แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 434

“ฝ่าบาท!” เฟิ่งจิ่วเหยียนต้องการแก้ไขความคิดที่ผิดของเซียวอวี้ ทว่าเขากลับออกไปแล้ว

นางยืนอยู่ที่เดิม ทั้งตัวรู้สึกเย็นวาบ

เหตุผลที่นาง “กลัว” หร่วนฝูอวี้ ก็เพราะความสามารถในการรบเร้าของหร่วนฝูอวี้ผู้นั้น ไม่ว่านางจะปฏิเสธด้วยสีหน้าเมินเฉยอย่างไรก็ไล่เขาไม่ไป

ตอนนี้เซียวอวี้ก็กลายเป็นเช่นนั้นไปแล้ว

ทว่านางมั่นใจว่า จักรพรรดิที่มีชีวิตสุขสบาย คงจะทำอะไรไม่สำเร็จเป็นแน่

กลัวว่าแม้แต่เครื่องครัวเหล่านั้นก็อาจจะไม่รู้จักด้วยซ้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันมาสนใจกับเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาต่อ นี่ถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญ

อาศัยงานเทศกาลยิ่งใหญ่ครั้งนี้ เพื่อคลี่คลายผลกระทบทางลบ ที่เกิดจากการตายของเมิ่งเฉียวม่อ

หนึ่งชั่วยามต่อมา

เซียวอวี้กลับมาแล้ว

ด้านหลังเขามีองครักษ์หลายคนติดตามมา ในมือของแต่ละคนถือจานอาหารมาคนละหนึ่งใบ พร้อมกับวางเรียงลงบนโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง

กับข้าวห้าอย่างและน้ำแกงหนึ่งอย่าง มีเนื้อมีผัก หน้าตาดูดีและมีกลิ่นหอม

เฟิ่งจิ่วเหยียนประหลาดใจ และมองไปทางเซียวอวี้

อาหารเหล่านี้คงไม่ใช่เขาทำทั้งหมดหรอกกระมัง?

บนตัวของเซียวอวี้ยังมีกลิ่นควันไฟติดอยู่ เขาสั่งให้เหล่าองครักษ์ถอยออกไป

ในแววตาที่ดูเหมือนเคลือบแคลงสงสัยของเฟิ่งจิ่วเหยียน เขาเอ่ยออกมาอย่างไร้ความกังวล

“เราไม่ใช่คนที่ทำอะไรไม่เป็น อาหารนี้เราทำเองทั้งหมด ลองชิมดูสิ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว พร้อมหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างลังเล

เริ่มจากชิมใบผักสีเขียว ๆ ก่อน รสชาติก็...ใช้ได้เลย

กินอาหารจานใหญ่จากพ่อครัวในห้องเครื่องมามากแล้ว อาหารพื้น ๆ เช่นนี้ กลับทำให้นางคิดถึงอาหารในค่ายทหาร

จากนั้นนางก็ดื่มน้ำแกง

ปลาสดเนื้อนุ่ม น้ำแกงกลมกล่อม

นางเงยหน้ามองเขา สายตาดูพินิจพิเคราะห์

เซียวอวี้ดูท่าทางสบายใจ

“เราถูกส่งไปฝึกวิทยายุทธ์นอกวังตั้งแต่ยังเด็ก หาใช่องค์ชายที่บอบบางอะไรไม่

“สัตวที่บินอยู่บนฟ้าหรือว่ายอยู่ในน้ำ เรานำมาทำเป็นอาหารได้หมด

“หากเจ้าไม่เชื่อ จะไปดูเราทำอาหารกับตาตัวเองก็ได้”

ลักษณะของเขาตอนนี้ ในสายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียน ไม่เหมือนจักรพรรดิที่โมโหดุร้าย แต่กลับเหมือน...พ่อครัวธรรมดาจริง ๆ

“หม่อมฉันเชื่อ” นางเห็นคราบน้ำมันบนแขนเสื้อของเขา ทั้งรอยแดงบนมือจากการถูกน้ำมันกระเด็นใส่

