แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 432

มือของเฟิ่งจิ่วเหยียนที่วางอยู่บนโต๊ะถูกเซียวอวี้กุมไว้แน่น

ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความรักใคร่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ฮองเฮา เราสนใจ”

“เราเต็มใจจะมีลูกกับเจ้าเท่านั้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดึงมือของเขาออก และลุกขึ้นยืนพร้อมเอ่ยอย่างจริงจัง

“คำพูดนี้ของท่าน สำหรับหม่อมฉันถือเป็นการล่วงละเมิด”

เซียวอวี้ลุกขึ้นตาม สายตาทอดมองไปยังนาง

“เจ้าไม่ใช่คนที่จงรักภักดีหรอกหรือ?

“หากรัชทายาทในอนาคต หรือฮ่องเต้หนานฉีในอนาคตถือกำเนิดจากเจ้า และได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากเจ้า เขาจะต้องเป็นกษัตริย์ที่ปราดเปรื่องอย่างแน่นอน”

เขาพยายามโน้มน้าว

หากเป็นคนธรรมดาก็อาจหลงคารมหวานซึ้งนี้ได้

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนมีสติมากพอ

นางรู้ว่าสิ่งที่ตนเองต้องการคืออะไร

นางมีเวลาอีกครึ่งปีก็จะออกจากวังหลวงแห่งนี้ จึงไม่อยากมีพันธะอันใดกับเขา

การให้กำเนิดบุตรของเขาก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้!

เมื่อเห็นว่านางกำลังจะไป เซียวอวี้ก็กุมมือนางไว้

“เจ้าไม่ต้องกลัว เราก็แค่...สมมติ”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเย็นชา “ท่านอายุยังน้อย ไม่จำเป็นต้องบังคับตนเองถึงเพียงนี้ วันข้างหน้าท่านอาจได้พบกับสตรีที่ชอบพอกันทั้งสองฝ่าย ในเวลานั้นเมื่อเงื่อนไขพร้อมแล้วทุกอย่างก็จะราบรื่นอย่างแน่นอน”

เซียวอวี้ได้ยินคำพูดนี้ ในใจรู้สึกหดหู่ยิ่งนัก

นางใจร้ายเสียจริง

ไม่ให้ความหวังกับเขาแม้แต่น้อย

คนประเภทนี้อย่างนาง หากไม่ได้ชอบผู้ใดเลยก็ไม่เป็นไร เขายังพอยอมรับได้

ทว่านางกลับชอบคนแซ่ต้วนผู้นั้น

คนผู้นั้นมีอะไรดีกันแน่ ตายแล้วก็ยังอยู่ในใจของนาง

เซียวอวี้รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที เขาอยากจะขุดร่างของคนนั้นขึ้นมา และเฆี่ยนศพด้วยแส้ให้หนัก ๆ ถึงจะระบายความแค้นของเขาได้

ทว่าคิดกลับกันอีกที หากเขาทำเช่นนั้นจริง ๆ กลัวว่าฮองเฮาก็จะหันกลับมาใช้แส้เฆี่ยนตีเขา

ฟังดูเหลวไหล ทว่านางต้องทำอย่างแน่นอน .

......

ณ ตำหนักซินฮุ่ย

จิ้งเฟยเขียนจดหมายเสร็จแล้ว และจะส่งให้บิดาของนาง

หลังการตายของเมิ่งเฉียวม่อ มีคนมากมายก่อความวุ่นวาย

นางต้องการใช้ประโยชน์จากคำพูดของคนเหล่านี้ ดึงฮองเฮาลงมาจากตำแหน่งสูง!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นัยน์ตาของจิ้งเฟยเผยให้เห็นความโหดเหี้ยมบางส่วน

ในวังหลวงแห่งนี้ หากไม่โหดเหี้ยมพอก็จะถูกคนเหยียบย่ำ

สิ่งที่นางต้องทำก็คือเป็นคนผู้นั้นที่เหยียบย่ำคนอื่น!

