แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 431

วันต่อมา ไทฮองไทเฮาทรงเรียกฮ่องเต้มาตักเตือนต่อหน้า

“ข้าก็ใช่ว่าไม่พอใจที่เจ้ากับฮองเฮาจะมีความรักต่อกัน เพียงแต่ต้องคำนึงถึงความเหมาะสมของสถานะด้วยเช่นกัน

“ฮองเฮาควรสุขุมเรียบร้อย และควบคุมดูแลวังหลังให้ดี

“ทว่านางกลับละเลยถึงเพียงนี้ เป็นสตรีจะฝึกยิงธนูอะไรกัน? ทั้งยังชักนำให้ฝ่าบาทอย่างเจ้าละเลยงานราชกิจอีกด้วย

“สองวันก่อนเจ้าก็ไม่ได้เข้าว่าราชกิจด้วยซ้ำ...ดูเถอะว่าฮองเฮาทำให้เจ้าหลงใหลจนกลายเป็นสภาพใด!

“ฝ่าบาท เจ้าก็มิใช่คนที่หลงใหลในรูปโฉม หลายวันนี้เป็นเช่นไรหรือ? เหตุใดจึงเลอะเลือนถึงเพียงนี้!”

ไทฮองไทเฮาทรงเอ่ยตั้งมากมาย ทว่ากลับเห็นฮ่องเต้ราวกับวิญญาณล่องลอย ตัวคนอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้ใจลอยไปที่ใด

“ฝ่าบาท!” ไทฮองไทเฮาทรงตะคอกด้วยความโมโห

แววตาของเซียวอวี้ดูเย็นชา “เสด็จย่ามีเรื่องอันใด?”

แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ฟังสิ่งที่นางเอ่ยเมื่อครู่

ไทฮองไทเฮาทรงหายใจแทบติดขัด

“ข้ากำลังตักเตือนเจ้าเรื่องขอบเขตที่เหมาะสมของการเป็นกษัตริย์

“ทั้งเจ้าก็ยังเป็นสามี จึงควรจะควบคุมภรรยาของตนให้ดี อย่าปล่อยให้ฮองเฮามีอิทธิพลต่อเจ้า”

เซียวอวี้ยังเย้ยหยันตนเอง

เขาหรือจะควบคุมฮองเฮาได้?

เมื่อวานเขาแค่จูบนาง ตอนนี้นางก็ยังทำหมางเมินต่อเขา ช่วงอาหารมื้อเช้าก็ไม่ยอมเอ่ยกับเขาสักคำ

เขากำลังกลัดกลุ้มไม่รู้ควรจะขอโทษนางอย่างไร เพื่อให้นางยกโทษให้ตน

เสด็จย่ากลับเอ่ยคำพูดไร้สาระเหล่านี้ ทำให้เขารู้สึกร้อนใจ

“หากท่านไม่มีสิ่งใดจะกำชับ เรา...”

เมื่อเห็นเขาต้องการจะกลับ ไทฮองไทเฮาทรงรีบเอ่ยขัดจังหวะเขา

“ข้ายังพูดไม่จบเลย!

“เจ้าโปรดปรานฮองเฮาก็สักระยะแล้ว เหตุใดจึงไม่เห็นว่านางตั้งครรภ์?”

“ในใจข้ายังมิคลายกังวล”

ไทฮองไทเฮาทรงหยุดอยู่ครู่หนึ่ง และมองดูสีหน้าของเขา

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีอารมณ์ต่อต้าน นางจึงเอ่ยหยั่งเชิง

“ฮองเฮาเคยแท้งบุตร ข้าแค่กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อร่างกายของนาง ทำให้ยากต่อการตั้งครรภ์อีกครั้ง

“ฝ่าบาท เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า หากฮองเฮาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกแล้วจะทำอย่างไร?”