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางตะเกียบลง

นางจำใจต้องยอมรับว่า นางประเมินเซียวอวี้ต่ำเกินไป

ลูกหลานของราชวงศ์หาใช่ว่าจะถูกเลี้ยงดูเอาอกเอาใจไปเสียหมด

เซียวอวี้จ้องมองนางนิ่ง ๆ น้ำเสียงฟังดูทุ้มต่ำ

“เราสามารถทำอาหารให้เจ้ากินได้ ทว่าการช่วยเหลือภรรยาและอบรมเลี้ยงดูบุตร เจ้าก็ต้องกำเนิดองค์ชายให้เราก่อนใช่หรือไม่? เช่นนั้นแล้วเราถึงจะพิสูจน์ได้...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นทันที ทำเหมือนคนใจจืดใจดำไร้ความรับผิดชอบ

“ฝ่าบาท ท่านทราบดีว่าหม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น

“ท่านเป็นกษัตริย์ของแคว้น หม่อมฉันมิบังอาจขอให้ท่านทำเช่นนั้น”

เซียวอวี้รู้สึกหงุดหงิด นัยน์ตาเผยให้เห็นความโกรธเคือง

“เจ้ากินอาหารที่เราทำแล้ว ทว่ากลับไม่ยอมรับอะไรเลยหรือ? แม่ทัพน้อยนำทัพออกศึกก็พูดกลับกลอกเช่นนี้หรือ!”

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนเรียบเฉยและสงบนิ่ง

“เป็นท่านที่เข้าใจผิดต่อเรื่องนี้ หม่อมฉันไม่เคยรับปาก...”

“เจ้าคิดจะกินดื่มเปล่า ๆ” เซียวอวี้เอ่ยเย้ยหยัน

เฟิ่งจิ่วเหยียน: นางก็แค่กินอาหารคำเดียวและดื่มน้ำแกงคำเดียว นี่ถึงกลับมีความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้เชียวหรือ!

เซียวอวี้ยืนขึ้น ทั้งตัวดูองอาจน่าเกรงขาม

“ตกลง หนึ่งชั่วยาม ทุกวันเจ้าต้องไปอยู่เป็นเพื่อนเราที่ห้องทรงพระอักษร”

เขาดึงนางกลับมานั่งลงที่โต๊ะ “เราทำอย่างยากลำบาก อย่าให้เสียของเลย มากินต่อเถอะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลง ทว่าในใจยังคงเป็นกังวล

สุดท้ายแล้วนางก็หยิบตะเกียบขึ้นมา

แค่ครึ่งปี อดทนไว้!

......

ณ ตำหนักซินฮุ่ย

จิ้งเฟยกำลังดูแลดอกไม้ในกระถาง ท่าทางดูใจเย็น

“ทางด้านพ่อข้าบอกว่าอย่างไร?”

ชิวหงยืนอยู่ด้านข้าง พร้อมตอบอย่างนอบน้อม

“ใต้เท้าบอกว่า พระนางโปรดวางใจ ภายนอกจัดการเรียบร้อยแล้ว ความต้องการของราษฎรนั้นยากจะขัดขืน ครั้งนี้ฝ่าบาททรงปกป้องฮองเฮาไม่ได้แล้ว”

จิ้งเฟยเผยยิ้มมุมปาก ทว่าแฝงไว้ด้วยความขมขื่น

“ข้าก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับฮองเฮา แต่ใครให้นางเป็นฮองเฮา และขวางทางของข้า”

แววตาของชิวหงดูเยือกเย็น

“พระนาง ท่านจิตใจเมตตา แต่เป็นฮองเฮาที่น่ารังเกียจ ตนเองตั้งครรภ์ไม่ได้ก็ยังไม่ยอมให้โอกาสผู้อื่น”

จิ้งเฟยตัดดอกไม้ออกมาดอกหนึ่ง แววตาแฝงไว้ด้วยความเย็นชา

“ใช่แล้ว ข้าก็คำนึงแทนราชวงศ์เช่นกัน”

วันต่อมา

ก่อนรุ่งสาง เซียวอวี้กำลังเตรียมตัวจะไปว่าราชกิจ

ขณะที่เขากำลังเปลี่ยนอาภรณ์ เฉินจี๋ก็เข้ามารายงานด้านใน

“ฝ่าบาท นอกวังเกิดเรื่องขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้มองไปทางห้องอุ่นด้านนั้น และส่งสัญญาณให้เฉินจี๋ออกไปคุย