แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 448

บนเวที ฉากแรกคือการสู้รบของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งกับกองทัพจากรัฐเหลียง

ฉากนี้ทำให้ผู้คนปรบมือด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานนักละครก็ดำเนินมาถึงฉากที่สอง

“ฮ่องเต้” และ “เมิ่งสิงโจว” ได้มาพบหน้ากันอยู่ในศาลา พลางเล่นหมากรุกดื่มชากัน

ยามที่พระอาทิตย์ตกดินนั้น “เมิ่งสิงโจว” พลันยืนขึ้น กล่าวคำอำลาว่า

เมิ่งสิงโจวกล่าว – “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อชายแดนเหนือสงบลงแล้ว เพื่อปกป้องแว่นแคว้นและราษฎรนั้น มือทั้งสองข้างของกระหม่อมต้องห้ำหั่นชีวิตผู้คนไปมากมาย ได้โปรดให้กระหม่อมได้หลบไปใช้ชีวิตสงบเงียบด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ทว่า หากหนานฉีพบเจอความทุกข์ยากเมื่อใด ขอเพียงพระองค์บอกกล่าว กระหม่อมยินดียอมตายเพื่อแคว้นหนานฉีอย่างแน่นอน!”

เหล่าผู้ชมต่างพากันประหลาดใจไปในทันทีเมื่อได้เห็นฉากนี้

ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งต้องการจะเกษียณงั้นหรือ?

เกรงว่านี่จะเป็นฉากละครที่ถูกสร้างขึ้นมากระมัง!

“ฮ่องเต้” ที่อยู่บนเวทีนั้นทรงเห็นชอบในเรื่องนี้

—— “เราอนุญาตให้เจ้าหลบไปชั่วคราวได้ ทว่า ชายแดนเหนือนั้นมิอาจไร้ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง”

—— “กระหม่อมมีศิษย์น้องผู้หนึ่ง ทักษะการปลอมตัวของนางเก่งกาจยิ่ง อีกทั้งยังสามารถเลียนแบบการกระทำของกระหม่อมได้หมดทุกอย่าง สามารถให้นางดูแลชายแดนเหนือแทนกระหม่อมได้พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากนั้น เรื่องราวดำเนินมาถึงฉากที่สาม

จู่ ๆ ฉากนี้พลันมีท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งอีกคนปรากฏตัวขึ้น

สิ่งที่แตกต่างก็คือแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นี้แต่งกายด้วยสีแดงสด ทั้งยังถอดหน้ากากออกอีกด้วย

เมื่อละครดำเนินมาถึงจุดนี้แล้วนั้น หลายคนจึงเข้าใจได้ในทันที

“คนที่ออกมาภายหลังคือก็คือเมิ่งเฉียวม่อกระมัง! หากเป็นไปตามบทละครละก็ นางหาใช่ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริงไม่!”

“ที่มีเรื่องเช่นนี้ด้วย!”

บนเวที เมิ่งเฉียวม่อได้รับการเสนอชื่อให้เป็นท่านแม่ทัพหญิง ทว่า ความทะเยอทะยานของนางนั้น ทำให้เกิดอยากจะครอบครองทั้งหมด จึงได้กระทำการลอบสังหารศิษย์พี่เมิ่งสิงโจวของตนเอง ทั้งยังเกรงกลัวว่ากองทัพมังกรพยัคฆ์จะออกมาเปิดเผยความจริงของตนเอง จึงได้กระทำการทำร้ายกองทัพมังกรพยัคฆ์จนสิ้นซาก...

ในฉากสุดท้าย ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริงปรากฏตัวขึ้น พลางแสดงหลักฐานการลอบสังหารกองทัพมังกรพยัคฆ์ออกมา ฝ่าบาทจึงได้จัดการปลิดชีพเมิ่งเฉียวม่อด้วยเกาทัณฑ์ดอกเดียวในทันที

หลังจากละครจบลงนั้น บรรยากาศรอบด้านพลันตกอยู่ในความเงียบงันในทันที

จู่ ๆ กลับมีคนตะโกนขึ้นมาเสียงดังว่า

“โกหก! ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งถูกฝ่าบาททำร้าย! ในยามนี้ราชสำนักก็พยายามที่จะหลอกลวงพวกเราอยู่! อย่าไปเชื่อเขา!”

ประโยคนี้จึงทำให้เหล่าราษฎรคนอื่น ๆ นึกคล้อยตาม

“ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตายไปแล้ว ผู้คนจะกลับมาเขียนเหตุการณ์เล่าขานเช่นไรก็ได้! หากแต่เขาตายอย่างอยุติธรรม!”

