แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 423

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

ทันใดนั้น เซียวอวี้ก็โอบเอวของนาง ดึงคนเข้าสู่อ้อมกอด

นางรีบดิ้นรนผลักเขาออกทันที

เขาจึงกอดนางให้แน่นกว่าเดิม แล้วเอียงศีรษะเกยคางลงบนไหล่ของนาง ริมฝีปากบางปัดผ่านติ่งหู แนวกรามและซอกคอของนาง บางคราดูเหมือนตั้งใจ บางคราดูเหมือนไม่ตั้งใจ

“เราควรจะใช้ไม้แข็งกับเจ้า”

เมื่อกล่าวจบเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ อุ้มคนเข้าไปที่ห้องด้านใน

เฉินจี๋ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกห้องได้ยิน ‘เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด’ ดังขึ้น

ดูเหมือนการเคลื่อนไหวจะรุนแรงมาก

ค่ำคืนนี้ดวงจันทร์ดูงดงามมาก ทว่าเขากลับรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก

ด้านในห้อง

ภายในม่านเตียง

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่บนร่างของเซียวอวี้ ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ

ส่วนคนที่อยู่ด้างล่าง สองมือถูกมัดเอาไว้ หว่างคิ้วที่หล่อเหลาเย็นชาขมวดด้วยความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ปล่อยเรา!”

นางนำมือทั้งสองข้างของเขามามัดเอาไว้ด้วยกัน ทั้งสิ่งที่ใช้มัดก็คือเข็มขัดของเขาเอง

ยามที่สู้กันเมื่อครู่ มวยผมของนางหลุดออกมาบางส่วน ทว่าหาได้ส่งผลต่อความน่าเกรงขามของนางไม่

“ท่านดื่มจนเมาแล้ว ตั้งสติเสีย”

เมื่อพูดจบนางก็พลิกตัวลงจากเตียง

เมื่อครู่ไม่รู้ว่าเซียวอวี้อยู่ ๆ เป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงกับคิดอยากใช้ไม้แข็งกับนาง

นางหาได้ถูกจัดการเอาง่าย ๆ เช่นนั้นไม่!

จู่ ๆ แสงเทียนในห้องก็ดับลง

นางหยุดชะงักก้าวเท้า

ทันใดนั้นด้านหลังก็ปรากฏเงาที่เหมือนกับหัวของปีศาจยักษ์ขึ้น แล้วนางก็ถูกลากเข้าสู่หุบเหวลึกอย่างไม่ทันตั้งตัว...

โครม!

แผ่นหลังนางชิดกับเตียง บุรุษผู้นั้นอยู่ด้านบน กดร่างของนางเอาไว้

นางรู้สึกถึงความอันตรายที่อยู่ในความมืด

เซียวอวี้ก้มศีรษะลงมา รอยยิ้มเย็นแฝงความเมามาย ราวกับสุราที่อยู่ในถังไม้สนที่ทั้งเย็นยะเยือก ทั้งยังร้อนแรงจนทำให้คนแทบสำลัก

“ครั้งหน้าอย่าลืมมัดให้แน่นหน่อยล่ะ”

ชั่วพริบตานั้นลมหายใจเฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดชะงัก

......

ท้องฟ้ายามราตรีมืดสนิทไร้เสียงผู้คน

เฟิ่งเหยียนเฉินประคองภรรยาไปนั่งบนเตียง กลัวว่านางจะได้รับการกระทบกระเทือน

เมื่อเฟิ่งเหยียนเฉินกลับมาที่นี่อีกครั้ง กลับได้ยินข้ารับใช้กล่าวว่าฝ่าบาทและฮองเฮาทรงเสด็จกลับวังไปแล้ว

เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เหตุใดจึงจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นนี้?

วันรุ่งขึ้นเมื่อเหล่าขุนนางมาถึงท้องพระโรงก็รออยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นฝ่าบาท

จนกระทั่งหลิวซื่อเหลียงมาถ่ายทอดพระบัญชาให้ วันนี้งดเว้นการออกว่าราชการ

รุ่ยอ๋องเป็นห่วงว่าฝ่าบาทจะทรงพระประชวร จึงมาสอบถามหลิวซื่อเหลียงเป็นการส่วนตัว

หลิวซื่อเหลียงเผยสีหน้าลำบากใจ

“กระหม่อมเองก็ไม่ทราบว่าบัดนี้ฮ่องเต้ทรงเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ

“เมื่อวานยามที่ฝ่าบาททรงเสด็จกลับมาก็ดึกมากแล้ว

“ทั้งยังไม่ยอมให้กระหม่อมเข้าใกล้ จนถึงยามนี้ก็มีเพียงฮองเฮาที่คอบปรนนิบัติอยู่ในตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อรุ่ยอ๋องได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าแปลกประหลาด

ณ วังจื้อเฉิน

ภายในตำหนัก

เซียวอวี้นั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าทะมึนดั่งหมึก

ตาข้างซ้ายของใบหน้าที่หล่อเหลาดุจเทพเซียนกลับบวมเป็นวง สีเขียวช้ำ แค่มองดูก็รู้ว่าถูกชกมา