ฮ่องเต้ชอบนาง?

บ้าไปแล้วหรือ!

นางรีบพูดขัดเซียวอวี้

“ฝ่าบาท ท่านฟังข้าพูดก่อนเพคะ!”

เซียวอวี้กุมปิ่นด้ามนั้นแน่น เขาดื่มสุราแล้ว ยามนี้จะต้องพูดความในใจออกมาให้ได้

“ไม่ เจ้าฟังเราพูดก่อน!

“เรารู้ว่าเจ้าคือใคร พิษวารีสวรรค์ในตัวข้า เจ้าเป็นคนถอนพิษ...”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารู้ได้อย่างไรกัน!