แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 402

เวลานี้อารมณ์ของเซียวอวี้ซับซ้อนยิ่งนัก

ใจหนึ่งก็รู้สึกโชคดีที่ความจริงนั้น เมิ่งเฉียวม่อไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง

ขณะเดียวกันอีกใจก็รู้สึกโกรธที่ถูกหลอกลวง

เมิ่งเฉียวม่อหลอกลวงเขา ฮองเฮาก็หลอกลวงเขาเช่นเดียวกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ ไร้ซึ่งข้อแก้ตัวแต่อย่างใด

“เป็นความผิดของหม่อมฉันเองเพคะ”

ปัง!

เซียวอวี้ตบกระดาษคำรับสารภาพลงบนโต๊ะ เอ่ยด้วยเสียงเข้มงวดเย็นชา

“แน่นอนเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด!

“มองคนผิดพลาด ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ จึงทำให้เมิ่งเฉียวม่อได้มีโอกาสเหล่านั้น!

“เจ้าคิดว่าเกิดปัญหาแล้วจะสามารถหาวิธีแก้ไขได้ อันที่จริงแล้วหลุมนี้มันขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ

“เหตุใดจึงไม่รีบบอกความจริงต่อเราให้เร็วกว่านี้!

“หากเจ้าบอกความจริงแต่แรก เราก็ไม่มีทางแต่งตั้งเมิ่งเฉียวม่อเป็นแม่ทัพหญิงคนแรก และไม่มีทางแต่งตั้งให้นางเป็นแม่ทัพกรมป้องกันเมืองอะไรนั่นด้วย

“แล้วยามนี้...เจ้าจะให้เราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ ย่อมยึดถือข้อเท็จจริงเป็นสำคัญ ทว่า การรักษาเกียรติของราชวงศ์ และรักษาเสถียรภาพระหว่างฝ่ายราชสำนักกับฝ่ายราษฎรนั้นสำคัญยิ่งกว่า

หากเขาป่าวประกาศต่อใต้หล้าว่าเมิ่งเฉียวม่อเป็นเมิ่งสิงโจวตัวปลอม ผู้ใดจะเชื่อ?

นอกจากนี้ เขาซึ่งเป็นถึงฮ่องเต้ก็จะกลายเป็นตัวตลกไปด้วย

ทว่า หากนางได้ชี้แจงออกมาตั้งแต่แรก ก็จะสามารถหยุดการสูญเสียได้ทันเวลา และมันคงไม่ถึงจุดที่เกินจะควบคุมได้เฉกเช่นตอนนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนตกอยู่ในความเงียบงัน

ถึงกระนั้น แม้ว่านางจะไม่พูด เซียวอวี้ก็สามารถเดาได้ว่านางกำลังคิดอันใดอยู่

เขาผุดลุกขึ้นยืน

“คงคิดว่าเราจะไม่เชื่อเจ้า หรือกลัวว่าเราจะลงโทษทั้งตระกูลเฟิ่งและตระกูลเมิ่งด้วยกระมัง?

“ทำให้เจ้าต้องลำบากจัดเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างดีที่สุด ทั้งขอป้ายทองไว้ชีวิตเพื่อเมิ่งฉวี และส่งเหลียนซวงออกจากวัง…”

เขาหยุดชั่วคราว และทันใดนั้นน้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างอดไม่ได้ “หากเจ้าเชื่อใจเรา เหตุการณ์นี้ก็จะจบลงตั้งนานแล้ว! ในใจของเจ้านั้นเห็นเราไม่น่าไว้วางใจขนาดนั้นเชียวหรือ!”

ขอเพียงนางยอมเอ่ยปากสักคำ เขาก็สามารถตรวจสอบให้แน่ชัดได้

ทว่านางกลับลอบวางแผนจัดการกับมันอยู่คนเดียว เมื่อฝุ่นผงร่วงหล่นหมดแล้ว ก็ทิ้งปัญหาไว้ให้เขารับมือ

เฟิ่งจิ่วเหยียนไร้ซึ่งคำโต้แย้ง

นางไม่เชื่อมั่นในตัวเขามากพอจริง ๆ

ในความเห็นของนางคือ ทั้งความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง และการแอบอ้างตัวตน เขาจะต้องจัดการกับทุกคนอย่างเสมอภาคแน่นอน

นางกลัวว่าพวกท่านอาจารย์จะมีส่วนเกี่ยวข้อง กลัวว่าเหลียนซวงจะถูกทรมานเพื่อเค้นเอาคำสารภาพออกมา

ดังนั้น นางจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมในทุก ๆ ด้าน เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดให้กังวลแล้ว จึงจะเริ่มลงมือ

นางจะไม่เอาชีวิตของบุคคลที่สำคัญเหล่านั้นมาเสี่ยง กับการแย่งชิงความเมตตาของฮ่องเต้

แม้แต่ในเวลานี้แล้ว นางก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

เซียวอวี้เห็นนางยอมจำนนโดยปริยาย ยิ่งเกิดความโกรธมากขึ้น

เมื่อตระหนักได้ว่าเขายังเข้าใจผิดในบางเรื่อง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็รีบอธิบายทันที

“ฝ่าบาท สำหรับหม่อมฉันมีเพียงความเคารพและเลื่อมใสต่อท่านเท่านั้น”

คำพูดของนางค่อนข้างละมุนละม่อม

ทว่ากลับเหมือนมีดคมกริบเล่มหนึ่ง ที่เสียดแทงหัวใจของเซียวอวี้โดยตรง

เคารพ? เลื่อมใส?

เขาจะเอาสิ่งเหล่านี้มาทำอันใด!

“ทว่าครั้งหนึ่งเจ้าเคยกอดเราไว้ เอ่ยว่าเจ้าอยากเป็นภรรยาของเรา” สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ต้องการจะยอมแพ้

ชั่วขณะหนึ่งนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกประหลาดใจ

ปฏิกิริยาแรกคือ มันเป็นไปไม่ได้

เซียวอวี้กดดันอย่างต่อเนื่อง “ในคืนวันส่งท้ายปีเก่านั้น เจ้าก็โผเข้ามาในอ้อมแขนของเราเอง...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวถอยหลัง สีหน้าซื่อตรงไร้ซึ่งความกลัว

“สิ่งที่ท่านเอ่ยออกมานั้น ก็ล้วนเกิดขึ้นตอนที่หม่อมฉันไม่มีสติเพคะ”

ร่างกายของเซียวอวี้พลันแข็งทื่อ

ในเวลานี้เอง เมื่อได้สบกับดวงตาที่กระจ่างใสและห่างเหินของนาง ทันใดนั้นเขาเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด และได้สติขึ้นมา

นางในช่วงเวลาเหล่านั้น ล้วนแต่เป็นความละเมอเพ้อพกทั้งสิ้น!

ตั้งแต่แรกเริ่ม ไม่มีกลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับ และไม่มีถ้อยคำใดที่ไม่ได้พูดจากใจจริง นางเย็นชาไร้หัวใจต่อเขาอย่างแท้จริง!