แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 399

“ปิดประตู!” เซียวอวี้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

ปั้ง—

ประตูคุกเทียนเหลาถูกปิดอย่างเต็มแรง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ที่เดิมมิได้ขยับไปที่ใด

ด้านบนกำแพงนั้น

องค์หญิงใหญ่แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่นางเพิ่งจะได้ยิน

ศิษย์พี่? ฮองเฮา?

เมิ่งเฉียวม่อต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ !

ใช่ นางจะต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ !

เมิ่งเฉียวม่อยิ้มเยาะออกมาราวกับคนบ้า

ถึงอย่างไรก่อนตายนั้น นางยังสามารถลากคนไปเป็นเพื่อนได้อีกคน

ป้ายทองไว้ชีวิตนั้น ศิษย์พี่เอามาช่วยเหลือท่านอาจารย์ไปแล้ว

เหตุใดถึงลืมไปแล้วเล่าว่ายังมีตัวเองอยู่!

เฉียวม่อหันไปกล่าวกับฝ่าบาทที่อยู่บนกำแพงว่า

“ฝ่าบาทเพคะ! ท่านคงมิทราบกระมัง! ว่าผู้ที่แอบอ้างเป็นเมิ่งสิงโจวนั้น หาได้มีเพียงหม่อมฉันไม่ ยังมีฮองเฮา…”

ฉึก —

ลูกธนูอันแหลมคมพลันบินทะลุมาที่ทรวงอกของเฉียวม่อในทันที

ความหวาดกลัวต่อความตายพลันแผ่กระจายไปทั่วร่างในทันที

ดวงตาของเฉียวม่อถึงกับเบิกโพลงขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะมองยังทิศทางที่ลูกธนูบินมา...

นางมิเคยคิดเลยว่า ผู้ทำการสังหารนางนั้นจักเป็นฝ่าบาท!

สายตาของเซียวอวี้พลันทอประกายความเย็นชาออกมา เขาง้างคันธนูออกมาและปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความว่องไว

องค์หญิงใหญ่ที่อยู่ข้างกายเขานั้น ยังมิทันได้สติกลับมา นางเอาแต่จ้องมองผู้คนที่อยู่ด้านล่างด้วยแววตาเหม่อลอย

ก่อนจะหันไปมองเซียวอวี้ด้วยท่าทีตกตะลึง

เหตุใดฝ่าบาทถึงลงมือในเวลานี้กัน?

เมื่อครู่เฉียวม่อคล้ายกับมีเรื่องอยากจะเอ่ยออกมา...

ธนูลูกนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มิคาดคิดเช่นกัน

ยามที่นางได้ยินลูกธนูกำลังแหวกอากาศเข้ามานั้น นางคิดว่าธนูลูกนี้จักถูกเล็งมาที่นางเสียอีก

เมื่อหันกลับไปมอง กลับพบว่าเป็นเฉียวม่อที่ถูกยิงล้มลงไป

ร่างของเฉียวม่อกระตุกขึ้นมาสองสามครั้ง พลางเอ่ยออกมาอย่างติดติดขัดขัด

“ไย... ไย... นาง หลอกลวง...เบื้องสูง เหตุใด ถึงสังหาร... ข้า”

เมื่อพูดจบนั้น เฉียวม่อก็สิ้นลมจากไปในทันที

นางตายตาไม่หลับ

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนทั้งเจือไปด้วยความเย็นชาและเต็มไปด้วยความซับซ้อนมากมาย

นางรู้ว่าวันนี้จักต้องมาถึง แต่เหตุใดถึงยังนึกเป็นกังวลอีก

นัยน์ตาของเซียวอวี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว หากแต่ยังมีท่าทีนิ่งเฉย

เขาโยนคันธนูให้เฉินจี๋ จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินลงบันไดกำแพงไปทีละขั้น

องค์หญิงใหญ่ตกตะลึงไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตามเซียวอวี้ลงไปติด ๆ

……

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้คิดหลบหนี

หากนางต้องการหนีไปนั้น นางย่อมสามารถหลบหนีไปได้

หากแต่นางก็รู้ดีว่า ช้าเร็วอย่างไรวันนั้นก็ต้องมาถึง

เซียวอวี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาง เฟิ่งจิ่วเหยียนจับหอกในมือเอาไว้แน่น

เขาหาได้เอ่ยอันใดออกมาสักคำไม่ พลางใช้สายตาจ้องมองนางอยู่เช่นนั้น

ก่อนจะยกมือขึ้นมา เพื่อถอดหน้ากากที่อยู่บนใบหน้าของนางออกด้วยตนเอง...

ภายใต้หน้ากากนั้น คือใบหน้าที่เขาคุ้นเคย

เป็นฮองเฮาของเขาจริง ๆ !

สายตาทั้งสองคู่พลันสบตากัน ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบเงียบราวกับสายน้ำ

กลับกัน เซียวอวี้นึกอยากจะบีบคอนางให้ตายยิ่งนัก

จนถึงตอนนี้ นางก็ยังมิรู้ว่าท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งที่ช่วยเหลือนางเอาไว้ในปีนั้น เป็นผู้ใดกันแน่!

แต่มิใช่เมิ่งเฉียวม่ออย่างแน่นอน!

ภายในรถม้าที่กลับวังนั้น

เซียวอวี้มิได้เอ่ยอันใดออกมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่มิอยากจะโกหกอีกต่อไป จึงเปิดปากพูดขึ้นมาว่า

“ฝ่าบาท……”

“หุบปาก” เซียวอวี้เอ่ยตัดบทนางขึ้นมา ทั้งยังตวัดสายตามองมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

จู่ ๆ เซียวอวี้ก็สั่งให้หยุดรถม้า พลางเอ่ยสั่งการกับเฉินจี๋ว่า

“ไปหาอาภรณ์ของสตรีมาหนึ่งชุด”

รถม้าพลันหยุดลงที่ข้างถนน ยามที่รั้งรอนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงคิดที่จะเอ่ยพูดขึ้นมาอีกครั้ง

เซียวอวี้จึงเอ่ยตัดบทขึ้นมาอีก พลางกล่าวเตือนนางขึ้นมาว่า

“มิต้องเอ่ยอันใดออกมาทั้งนั้น เรายังมิอยากฟังเจ้าพูดในตอนนี้”

เซียวอวี้พยายามอดทนเป็นอย่างมาก สายตาของเขาราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ด้านใน

มิต่างอันใดกับภูเขาไฟที่กำลังรอการปะทุขึ้นมา

ไม่นานนัก เฉินจี๋ก็กลับมา

เขาส่งอาภรณ์เข้ามาด้านในรถม้า

เซียวอวี้มองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความเย็นชา

“เปลี่ยนเสีย”

เธอมิอาจสวมใส่อาภรณ์บุรุษกลับวังไปได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงียบงันไร้เสียง พลางถืออาภรณ์เอาไว้ ยามที่คิดจะออกไปหาสถานที่เปลี่ยนอาภรณ์ของตนเองนั้น

เซียวอวี้พลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีอดรนทนไม่ได้

“เปลี่ยนที่นี่เสีย”

ทุกส่วนในร่างกายของนาง มีที่ใดบ้างที่เขามิเคยเห็น?