แววตาของเซียวอวี้ดูดุดัน

“เสด็จย่าทรงกังวลพระทัยเกินไปแล้ว นางจะต้องตั้งครรภ์ในไม่ช้า”

ไทฮองไทเฮาทรงส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ

“ข้าแก่แล้ว ก็เหมือนกับไม้ใกล้ฝั่ง

“ความรู้สึกเสียดายเพียงอย่างเดียวในเวลานี้ ก็คือยังไม่ได้เห็นหน้าเหลน

“วันข้างหน้าไปยังปรโลก ข้าคงไม่มีหน้าไปพบเสด็จปู่ของเจ้า”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นก็ได้ยินไทฮองไทเฮาทรงเอ่ยว่า

“ฝ่าบาท ท่านจะโปรดปรานฮองเฮา ข้าก็ไม่คัดค้าน ทว่านานแล้วฮองเฮาก็ยังไม่ตั้งครรภ์ คงจะไม่ทำให้คนทั้งวังต้องรอเก้อกระมัง

“ข้าจะให้เวลาฮองเฮาอีกหนึ่งเดือน

“ในหนึ่งเดือนนี้ เจ้าจะโปรดปรานแค่ฮองเฮา ข้าก็จะไม่ว่าสิ่งใดเลย

“ทว่าหลังจากหนึ่งเดือน หากฮองเฮายังไม่ตั้งครรภ์ เจ้าจะต้อง...”

จักต้องกำจัดฮองเฮาที่เป็นตัวอุปสรรคนี้แล้ว

มิเช่นนั้น นางจะไม่มีโอกาสตั้งครรภ์โอรสรัชทายาทได้เลย

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังเริ่มตระเตรียมงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา เซียวอวี้ก็มาถึง

เขาไล่ข้าหลวงในตำหนักออกไปก่อน แล้วนั่งลงใกล้กับนาง

“เสด็จย่าบังคับให้เราโปรดปรานจิ้งเฟย เพราะนานแล้วที่เจ้าไม่ได้ตั้งครรภ์”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีท่าทีเรียบเฉย “เรื่องนี้หม่อมฉันช่วยท่านไม่ได้”

เซียวอวี้หยิบตำราที่นางอ่านอยู่ออกไป และจ้องมองนางอย่างแน่วแน่ ทว่านางกลับไม่มองเขาด้วยซ้ำ

“เราไม่เต็มใจจะแตะต้องจิ้งเฟย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองตำราที่เขาดึงออกไป แววตาดูสงบนิ่งราวกับน้ำนิ่ง

“ขออภัยที่หม่อมฉันเอ่ยคำพูดทำให้ขุ่นเคือง จิ้งเฟยก็อาจไม่เต็มใจให้ท่านแตะต้องเช่นกัน

“สตรีในวังหลวงแห่งนี้ แต่ละคนต่างก็ต้องอยู่อย่างจำยอม

“ในเมื่อท่านให้พวกนางเข้าวัง ก็ควรต้องรับผิดชอบต่อพวกนาง

“มิใช่ว่ารับพวกนางเข้ามาแล้ว แต่ปฏิบัติต่อพวกนางอย่างเย็นชา ทำให้พวกนางทุกข์ระทมตลอดเวลา จนเกิดความรู้สึกแค้นเคือง”

เซียวอวี้หัวเราะด้วยความโกรธ

“แม่ทัพน้อยช่างเห็นอกเห็นใจสตรียิ่งนัก

“ตามที่เจ้าพูด ในเมื่อเจ้าอภิเษกสมรสเข้ามาในวัง อยู่ในตำแหน่งภรรยาของเรา แต่กลับไม่ยอมให้เราแตะต้อง ก็ปล่อยเราทำให้เกิดความรู้สึกแค้นเคืองใช่หรือไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างไม่เกรงใจ: “เดิมทีข้าก็ไม่สนใจตำแหน่งฮองเฮาอยู่แล้ว...”

“ทว่าเราสนใจ!” น้ำเสียงของเซียวอวี้จริงจังขึ้นมาทันที