จู่ ๆ กลับมีคนร้องตะโกนขึ้นมาอีกว่า

“ดูสิ นั่นใครอยู่บนหลังคา!”

ทุกคนต่างพากันมองไปรอบ ๆ พลันพบเห็นบุรุษสวมใส่ชุดเกราะผู้หนึ่ง พร้อมทั้งสวมหน้ากากเอาไว้ มืออีกข้างถือหอกด้ามยาว เขาแต่งตัวเหมือนท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งยิ่งนัก ทั้งยังดูมีความสมจริงมากกว่านักแสดงผู้นั้นเสียอีก!

บุรุษที่อยู่บนหลังคา พลันแสดงเพลงหอกของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งออกมาในทันที

ชุดเกราะมังกรทะยานสู่ท้องทะเลช่างเหมือนจริงยิ่งนัก

ทักษะเพลงหอกช่างเฉียบคมและแม่นยำเป็นอย่างยิ่ง เฉกเช่นเดียวกับท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง เมิ่งสิงโจว ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า

ผู้ที่เคยเห็นเพลงหอกและวรยุทธ์ของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งมาก่อนนั้น ถึงกับร้องอุทานออกมา

“เป็นท่านแม่ทัพน้อยเมิ่ง! เป็นเขาอย่างแน่นอน!”

ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันในทันที ก่อนจะส่งเสียงซุบซิบออกมาว่า

“หรือว่าละครเมื่อครู่ที่ถูกแสดงขึ้นล้วนแต่เป็นเรื่องจริงทั้งหมด? เป็นเมิ่งเฉียวม่อที่ปลอมตัวตน และท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริงยังไม่ตาย?”

“เช่นนั้นพวกเราทุกคนต่างก็เข้าใจฝ่าบาทผิดไปน่ะสิ…”

“อื้ม” เซียวอวี้ทำตัวดี ๆ ราวกับเป็นเสมือนหุ่นเชิดที่คอยเชื่อฟังคำสั่ง หากแต่แตกต่างจากหุ่นเชิดตัวอื่นตรงที่นัยน์ตากลับปรากฎรอยยิ้มเป็นสุขขึ้นมา

ในยามนี้ องค์หญิงใหญ่นึกไม่สบายใจยิ่งนัก

มีเพียงตนเองเท่านั้นที่รู้ว่า ฮองเฮาคือท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง

ฉะนั้น ถึงแม้ว่า นางจักรู้ว่าท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งที่อยู่บนหลังคานั้นเป็นตัวปลอม นางก็มิกล้าเปิดเผยมันออกมา

หลังจากผ่านไปได้สองถ้วยชา การแสดงของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งบนหลังคาก็เสร็จสิ้นลง

เขาหาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่ พลางเดินตรงไปยังที่ประทับของฮ่องเต้ ก่อนจะโค้งกายทำความเคารพเฉกเช่นแม่ทัพทหาร

เซียวอวี้จึงยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เขามิต้องมากพิธี

หลังจากนั้น กองทัพอินทรีเหินที่ถูกคุมตัวเอาไว้ก็ปรากฏตัวขึ้น

พวกเขายืนเข้าแถวเรียงกันด้วยความองอาจผ่าเผย

“กองทัพอินทรีเหินยินดีต้อนรับท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพน้อยผู้ยิ่งใหญ่!”

เซียวอวี้พลันหันหน้าไปด้านข้างราวกับกำลังกัดที่หูของเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ที่แท้ขอให้เราปล่อยตัวพวกเขาออกมาวันเดียวก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“ทว่า ข้อตกลงคุมขังหนึ่งเดือนยังคงเป็นไปตามเดิม หลังจากเผยหน้าออกมาแล้วนั้น อีกครู่หนึ่งก็สั่งให้พวกเขากลับเข้าคุกเทียนเหลาไปด้วยความเชื่อฟังเสีย”

เรื่องแหกคุกนั้น พวกเขาสมควรได้รับการลงโทษ

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกคันในหูยิบ ๆ ทว่า สีหน้ายังคงไร้อารมรณ์เช่นเดิม

“ย่อมเป็นเช่นนั้นเพคะ”

ในสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ เซียวอวี้หาได้เกรงกลัวว่าผู้คนภายนอกจะมาพบเห็นไม่ พลางใช้มือลอบโอบเอวของนาง

“ละครเรื่องนี้ เราพอใจยิ่งนัก ทว่า เราสงสัยเป็นออย่างยิ่ง ว่าผู้ใดปลอมตัวเป็นเมิ่งสิงโจวกัน?”