วันต่อมา

ในการประชุมราชกิจเช้า อยู่ ๆ ก็เกิดมีกระแสการโจมตีฮองเฮาขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

“ฝ่าบาท เกี่ยวกับการตายของแม่ทัพน้อยเมิ่ง ช่วงสองวันที่ผ่านมามีข่าวลือที่ยิ่งทวีความรุนแรงในหมู่ราษฎร พวกเขาพากันพูดว่าฮองเฮาทรงทำให้ฝ่าบาทหลงใหล จนทำให้แม่ทัพน้อยเมิ่งต้องตาย!”

“ฝ่าบาท เนื่องด้วยก่อนหน้านี้เมิ่งเฉียวม่อถูกฮองเฮากล่าวหาว่ามีความผิด จึงถูกจับคุมขัง ราษฎรมีการคาดเดากันเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าฮองเฮาทรงอิจฉาเมิ่งเฉียวม่อในฐานะที่เป็นสตรีเหมือนกัน เรื่องนี้ก็มีความเป็นไปได้ ฝ่าบาททรงตรึกตรองดูว่าทรงสับสนเพราะได้รับคำพูดเป่าหู จนเกิดความคิดจะสังหารเมิ่งเฉียวม่อหรือไม่?”

บิดาของเฟิ่งจิ่วเหยียนก็อยู่ในราชสำนักเช่นกัน เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็โมโหจนแทบจะขบฟันจนแตก

หากไม่สืบหาคนผู้นั้นให้เจอ ความเข้าใจผิดของเหล่าราษฎรที่มีต่อฮองเฮาจะยิ่งถลำลึกลงไป

กระทั่งคนในยุทธภพเหล่านั้นก็อาจจะถูกปลุกปั่น จนลงมือกับฮองเฮา

ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเรื่องนี้ก็คือ เขามีข้ออ้างที่จะไปตำหนักหย่งเหออีกแล้ว

เมื่อรู้ถึงข่าวลือที่ไม่เป็นผลดีต่อตนเองเหล่านั้น สิ่งแรกที่เฟิ่งจิ่วเหยียนนึกถึงไม่ใช่อันตรายของตนเอง

นางย่อตัวคำนับต่อเซียวอวี้

“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอให้ท่านส่งคนไปคุ้มกันคนของตระกูลเฟิ่งด้วยเพคะ”

โดยเฉพาะภรรยาของเฟิ่งเหยียนเฉินที่กำลังตั้งครรภ์ ย่อมทนต่อการกระทบกระเทือนใด ๆ ไม่ได้

กฎของยุทธภพคือ ทำผิดก็ต้องรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ห้ามโยงโยไปถึงคนในครอบครัว

ทว่าส่วนมากมักจะไม่ค่อยปฏิบัติตามกฎ

นางกลัวว่าจะมีคนใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้มาทำร้ายตระกูลเฟิ่ง

เซียวอวี้พยุงนางขึ้นมา

“ครอบครัวของเจ้าก็คือครอบครัวของเรา เราออกคำสั่งลงไปนานแล้ว”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

เซียวอวี้ควบคุมสัญชาตญาณความเจ้าเล่ห์ของจักรพรรดิไม่ได้ หลังจากพยุงนางขึ้นมา มือก็คว้าจับแขนของนางไว้ทันที

“ไม่ต้องขอบคุณ ต่อให้เจ้าไม่ใช่ฮองเฮา ไม่ใช่สตรีในดวงใจของเรา ลำพังแค่อาศัยตัวตนแม่ทัพน้อยเมิ่งของเจ้า ครอบครัวของเจ้าก็สมควรได้รับการคุ้มกัน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกงงงัน

เขาเอ่ยว่า นางคือสตรีในดวงใจของเขา?

นางคิดจะดึงมือเขาออก ทว่าเขาจับไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม

เซียวอวี้จึงรีบฉวยโอกาสเหมาะนี้

“เวลาหนึ่งปีผ่านไปรวดเร็ว หรือเจ้าต้องการจะผลักไสเราอีก ให้โอกาสเราอีกครั้งได้หรือไม่?”